Archief - Heb jij een lief: the sequel - deel 3
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Gothrek
Legacy Member
Mijn ex plant nu elken dag iets (met problemen omgaan is hare sterkste kant ni).
Ik kom die nu soms tegen en das pcies nen losgeslagen puber van 14.... Da ge dan peist dat ge daar bijna 4 jaar in gestoken hebt, echt zotte dingen hebt meegemaakt, om dan haar te zien regresseren naar het niveau van een kleuter die haar stort op iemand nieuw...
Fuck, gewoon 3 jaar en 8 maand verspild aan een kutkind.
Ik kom die nu soms tegen en das pcies nen losgeslagen puber van 14.... Da ge dan peist dat ge daar bijna 4 jaar in gestoken hebt, echt zotte dingen hebt meegemaakt, om dan haar te zien regresseren naar het niveau van een kleuter die haar stort op iemand nieuw...
Fuck, gewoon 3 jaar en 8 maand verspild aan een kutkind.
LeSec
Legacy Member
Jongens toch, al die problemen hier :')
Enfin, ontopic: onlangs 5 jaar samen en tzit nog niets van slijt op onze relatie, meer zelfs tgaat nog steeds beter en beter, kijk al uit naar de toekomst en ik geniet van het heden.
Kbegrijp niet hoe sommigen hier van het ene absurde probleem het andere kunnen induiken :/
Enfin, ontopic: onlangs 5 jaar samen en tzit nog niets van slijt op onze relatie, meer zelfs tgaat nog steeds beter en beter, kijk al uit naar de toekomst en ik geniet van het heden.
Kbegrijp niet hoe sommigen hier van het ene absurde probleem het andere kunnen induiken :/
Obi-Jan
Legacy Member
Avilowca zei:
²
Ik ben eigenlijk liever alleen, als met iemand samen heb ik zo de indruk
Ik ben ondertussen ongeveer 9 maanden vrijgezel, en ik heb echt niet de nood om achter een of ander vrouwmens te gaan jagen. Ik ben nu helemaal op rust en ik geniet ervan
Relaties brengen op den duur toch alleen maar problemen... Zeker als je deze thread af en toe eens leest valt dat op 
^MystiQ
Legacy Member
LeSec zei:
Hier ook zo, al meer dan vier jaar samen en het gaat nog steeds geweldig en omdat we ook plannen naar de toekomst toe en vooruitzichten hebben blijft het er goed uitzien.
Sommige mensen hebben daar ook gewoon pech in hé, uw partner verliest gevoelens en krijgt gevoelens voor iemand anders. Vaak kan je daar zelden aan iets doen. Of mensen missen die gevoelens die je de eerste maanden in een relatie hebt. Er zijn genoeg redenen waarom problemen zich kunnen voordoen. Dat die problemen niet opgelost geraken is een gebrek aan goede communicatie of de signalen van uw partner niet begrijpen.
Smiles_
Legacy Member
Obi-Jan zei:²
Ik ben eigenlijk liever alleen, als met iemand samen heb ik zo de indruk
't Zijn vooral "de mensen" (lees: de anderen) die er een probleem van maken als je alleen bent. Voor hen is het vaker een groter drama dan voor de persoon in kwestie zelf.
Als ik sommige andere koppels zie dan denk ik soms van: "amai, die was ook niet kieskeurig"
Kan me goed voorstellen dat anderen dan zeggen: "dan blijf ik liever alleen totdat het echt mijn goesting is".
Re@V0r
Legacy Member
Smiles_ zei:
mogelijks, alhoewel het voornamelijk is omda ze ni alleen thuis kan zitten
haar manier om onze breuk te verwerken is zo druk met vanalles bezig zijn en weg zijn van thuis da ze er zo weinig mogelijk aan denkt
persoonlijk ben k nu al gans het weekend thuis, behalve ne voormiddag fitness en nen avond bij paar maten en kvind dat het vrij goed gaat met mij eerlijk gezegd
kheb liever dat die gevoelens voor haar daadwerkelijk verwerkt en gepasseerd zijn dan dak me met zoveel bezig hou en ze ergens in een vergeethoekje steek
Obi-Jan
Legacy Member
Smiles_ zei:'t Zijn vooral "de mensen" (lees: de anderen) die er een probleem van maken als je alleen bent. Voor hen is het vaker een groter drama dan voor de persoon in kwestie zelf.
Als ik sommige andere koppels zie dan denk ik soms van: "amai, die was ook niet kieskeurig"
Kan me goed voorstellen dat anderen dan zeggen: "dan blijf ik liever alleen totdat het echt mijn goesting is".
