Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 30
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Sorry Glas, maar het is nu ook niet omdat gij toevallig de meest ruimdenkende mens ter wereld zijt, dat andere reacties ineens compleet absurd zijn.
Een breuk is nu eenmaal voor minstens een van de twee meestal iets dat echt wel een redelijke indruk maakt. Zo heb ik dat toch altijd ervaren (als ik het niet was, was zij het wel etc).
En in mijn ogen hebt ge dan ook afstand nodig. Dat ge daarom niet direct den andere buiten stampt, akkoord. Maar om dan ook nog zowat het bed te delen met een persoon waar ge tot voor kort vooral daar zo intiem zijt geweest. Voor mij zou dat gewoon niet gaan, sorry. (Ik lieg, want ik ben al dronken met ex'en in bed beland, maar ik vond dat erna altijd MEGAvoos, dus mijn punt blijft behouden lol)
Allez, ik ben blij voor u dat dat blijkbaar allemaal zo vlot gaat hè. Maar het is nu toch ook niet zo vreemd als iemand zou zeggen: "euh ja, draait gij nog maar wat rond hier tot ge iets anders gevonden hebt, maar nee, ik wil u niet meer in mijn bed hebben op dit moment..."
Vooral omdat het bed delen met uw ex-partner in een groot deel van de gevallen gewoon nog altijd leidt tot fysiek entertainment met in een nog groter deel van deze gevallen een nogal ongemakkelijke situatie nadien.
Als ge dat alletwee kunt loskoppelen van elkaar hoeft dat frunniken ook geen probleem te zijn. Het probleem is dat BIJNA ALTIJD voor een van de twee dat gewoon niet gaat -> Nog meer zever en toestanden die de zaak nog gecompliceerder maakt dan ze al is
't Is op zich al bizar dat er hier zo een gemoedelijke toestand van acceptatie ontstaan is bij al die toestanden. En dat is m.i. uiteindelijk geen gevolg van ruimdenkendheid [ik beschouw mijzelf ook als ruimdenkend, maar daar zijn naturlijk gradaties in] maar van dat extreme rationaliseren door Glas zelf en het onophoudelijk pretenderen dat alles altijd maar oké is. Alléja, no offence glas, van mij doet iedereen wat hij wilt hé, maar ik heb hier toch dikwijls met lede ogen uw posts zitten lezen, om dan bij mijzelf te denken "ge zegt wel dat alles oké is, maar alles wa ge zegt duidt voor mij gewoon op het tegendeel, hoezeer ge het ook recht probeert te praten". Misschien dat alles kapotrationaliseren voor u werkt, ma voor de meeste mensen werkt da volgens mij helemaal nie, incl. uw [nu ex-]vriend. Ik zit uiteraard nie bij ulder in de zetel om alles van dichtbij te volgen, noch zal ik ooit beweren het beter te weten dan gij zelf, maar hoe dikwijls ik nie gedacht heb "nee, ik geloof echt nie dat die kerel daar volledig oké mee is" door de perceptie die ge zelf schept middels nen hoop kleine dingen in uw posts. Ik vind het jammer voor u, ma ik kan echt nie zeggen da het mij verbaast dat dit gewoon los in uw gezicht 'ontploft' is... en ik denk nie da het gaat beteren als ge alsmaar meer extremen blijft opzoeken [hoezeer ge die ook als 'normaal' en 'ach, kan allemaal' probeert te verkopen] terwijl ge blind zijt/wordt voor 't feit dat uw partner er duidelijk toch nie zo comfortabel mee is.
Soit, ik wijk af; in dees geval zijde gij gewoon nen emofag, HYF.
Ik zal 't zeggen: fucked up shit!
Dat was het al en is het nu nog meer!
Neuh, het had niks met jaloezie te maken, maar in de uitgebreide uitleg schemert dat net al redelijk door.
Het zal misschien werken bij sommigen, maar bij hoeveel daadwerkelijk? Enkele lijkt me!
