glashelder zei:
Oh God, ik mag er niet aan denken dat mij dat zou overkomen met Mark. Heb hem gelukkig helemaal niet meer gehoord. Maar ik ben vrij zeker dat ik zou instorten moest ik hem onverwachts tegen komen. Ik word al slecht van het idee dat hij ineens weer contact zou opnemen.
Kan ik geloven. Volgens mij voel je je benen onder je wegzakken moest je 'm nu ergens per ongelijk tegen het lijf lopen.
Over "onverwachts tegen komen" gepraat:
M'n ex stuurde op mijn verjaardag een proficiat-berichtje. Ik antwoordde dank je en hoe gaat het nog blabla. Neutrale shit dus.
Vandaag een bericht terug gekregen dat alles goed gaat. En dit: nu ze eraan dacht dat ik me geen zorgen moet maken dat ik ze zou tegen komen op de lokale braderie binnenkort (iedereen die in ons stadje opgegroeid is gaat daar naartoe for the lulz). Zij woont nog in dat stadje en gaat met opzet een weekend weg naar haar kot in Brussel "omdat ze daar meer tijd wil spenderen en het toch maar raar zou zijn als ze me op de braderie tegen het lijf loopt". Bijgevolg: "no worries dus!"
The fuck is dit nu weer voor gedoe? Ik had toch helemaal geen zorgen om haar daar tegen te komen? Ik wou dat ik kon zeggen dat het me niks deed, maar ik ben er echt kwaad en ontgoocheld om eigenlijk.
Heb ze sinds de dag dat ze er een punt achter zette niet gezien, en akkoord, ik heb geen idee welke golf van emoties me zou overspoelen moest ik ze daar tegen het lijf lopen (bijna 100% kans op onze mini-braderie
).
Maar komaan zeg, dit is toch gewoon zo fout als dat het groot is? Elk jaar gaat iedereen daar naartoe om zich te amuseren, en nu gaat zij bewust niet om mij niet te moeten zien. (Ze vermijdt trouwens al 11 maanden elke gebeurtenis waar er ook maar een minieme kans is dat ik er ook ben, heeft ze me eens gezegd.)
Het steekt me dat ze al die ganse tijd de "rationele" is die er zogezegd over is, maar dan wel zo'n dingen doet. Bewust iemand vermijden is toch niet gezond?
Zij stelt altijd dat we ons leven verder gaan als 2 volwassen die een andere richting inslaan. Nou, mij best, maar in de praktijk dat toepassen kan ze dan niet? We kunnen toch effectief als 2 volwassen elkaar tegenkomen, beleefd goede dag zeggen, 10 minuten babbelen over het grote Niks en dan elk onze eigen weg weer gaan?
Dit is toch hypocriet?
...