Mja, ik kan mij soms kapot ergeren als een maat mij weer eens probeert te koppelen aan iemand. Serieus, stop doing that >_>
Die denken blijkbaar dat ik ongelukkig alleen ben, terwijl dat helemaal zo niet is
Gothrek
Legacy Member
Re@V0r zei:mogelijks, alhoewel het voornamelijk is omda ze ni alleen thuis kan zitten
haar manier om onze breuk te verwerken is zo druk met vanalles bezig zijn en weg zijn van thuis da ze er zo weinig mogelijk aan denkt
persoonlijk ben k nu al gans het weekend thuis, behalve ne voormiddag fitness en nen avond bij paar maten en kvind dat het vrij goed gaat met mij eerlijk gezegd
kheb liever dat die gevoelens voor haar daadwerkelijk verwerkt en gepasseerd zijn dan dak me met zoveel bezig hou en ze ergens in een vergeethoekje steek
vergelijkbaar met dat van mij.
iamhollywood
Legacy Member
^MystiQ zei:
Ind
. Toch wat ik hier de laatste pagina's gelezen heb . Manuvdv zei:Als ge 1 lief hebt en daar, zoals gij, al 5 jaar bij zijt hebt ge niet echt veel kans gehad om anderen te ontmoeten en mogelijke problemen te hebben hé't is wat geluk hebben om direct goed te zitten.
Er doen zich genoeg gelegenheden voor waarin ge anderen leert kennen ze. Ik heb zelf het gevoel dat men er weinig mee inzit dat ge een partner hebt.
Gothrek zei:
Daar heeft ze toch het volste recht toe? Wilt niet noodzakelijk zeggen dat ze geen problemen kan verwerken eh. Misschien wilt ze gewoon zoveel mogelijk genieten? Misschien beleeft ze hier echt plezier aan. Misschien heeft ze u zelf al lang verwerkt.
Is gewoon een kwestie van leren aanvaarden
.Proim
Legacy Member
Gisteren heeft een goeie vriendin haar lief bedrogen met mij, de week ervoor op een ander verjaardagsfeestje was het ook zo goed als zover.
Eigenlijk is het begonnen op de 50-dagen paar weken terug door wat te dansen maar ze heeft ook al verteld dat ze vorig schooljaar ook een moment heeft gehad waar ze meer met mij in haar hoofd zat dan haar lief (wat ik ook wel een paar keer heb gehad toen maar ik dacht toen telkens "ah jong, ze heeft een lief..."). Nu is het dus terug zo. We maken elkaar gewoon gek :')
Geen idee wat er nu zal gebeuren, ook wel plezant dat het net examens zijn
Eigenlijk is het begonnen op de 50-dagen paar weken terug door wat te dansen maar ze heeft ook al verteld dat ze vorig schooljaar ook een moment heeft gehad waar ze meer met mij in haar hoofd zat dan haar lief (wat ik ook wel een paar keer heb gehad toen maar ik dacht toen telkens "ah jong, ze heeft een lief..."). Nu is het dus terug zo. We maken elkaar gewoon gek :')
Geen idee wat er nu zal gebeuren, ook wel plezant dat het net examens zijn
Zibro
Legacy Member
Tja de ene zegt ge hebt geluk dat ge direkt goed zit en de andere zegt ik wil nog niet direkt goed zitten.Manuvdv zei:Als ge 1 lief hebt en daar, zoals gij, al 5 jaar bij zijt hebt ge niet echt veel kans gehad om anderen te ontmoeten en mogelijke problemen te hebben hé
Genious
Legacy Member
Net op tijd dan, goe vrijen om te ontstressen.Proim zei:Gisteren heeft een goeie vriendin haar lief bedrogen met mij, de week ervoor op een ander verjaardagsfeestje was het ook zo goed als zover.
Eigenlijk is het begonnen op de 50-dagen paar weken terug door wat te dansen maar ze heeft ook al verteld dat ze vorig schooljaar ook een moment heeft gehad waar ze meer met mij in haar hoofd zat dan haar lief (wat ik ook wel een paar keer heb gehad toen maar ik dacht toen telkens "ah jong, ze heeft een lief..."). Nu is het dus terug zo. We maken elkaar gewoon gek :')
Geen idee wat er nu zal gebeuren, ook wel plezant dat het net examens zijn
Proim
Legacy Member
^^Genious zei:Net op tijd dan, goe vrijen om te ontstressen.
