De norm van normaal zijn zegde.
'k Zou zeggen "waarom je aantrekken van wat anderen als norm zien, leef toch gewoon je eigen leven en trek je daar niets van aan". Maar ik kan zelf niet naar dat advies leven want ik erger me behoorlijk in andere normen van normaal van vandaag de dag des heden.
Van die mensen die trouwens doen alsof er iets mis is met u omdat ge op uw 30 nog geen blablabla, moet je begrijpen dat die zelf vaak net zelf een periode doorgemaakt hebben met interne twijfel of ze nu al dan niet aan een kind zouden beginnen of samen een huis zouden kopen of niet. Dus ze hebben net voor hunzelf uitgemaakt "JA! Dit is het moment!" en niemand wil na een beslissing geconfronteerd worden met nieuwe twijfel of hun beslissing dan wel goed was of niet. Dus trachten ze anderen te overtuigen van het feit dat die beslissing goed was, ook al hebben die anderen zoiets van "whut? Waar ben je nu eigenlijk over bezig?"
Ik vind heel de redenering van "ik heb iemand nodig om de volgende stap in mijn leven te zetten, zonder die persoon zit ik vast!" overigens wel vrij beangstigend. Mijn redenering is eerder dat je gewoon iemand moet vinden die compatibel is met je toekomst.