Hey,
Ik zit al een tijdje met een vervelende situatie... Enkele maanden geleden is er een collega bij ons begonnen waar het wel goed mee klikt. Wij kunnen elkaar dingen zeggen in vertrouwen waar we bijvoorbeeld met andere collega's niet over praten.
Ik heb nu al enkele maanden gevoelens voor haar, maar durf er niets van te zeggen. Ik probeer mezelf wijs te maken dat het wel over zal gaan, maar sinds ik nu sinds deze week in verlof ben merk ik meer dan anders dat ik haar maar niet uit mijn hoofd krijg. Zijn er signalen van haar kant, dat durf ik niet zeggen daar ik zelf met mijn hoofd in de wolken loop interpreteer ik dingen misschien anders dan dat ze zijn. Als we samen lopen op het werk zijn er wel enkele blikken van collega's, een lach van hen of bericht van een collega dat het echt wel iemand voor mij is... Ik heb het ook steeds moeilijker mij te focussen en 's nacht kan ik bijvoorbeeld al maanden niet meer doorslapen, meestal kan ik maar 4-6u slapen, om toch maar op tijd naar het werk te kunnen... Ondanks de weinige slaap voel ik me dan tijdens de dag ook helemaal niet moe, waarschijnlijk door haar aanwezigheid, soort van adrenaline.
Daarom denk ik er aan haar eens mij te vragen naar de film/iets gaan drinken, maar ben ik bang van de reactie. Enerzijds kan ze ja zeggen, en is er niets aan de hand. Anderzijds kan ze nee zeggen en kan dat misschien rare situaties op de werkvloer opleveren? Wij zien elkaar wel elke dag, maar echt samenwerken moeten we niet vaak doen (1x per maand ofzo), dus hierin zie ik geen probleem. Dan zou ik mij er misschien ook wel makkelijker overzetten en me er bij neerleggen en haar zo proberen te vergeten.
Ik wou gewoon eens weten, hoe staan jullie hier tegenover en hoe zouden jullie hierop reageren? Helemaal niets doen lijkt me ook geen optie gezien ik me nog op weinig dingen kan focussen. Zou ik dan ook nu gewoon vragen om in het verlof iets te doen, volgende week dus, of wachten tot we beiden weer aan het werk zijn?