Jammer dat ze in de helft van het jaar van Deerlijk naar Machelen is verhuisd.
Geen idee of ze het zal vertellen aan hem of niet, binnen een maand is het haar verjaardagsfeestje en uiteraard zal hij daar ook zijn
Gothrek
Legacy Member
Om een of andere bizarre reden hebbek is zin heel mijn verhaal te typen hoe het bij mij nu gegaan is.
Prelude
Haar leren kennen op een feestje, twee dagen later mee afgesproken, klikte onmiddelijk en diezelfde dag nog 'officieel' beginnen verkeren. Het ging fantastisch samen, grote liefde (idd kent het wel...). etc. etc.
Chapter 1
Na 3 maand begon ze ineens een opgezwollen nek te krijgen. Ze is naar de dokter gegaan, die deed allerlei testen, maar wist nooit wat het was. Uiteindelijk is ze dan naar de dichtsbijzijnde deftige kliniek gegaan, en daar zagen ze het al wat aankomen. Heeft ze een nachtje doorgebracht, dan naar Gent, waar ze kanker vermoedden. Ik half in paniek naar daar afgekomen. Ze zeiden dat ze het niet zeker wisten, maar dat ze een biopsie gingen doen. Totaal ongevaarlijk gewoon een stukje weefsel nemen en dan onderzoeken wat het was.
Blijkte toen dat het gezwel (ter grootte van nen voetbal in de borstkas), tijdens de biopsie (wat onder narcose was) haar luchtpijp volledig had dichtgedrukt, ze 2 minuten zonder zuurstof had gezeten en ze haar in kunstmatige coma moesten houden voor 4 weken (wat er 5 geworden zijn denk ik). Daar zit ge dan, ge zijt 18/19, ge voelt u super bij iemand, maar die is een maand nen plant en ze moet 1.5 jaar chemo nemen. Eigenlijk moest ik niet nadenken en ben ik er toen voor gegaan. Emotioneel een enorm zware periode, om haar daar te zien liggen met allerlei tubekes en ge kunt er niet mee communiceren.
Chapter 2
Na 5 weken is ze ontwaakt uit de kunstmatige coma, maar kon ze amper praten doordat die zuurstof tube voor haar te beademen er in geramd is (stembanden beschadigd) en haal haar spieren waren weg. Die stem was op korte termijn het kutste, die spieren op lange termijn. Ze moest terug leren stappen, een trap opklimmen kon ze amper na 4 maand of later. Heel die tijd haar continu gesteund, alles gegeven wat in me zat. Ze zat met een heleboel levensvragen, heel goede gesprekken gehad. Heel diep gegaan om er altijd te zijn voor haar. Na een tijdje viel al haar haar uit door de chemo, verdikte ze immens door de cortisone. Maar ik had daar ook geen erg in. Als is het wel raar een vrouwelijk iemand zonder haar te zien.
Chapter 3
Na een tijd hervat het normale leven zich (gelukkig maar) en waren we ongeveer 12 maand verder. We konden terug normale koppel dingen doen, zowel op relationeel vlak als seksueel vlak. Ging allemaal uitstekend, echt enorme mooie tijden gehad. Ze had enkel nog moeite met het weinig/korte haar hebbben.
De chemo had wel haar gewrichten aangetast. Sporten mocht niet meer, voorzichtig zijn met bepaalde dingen. Maar al bij al kon ze een normaal leven leiden. Dit was niet naar haar zin omdat ze een nogal actief iemand was, maar ge kunt u er moeilijk niet bij neer leggen anders was er voor de knieen en heupen een prothese nodig.
Na ongeveer 3 jaar vanaf het begin van de relatie, begint ze toch te sukkelen met de heup, ze heeft enorm veel pijn, moet een paar maand thuis zitten van den orthopedist van Gent en morfinepleisters plakken. Na een paar maand thuis te zitten hebben ze besloten om een second opinion te horen in Leuven. Conclusie: heupprothese. Ze herstelt vlot, heeft geen pijn meer.
Haar orthopedist in Leuven weet haar te vertellen dat ze terug dingen mag doen, in beperkte mate sporten. Maar dat ze de komende 3 maand wel moet oppassen omdat die prothese nog mooi moet vastgroeien. Allemaal geen probleem voor mij, wederom veel steun gegeven.