Als ge dat alletwee kunt loskoppelen van elkaar hoeft dat frunniken ook geen probleem te zijn. Het probleem is dat BIJNA ALTIJD voor een van de twee dat gewoon niet gaat -> Nog meer zever en toestanden die de zaak nog gecompliceerder maakt dan ze al is
't Is op zich al bizar dat er hier zo een gemoedelijke toestand van acceptatie ontstaan is bij al die toestanden. En dat is m.i. uiteindelijk geen gevolg van ruimdenkendheid [ik beschouw mijzelf ook als ruimdenkend, maar daar zijn naturlijk gradaties in] maar van dat extreme rationaliseren door Glas zelf en het onophoudelijk pretenderen dat alles altijd maar oké is. Alléja, no offence glas, van mij doet iedereen wat hij wilt hé, maar ik heb hier toch dikwijls met lede ogen uw posts zitten lezen, om dan bij mijzelf te denken "ge zegt wel dat alles oké is, maar alles wa ge zegt duidt voor mij gewoon op het tegendeel, hoezeer ge het ook recht probeert te praten". Misschien dat alles kapotrationaliseren voor u werkt, ma voor de meeste mensen werkt da volgens mij helemaal nie, incl. uw [nu ex-]vriend. Ik zit uiteraard nie bij ulder in de zetel om alles van dichtbij te volgen, noch zal ik ooit beweren het beter te weten dan gij zelf, maar hoe dikwijls ik nie gedacht heb "nee, ik geloof echt nie dat die kerel daar volledig oké mee is" door de perceptie die ge zelf schept middels nen hoop kleine dingen in uw posts. Ik vind het jammer voor u, ma ik kan echt nie zeggen da het mij verbaast dat dit gewoon los in uw gezicht 'ontploft' is... en ik denk nie da het gaat beteren als ge alsmaar meer extremen blijft opzoeken [hoezeer ge die ook als 'normaal' en 'ach, kan allemaal' probeert te verkopen] terwijl ge blind zijt/wordt voor 't feit dat uw partner er duidelijk toch nie zo comfortabel mee is.
Soit, ik wijk af; in dees geval zijde gij gewoon nen emofag, HYF.
Ja, ik ga niet onnozel doen en één van de twee in de zetel doen slapen hé. 't Is niet alsof we daar tegen elkaar aangeplakt liggen (zijn bed is 1m80 breed), da's voor mij niet anders dan met een gewone vriend in hetzelfde bed slapen. En 't is ook niet lastig i.v.m. ons slaappatroon: ik ga later slapen en sta later op, dus we merken daar eigenlijk weinig van.
't Is idd niet de bedoeling dat die situatie blijft duren, want vroeg of laat komen er inderdaad spanningen of ruzies van zo in 't zelfde huis te wonen. Hij is druk op zoek, heeft vrijdag al een eerste bezichtiging van een appartement. Verder hebben we gisteren nog wel goed gepraat en ook wat stomme grapjes gemaakt over de situatie dus 't zit wel goed hoor voorlopig.
Maar... ik ben diegene die het uitgemaakt heeft? Ik ben diegene die gezegd heeft dat ik het niet meer kan, dat ik niet meer kan leven met zijn ADHD (en al de gevolgen daarvan, die allemaal op míjn nek terecht komen, zoals in de korte tijd dat ik hem al ken zeker tien keer zijn sleutels thuis vergeten, zodat we €220 slotenmaker mogen ophoesten, of ik twee uur op de trein mag zitten om hem binnen te laten, of het internet dat twee of drie keer is afgesloten wegens niet betaald, of weken lang geld moeten voorschieten omdat hij zijn bankkaart kwijt is en zijn adres nooit veranderd heeft waardoor de nieuwe bankkaart niet bij ons toekomt), die niet meer tegen die constante strijd kan, die het beu is om constant ruzie te maken en ons allebei zo aan elkaar te ergeren. Hij op zijn beurt is het dan weer beu dat ik 'nog altijd niet gestopt ben met roken' (ik rook nog elektronisch maar nog 1,5 mg nicotine dus nog steeds niet gestopt volgens hem) en wou daarom geen stap verder zetten in de relatie (trouwen, kindjes of daar zelfs nog maar over praten of nadenken). Ik was dat gebetuttel beu, mij behandelen alsof ik een klein kind ben en mij voorwaarden opleggen. Hij was het dan weer beu dat ik te weinig uit mijn zetel kwam of leuke dingen met hem ging gaan doen (dingen die ik verschrikkelijk vond zoals meegaan naar chiro-evenementen) en dat we naast elkaar aan het leven waren.
