Put_met_keren zei:
Sterkte Glas. Hoe voel je jezelf erbij? Buiten het hele regelen en verdelen?
Ça va wel. Zoiets is natuurlijk nooit plezant, maar het is iets waar ik al heel lang over twijfelde. Dus het is niet dat ik nu intens verdrietig ben of zo (da's meestal zo als je zelf diegene bent die het uitmaakt zeker?). Aan de ene kant opgelucht want het was idd gewoon een boel gezeik de laatste tijd én ik durfde niet goed de stap zetten (mezelf steeds maar weer aan het twijfelen brengen, voors en tegens afwegen, niet durven uit angst voor verandering, praktisch moeilijke situaties, niet weten hoe het opgelost te krijgen), maar aan de andere kant vind ik het gewoon jammer dat het zo gegaan is. Ik heb een jaar met hem samengewoond en twee jaar mee samen geweest dus ik geef natuurlijk om hem en ik hoop dat hij zich een beetje redt. We hebben ook leuke momenten gehad en ik ga hem wel missen, maar dan meer als een constante aanwezigheid in mijn leven dan echt als mijn partner, als je snapt wat ik bedoel.
Put_met_keren zei:
Is de breuk een gevolg van de relatie met je vriendin? Of ging het al even minder goed, waardoor je meer openstond voor een relatie een andere persoon?
Geen van beiden, denk ik. De breuk is geen gevolg van de relatie met mijn vriendin, maar die relatie heeft wel veel dingen aan het licht gebracht. Met haar gaat het zoveel vlotter, zoveel gemakkelijker. Dat kan je wijten aan de eerste verliefdheid (we zijn nog maar zes maand samen, tenslotte), maar met mijn vriend is het nooit zo vlot gegaan, ook niet in het begin. Na twee maanden hadden wij al onze eerste (serieuze) ruzie, een hele discussie over onze relatie en wat we erin misten. Met mijn vriendin moet onze eerste 'gewone' ruzie nog gebeuren. Mijn (ex-)vriend ziet ook hoe vlot het gaat met haar, en hoe ik mij gedraag ten opzichte van haar versus ten opzichte van hem. Ik ben naar haar ook veel verdraagzamer, gemakkelijker, ze krijgt me gemakkelijker uit mijn kot,... Ook gewoon zoiets stoms als smaak op vlak van interieur, films, muziek, gezamenlijke interesses,... Mijn vriendin en ik komen daar redelijk in overeen, bij mijn ex lag dat altijd mijlenver uit elkaar (waardoor je uiteindelijk ook meer naast elkaar dan met elkaar leeft, want uiteindelijk ben je het beu om nooit eens met goesting naar dezelfde film te kijken, of allebei graag een bepaalde uitstap doen). Er waren langs onze beide kanten zoveel frustraties naar elkaar toe, het was gewoon niet meer plezant. Op den duur ben je echt bezig elkaar tegen te werken, in plaats van samen te werken. Dat was ontzettend vermoeiend, er was altijd wel één van de twee ongelukkig en als de ander dan water bij de wijn deed, werd dié weer ongelukkig omdat er eigenlijk té veel water bij de wijn gedaan moest worden dus twee of drie maanden later hadden we dan weer een ruzie/discussie maar dan omgekeerd.
De relatie met mijn vriendin is eigenlijk compleet per ongeluk gebeurd, het was nooit de bedoeling dat dat iets serieus zou worden (of dat ik zelfs verliefd zou worden). Ik had haar gekust, voor de fun, maar de manier waarop ze daarop reageerde (en op de affectie die ik toen gaf, gewoon aanraken en knuffelen) heeft mij zo geraakt dat ik toen stomweg keihard voor haar gevallen ben. Ik stond helemaal niet open voor een tweede relatie, of een ander in mijn leven. Dat was praktisch gezien ook nogal lastig, allemaal
En op dat moment was ik nog gigantisch in de ontkenning over de relatie met mijn vriend (of steeds maar aan het hopen dat het toch ooit wel weer beter zou gaan, als dit en dat maar veranderde), 't is niet dat ik al half op zoek was naar een ander of zo, helemaal niet.
Brecht zei:
Proto doelt op mij hé.
Klinkt heel herkenbaar, uw situatie. Klinkt alsof het inderdaad best is dat het gedaan is. Hoe langer zo'n zaken aanslepen, hoe moeilijker het wordt om als vrienden uit elkaar te gaan. Is dat nog een beetje te doen tussen jullie?
)