Chapter 4
Door het goede nieuws van haar orthopedist, begint ze (naar mening) heel wat hooi op haar vork te nemen, fysisch gezien. Ze denkt terug dat ze alles kan, wil vluchten van het idee dat ze kanker heeft, dat ze slechte gewrichten heeft, dat ze geen normaal iemand is... Ik probeer haar te begrijpen, maar zeg toch dat ze moet oppassen met die heup en al haar andere gewrichten, want in de nabije toekomst zal ze wrs ook een knieprothese moeten hebben. Elke keer als ze dan zotte toeren deed, wat ge echt niet moet doen met een prothese, was het ruzie... Ze voelde het aan alsof ik haar remde, wat ik totaal niet wou. Ik wou gewoon dat ze wat verantwoordelijkheidszin kreeg omtrent haar prothese en slechte gewrichten.
Chapter 5
Het bovenstaande gaat zowat zijn gangetje. Ondertussen komen we op het fantastische idee om samen op kot te gaan volgend jaar. Na 3.5 jaar hadden we het idee daar klaar voor te zijn. Ondertussen voel ik wel dat er precies minder aantrekking is van haar kant uit naar mij toe. Ik vraag geregeld wat de reden daarvoor is. Ze zei telkens dat het wel een dipje zal zijn. Ikzelf voelde me op die moment ook niet echt super, ik voelde me al een maand of 2 wat minder in mijn vel. Maar niet door haar. Ondertussen verder aan het zoeken naar koten/appartement.
Dan 1.5 maand voor de breuk vertelt ze me, dat ze wat gevoelens heeft voor iemand anders. Dat die persoon veel op mij lijkt, dat ze dingen ziet in hem die ik vroeger had (3 maand terug) en nu niet meer in mij. Maar ze verzekerd mij dat ze mij ongelooflijk meer graag ziet als hem. Ik natuurlijk al niet helemaal meer op mijn gemak, want ik voelde me al niet super.
Chapter 6
Als reactie maakte ik me vooral sneller ongerust en was ik sneller jaloers als die bewuste persoon in de geburen was. Zeker omdat die persoon al jaren een goede vriend van haar was. Ze stelde mij ook niet gerust. 10 dagen voor de breuk gaan we dus samen naar een appartement zien, khad op een bepaald uur afgesproken met haar aan mijn kot. Komt ze 1.5 uur te laat, omdat ze nog bij iemand gegaan was die ze kenden, zonder iets te laten weten. Ik een beetje geprikkeld omdat we nu te laat waren om dat appartement te bezichtigen. Over wat banale dingen ruzie gemaakt.
De dag van de breuk zelf zat ze eerst een heel weekend bij mij. Ze zei allerlei heel lieve dingen, het ging echt goed. We zaten te praten over later, op kot gaan samen, leuke dingen. De bewuste dag is het die gast zijn verjaardagsfeestje waar zei naartoe gaat. Ik een beetje jaloers, uit bezorgdheid haar te verliezen (hoe ironisch). Vervolgens ontstaat er een sms gesprek, waarin zei ineens zegt dat ze vindt dat het heel slecht gaat tussen ons. Ik weet niet wat me overkomt, en vraag om af te spreken.
Outro
We spreken ergens af. Ze zegt dat ze het niet meer ziet zitten. Dat ik nooit zeg wat er met mij scheelt, dat we geen gesprekken meer hebben etc. Ik vind dit allemaal heel bizar, omdat ik al maanden vroeg aan haar wat er was en zij er ook niet over wou spreken. Ze zei ook dat ze al maanden zat te wenen over ons omdat het niet meer ging. Ik zat daar van WTF, spreekt daar dan over? Praat dan eens met mij ipv dat op te kroppen en mij altijd een goed gevoel te geven als ik bij u ben. Om het kort te maken, ze wou er met mij nooit over praten, ze heeft het opgekropt, ik vuil uit de lucht vant verschieten.
5 dagen later is ze samen met die gast waar ze iets 'kleins' voor voelde. 7 dagen later blijft ze er al slapen. Nu plant ze elke dag dingen om haar bezig te houden....
Ik voel me eigenlijk enorm gebruikt. Ik ben er altijd geweest voor haar, heb enorm veel van mezelf gegeven. Nu ze goed is en terug dingen kan doen, dumpt ze mij zonder iets te zeggen en smijt ze haar volledig in de relatie met een ander. Ik heb nog altijd een zeer groot WTF gehalte omtrent alles, maar als ik haar nu bekijk vind ik het jammer van de tijd die ik erin gestoken heb.
Sorry voor dit relaas, maar om een of andere reden moest het er eens uit.