Als ik het niet had uitgemaakt, waren we nu nog steeds bij elkaar hoor. Ik weet niet voor hoe lang (allez, eigenlijk wel: hij zei dat hij over zes maanden 'de situatie nog eens ging evalueren' wat betreft dat stoppen met roken en rekening houden met zijn wensen op dat vlak), maar er is helemaal niks in mijn gezicht ontploft. We hebben de afgelopen maanden véél gesprekken gehad, onder andere samen bij mijn psycholoog. Over onze relatie, over wat er verkeerd loopt, over wat er fundamenteel fout zit. Mijn relatie met mijn vriendin kwam daarbij eigenlijk amper aan bod. Het ging vooral over dat roken, dat opruimen, die ruzies, ultimatums opleggen, vinden dat de ander te weinig moeite doet,...
Mijn vriendin heeft daar eigenlijk weinig mee te maken. Allez ja, behalve dat ik dat allemaal véél eerder had moeten zien aankomen en niet in het midden van mijn "alles is fantastisch hoera"-denial polyamorie gaan zitten proberen. En ja, met haar geraak ik wél gemakkelijker uit mijn zetel en hij ziet dat ik verdraagzamer naar haar toe ben. Voor hem (en mij, eigenlijk) was dat alleen maar een bevestiging van dat het tussen ons niet goed zat. Helemaal geen aanleiding of oorzaak van dat het niet goed ging.
Ik bedoel, ik ben nog maar zes maanden samen met mijn vriendin. Onze problemen dateren al van vér daarvoor. Ik zeg het, onze eerste ruzie op het vlak van onze relatie en foute verwachtingen hebben we gehad toen we bijgod twee maanden samen waren... En de hele verdere relatie zijn we daarop voort blijven borduren. Dat is 23 maanden ruzie. Waarvan ik er zes samen was met mijn vriendin.
Ik snap dat het voor jullie is van "glas doet rare dingen met polyamorie" en zes maanden later "hah glas haar relatie is gedaan zie je wel dat werkt niet", maar mijn relaties houden wel wat meer in dan wat ik hier kom te vertellen hé... Om maar te zeggen, de dagen voor ik het uitgemaakt heb, heeft hij me drie dagen lang compleet genegeerd. Ik dacht dat hij bóós was, woédend omwille van iets. Na drie dagen krijg ik ineens een sms van hem op mijn werk: "Ben blij dat het sinds gisterenavond beter begint te gaan." En wat blijkt? Hij was compleet oververmoeid. Te moe om iets te zeggen tegen mij, te moe om uitleg te geven waarom hij de voordeur open deed en in één rechte lijn naar de slaapkamer ging, zonder één woord uitleg. Hij had nood aan isolatie, zei hij achteraf. En ik wist van niks, dacht dat hij al drie dagen zo boos was en ik vroeg me af of we eigenlijk nog wel samen waren (weet ik veel, je lief negeert je drie dagen lang zonder te zeggen waarom).
En dat was nádat ik zondagavond thuiskwam en:
- avondeten voor hem gaan halen was
- de verwarming heb uitgezet die al drie dagen stond te draaien
- al zijn vuile afwas in de afwasmachine heb gestoken
- natte was die op de grond was gevallen (en daar al drie dagen lag) heb opgeraapt
- droge was van het droogrek heb gehaald
- wasmachine heb opgezet (de was zat zelfs al in voor hem)
- het vuilnis heb buiten gezet
- onze tamme ratjes drinken heb gegeven want één drinkfles was volledig leeg
- de hele auto heb leeggeladen want dat had hij niet gedaan
- de gebruikte kooi van de ratten heb schoongemaakt
- eindelijk een oplossing heb gezocht voor het kapotte wieltje onder de rattenkooi (en daarna nog de rommel daarvan opgeruimd en gestofzuigd)
En dan mocht ik die week nog kuisen, stofzuigen en de rattenkooi schoonmaken.
En dan kreeg ik onder mijn voeten omdat er te veel lawaai was.