Prelude
Haar leren kennen op een feestje, twee dagen later mee afgesproken, klikte onmiddelijk en diezelfde dag nog 'officieel' beginnen verkeren. Het ging fantastisch samen, grote liefde (idd kent het wel...). etc. etc.
Chapter 1
Na 3 maand begon ze ineens een opgezwollen nek te krijgen. Ze is naar de dokter gegaan, die deed allerlei testen, maar wist nooit wat het was. Uiteindelijk is ze dan naar de dichtsbijzijnde deftige kliniek gegaan, en daar zagen ze het al wat aankomen. Heeft ze een nachtje doorgebracht, dan naar Gent, waar ze kanker vermoedden. Ik half in paniek naar daar afgekomen. Ze zeiden dat ze het niet zeker wisten, maar dat ze een biopsie gingen doen. Totaal ongevaarlijk gewoon een stukje weefsel nemen en dan onderzoeken wat het was.
Blijkte toen dat het gezwel (ter grootte van nen voetbal in de borstkas), tijdens de biopsie (wat onder narcose was) haar luchtpijp volledig had dichtgedrukt, ze 2 minuten zonder zuurstof had gezeten en ze haar in kunstmatige coma moesten houden voor 4 weken (wat er 5 geworden zijn denk ik). Daar zit ge dan, ge zijt 18/19, ge voelt u super bij iemand, maar die is een maand nen plant en ze moet 1.5 jaar chemo nemen. Eigenlijk moest ik niet nadenken en ben ik er toen voor gegaan. Emotioneel een enorm zware periode, om haar daar te zien liggen met allerlei tubekes en ge kunt er niet mee communiceren.
Chapter 2
Na 5 weken is ze ontwaakt uit de kunstmatige coma, maar kon ze amper praten doordat die zuurstof tube voor haar te beademen er in geramd is (stembanden beschadigd) en haal haar spieren waren weg. Die stem was op korte termijn het kutste, die spieren op lange termijn. Ze moest terug leren stappen, een trap opklimmen kon ze amper na 4 maand of later. Heel die tijd haar continu gesteund, alles gegeven wat in me zat. Ze zat met een heleboel levensvragen, heel goede gesprekken gehad. Heel diep gegaan om er altijd te zijn voor haar. Na een tijdje viel al haar haar uit door de chemo, verdikte ze immens door de cortisone. Maar ik had daar ook geen erg in. Als is het wel raar een vrouwelijk iemand zonder haar te zien.
Chapter 3
Na een tijd hervat het normale leven zich (gelukkig maar) en waren we ongeveer 12 maand verder. We konden terug normale koppel dingen doen, zowel op relationeel vlak als seksueel vlak. Ging allemaal uitstekend, echt enorme mooie tijden gehad. Ze had enkel nog moeite met het weinig/korte haar hebbben.
De chemo had wel haar gewrichten aangetast. Sporten mocht niet meer, voorzichtig zijn met bepaalde dingen. Maar al bij al kon ze een normaal leven leiden. Dit was niet naar haar zin omdat ze een nogal actief iemand was, maar ge kunt u er moeilijk niet bij neer leggen anders was er voor de knieen en heupen een prothese nodig.
Na ongeveer 3 jaar vanaf het begin van de relatie, begint ze toch te sukkelen met de heup, ze heeft enorm veel pijn, moet een paar maand thuis zitten van den orthopedist van Gent en morfinepleisters plakken. Na een paar maand thuis te zitten hebben ze besloten om een second opinion te horen in Leuven. Conclusie: heupprothese. Ze herstelt vlot, heeft geen pijn meer.
Haar orthopedist in Leuven weet haar te vertellen dat ze terug dingen mag doen, in beperkte mate sporten. Maar dat ze de komende 3 maand wel moet oppassen omdat die prothese nog mooi moet vastgroeien. Allemaal geen probleem voor mij, wederom veel steun gegeven.
Chapter 4
Door het goede nieuws van haar orthopedist, begint ze (naar mening) heel wat hooi op haar vork te nemen, fysisch gezien. Ze denkt terug dat ze alles kan, wil vluchten van het idee dat ze kanker heeft, dat ze slechte gewrichten heeft, dat ze geen normaal iemand is... Ik probeer haar te begrijpen, maar zeg toch dat ze moet oppassen met die heup en al haar andere gewrichten, want in de nabije toekomst zal ze wrs ook een knieprothese moeten hebben. Elke keer als ze dan zotte toeren deed, wat ge echt niet moet doen met een prothese, was het ruzie... Ze voelde het aan alsof ik haar remde, wat ik totaal niet wou. Ik wou gewoon dat ze wat verantwoordelijkheidszin kreeg omtrent haar prothese en slechte gewrichten.