Sorry, maar met zo'n toestanden kan ik niet leven en dat heeft nu eens niks te zien met polyamorie. Toen ik (nogmaals: ik) het uitmaakte, kon ik weinig anders uitbrengen dan "Sorry, ik kan niet meer. Ik kan niet meer. Ik heb absoluut geen reserve meer, ik kan dit niet meer." 't Is nogal gemakkelijk om op basis van zeven posts te zeggen "ah ocharme die jongen, zie, die is daar toch totaal niet comfortabel mee, geen wonder dat dat niet blijft duren." Ik zou zeggen, kom eens een jaar met mijn ex samenwonen.
En ja, ik vind het verschrikkelijk stom en dwaas en kinderachtig dat ik hier nu al mijn (/onze) vuile was zit buiten te hangen, maar als ik zeg dat het NIET door mijn vriendin komt en jullie daarna komen met "gniffel, we kunnen heus wel lezen dat die arme jongen KEIjaloers was en dat heel die polyamorie jullie relatie kapot heeft gemaakt ocharme die jongen", en jullie mij dus simpelweg niet geloven als ik zeg dat de breuk wel wat complexer is dan dat... tja. Maar 't is goed, in het vervolg zal ik elke week een update geven met hoe het gaat in mijn relatie, waar ik mij aan geërgerd heb en mogelijke problemen (of mogelijke toekomstige problemen) zodat we op het eind allemaal mooi de balans kunnen opmaken en zien wiens schuld het al dan niet is. Kwestie van de zaken duidelijk te krijgen en dat jullie niet uit de lucht komen vallen en zelf theorieën moeten gaan verzinnen op basis van zeven forumposts, in plaats van diegene die er rechtstreeks bij betrokken is te geloven.
Euh, ik kan verstaan dat mijn post misschien wa veel in de polyamoureuze richting leek te neigen voor u, maar ik had het weldegelijk óók over 't algemene plaatje. Zowa elke post hier over uw relatie mee hem ging over alles wat u constant ergerde, wa hem superhard ergerde, maar dat het eigenlijk allemaal wel nog oké was.
Ge hebt zelf redelijk verwoord wa ik bedoelde:
glashelder zei:
Allez ja, behalve dat ik dat allemaal véél eerder had moeten zien aankomen en niet in het midden van mijn "alles is fantastisch hoera"-denial polyamorie gaan zitten proberen. En ja, met haar geraak ik wél gemakkelijker uit mijn zetel en hij ziet dat ik verdraagzamer naar haar toe ben. Voor hem (en mij, eigenlijk) was dat alleen maar een bevestiging van dat het tussen ons niet goed zat.
Dus wa ik bedoel met 'het is in uw gezicht ontploft': het was redelijk duidelijk [voor mij] dat gulder u serieus zat te ergeren aan elkaar. En uiteraard wordt er niet beter op als ge nog een derde persoon betrekt in een relatie die al kantje boordje is [zeker voor nen binnenvetter] en waar de ontevredenheid al over blijkt, laat staan als 1 van de 2 daar helemaal niks aan heeft, laat staan dat het nen transseksueel is, laat staan dat ge dan opeens mee 3 in 1 bed zou moeten liggen, ... En ge moogt daar over praten zoveel als ge wilt, iemand die ongelukkig is in ene situatie, kunt ge nie gelukkig praten. Soit, ik ga nu gene waslijst aan rode vlaggen en signalen gaan opstellen die ik uit uw 7 turven gecompileerd heb, dat helpt toch niemand vooruit.
En natuurlijk hebt gij het uitgemaakt; hij heeft alles in 't werk gesteld om u weg te duwen en zelf niks te moeten beslissen, zoals een conversatief autist betaamt :v Wa die ongerelateerdheid en al die gesprekken betreft denk ik trouwens [als ik zijn persoonlijkheid wa goed in kan schatten] dat zo iemand bij non-triviale zaken ook nooit echt het achterste van zijn tong zal laten zien en 100% recht voor iets uitkomen. Of pak nu dat isolement-gedoe: 't is shitty wa hij gedaan heeft, da zeker, maar als ge echt nood hebt aan isolement (iets wa sowieso al nie veel mensen kunnen begrijpen) dan is het láátste wa ge nodig hebt, een goe gesprek daarover om dat dood te praten.