Chapter 5
Het bovenstaande gaat zowat zijn gangetje. Ondertussen komen we op het fantastische idee om samen op kot te gaan volgend jaar. Na 3.5 jaar hadden we het idee daar klaar voor te zijn. Ondertussen voel ik wel dat er precies minder aantrekking is van haar kant uit naar mij toe. Ik vraag geregeld wat de reden daarvoor is. Ze zei telkens dat het wel een dipje zal zijn. Ikzelf voelde me op die moment ook niet echt super, ik voelde me al een maand of 2 wat minder in mijn vel. Maar niet door haar. Ondertussen verder aan het zoeken naar koten/appartement.
Dan 1.5 maand voor de breuk vertelt ze me, dat ze wat gevoelens heeft voor iemand anders. Dat die persoon veel op mij lijkt, dat ze dingen ziet in hem die ik vroeger had (3 maand terug) en nu niet meer in mij. Maar ze verzekerd mij dat ze mij ongelooflijk meer graag ziet als hem. Ik natuurlijk al niet helemaal meer op mijn gemak, want ik voelde me al niet super.
Chapter 6
Als reactie maakte ik me vooral sneller ongerust en was ik sneller jaloers als die bewuste persoon in de geburen was. Zeker omdat die persoon al jaren een goede vriend van haar was. Ze stelde mij ook niet gerust. 10 dagen voor de breuk gaan we dus samen naar een appartement zien, khad op een bepaald uur afgesproken met haar aan mijn kot. Komt ze 1.5 uur te laat, omdat ze nog bij iemand gegaan was die ze kenden, zonder iets te laten weten. Ik een beetje geprikkeld omdat we nu te laat waren om dat appartement te bezichtigen. Over wat banale dingen ruzie gemaakt.
De dag van de breuk zelf zat ze eerst een heel weekend bij mij. Ze zei allerlei heel lieve dingen, het ging echt goed. We zaten te praten over later, op kot gaan samen, leuke dingen. De bewuste dag is het die gast zijn verjaardagsfeestje waar zei naartoe gaat. Ik een beetje jaloers, uit bezorgdheid haar te verliezen (hoe ironisch). Vervolgens ontstaat er een sms gesprek, waarin zei ineens zegt dat ze vindt dat het heel slecht gaat tussen ons. Ik weet niet wat me overkomt, en vraag om af te spreken.
Outro
We spreken ergens af. Ze zegt dat ze het niet meer ziet zitten. Dat ik nooit zeg wat er met mij scheelt, dat we geen gesprekken meer hebben etc. Ik vind dit allemaal heel bizar, omdat ik al maanden vroeg aan haar wat er was en zij er ook niet over wou spreken. Ze zei ook dat ze al maanden zat te wenen over ons omdat het niet meer ging. Ik zat daar van WTF, spreekt daar dan over? Praat dan eens met mij ipv dat op te kroppen en mij altijd een goed gevoel te geven als ik bij u ben. Om het kort te maken, ze wou er met mij nooit over praten, ze heeft het opgekropt, ik vuil uit de lucht vant verschieten.
5 dagen later is ze samen met die gast waar ze iets 'kleins' voor voelde. 7 dagen later blijft ze er al slapen. Nu plant ze elke dag dingen om haar bezig te houden....
Ik voel me eigenlijk enorm gebruikt. Ik ben er altijd geweest voor haar, heb enorm veel van mezelf gegeven. Nu ze goed is en terug dingen kan doen, dumpt ze mij zonder iets te zeggen en smijt ze haar volledig in de relatie met een ander. Ik heb nog altijd een zeer groot WTF gehalte omtrent alles, maar als ik haar nu bekijk vind ik het jammer van de tijd die ik erin gestoken heb.
Sorry voor dit relaas, maar om een of andere reden moest het er eens uit.
Da Turtle
Legacy Member
zeg da wel, elk familiefeest opnieuwSmiles_ zei:
Ja, ik vind dat heel raar. Een lief opdoen al uitgaan. Als ik uitga dan: amuseer ik mij, leuke muziek, dansen enzo en heb ik niemand nodig. Je kan toch niks zeggen en andere vormen van communicatie leiden tot verwarring en genante situaties. Of ik verveel mij.Smiles_ zei:
Waar hebben jullie je lief leren kennen?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.