Anyway, ge hebt deels gelijk over uw theorieeën, dat is misschien raar - maar het is nogal naïef om te verwachten dat ge hier nen hoop details over uw [ongebruikelijke] relatie, [ongebruikelijk] seksleven en uw zielenroerselen kunt neerpoten zonder dat mensen zich daar een beeld bij gaan vormen. Zéker niet als ge een serieuze aanwezigheid/gekendheid hebt.
Maar ik ga nu stoppen met typen, want dees gaat eigenlijk helemaal nergens meer over.
Nee oké, ik snap al meer wat je bedoelt. Nu ik eraan terugdenk heb ik idd vaak van die posts gemaakt als "lol we zijn zo anders" of "haha wij passen totaal niet bij elkaar" :')
Ik wíst ook wel dat het fout zat. Alleen blijf je maar doen alsof dat niet zo is (want misschien valt het wel mee, misschien overdrijf je, misschien is dat normaal, misschien betert het, blablabla.) En dan ineens dan gaat het niet meer, dan is het allemaal op, gewoon door een opeenstapeling van dingen.
Dat transgendergedoe is overigens een compleet non-issue. Zij kennen elkaar al langer dan ik hen ken en ze zijn ex-speelpartners. 't Is dus zeker niet dat hij daar zat van "oh mijn god mijn lief doet vanalles met zo'n raar geval"
Gonzo zei:
Wa die ongerelateerdheid en al die gesprekken betreft denk ik trouwens [als ik zijn persoonlijkheid wa goed in kan schatten] dat zo iemand bij non-triviale zaken ook nooit echt het achterste van zijn tong zal laten zien en 100% recht voor iets uitkomen.
Ik weet het niet. Aan de ene kant zijn er idd dingen die hij mij nooit gezegd heeft (niks over ons/onze relatie hoor, eerder over zijn verleden) omdat hij mij blijkbaar niet genoeg vertrouwde (met die informatie). Aan de andere kant houdt hij écht zijn mond niet als hij ontevreden is. Hij is best wel assertief en staat op z'n strepen als hij zich onrecht aangedaan voelt. Ik heb het ook vaak genoeg gehoord gekregen als er iets niét goed zat aan die hele polyamoriedinges.
Gonzo zei:
Of pak nu dat isolement-gedoe: 't is shitty wa hij gedaan heeft, da zeker, maar als ge echt nood hebt aan isolement (iets wa sowieso al nie veel mensen kunnen begrijpen) dan is het láátste wa ge nodig hebt, een goe gesprek daarover om dat dood te praten.
Een goed gesprek had ik nu ook niet nodig (en dat wil ik ook absoluut niet op zo'n moment als ik in die positie zit), maar gewoon iéts. "Ik ben oververmoeid, ik trek mij een paar dagen terug." Of zelfs maar "overprikkeld, alleen zijn", drie woorden voor mijn part. Of wat ik zélf soms doe, gewoon "kapot" zeggen en van nee schudden. Ik trok mij dat gewoon persoonlijk aan (alsof ik het niet eens waard ben om een woordje uitleg te geven). En dat is dan misschien weer fout van mij, maar goed, na maanden ruzie en verwijten over en weer is het wel eens moeilijk om objectief te blijven.
Gonzo zei:
Anyway, ge hebt deels gelijk over uw theorieeën, dat is misschien raar - maar het is nogal naïef om te verwachten dat ge hier nen hoop details over uw [ongebruikelijke] relatie, [ongebruikelijk] seksleven en uw zielenroerselen kunt neerpoten zonder dat mensen zich daar een beeld bij gaan vormen. Zéker niet als ge een serieuze aanwezigheid/gekendheid hebt.
Als ik het zo lees, lijkt het mij dat de relatiebreuk door die polyamorie misschien wel sneller is gebeurd, maar dat die breuk sowieso al onvermijdelijk was. Dus die polyamorie is dan ook redelijk naast de kwestie...
Ik denk dat je vooral moet oppassen met die ontkennende houding in het algemeen. Het beeld dat je hier op het forum schetste van jullie relatie, was precies toch een stuk rooskleuriger dan de dingen die je nu vertelt. Misschien zit je hier lange posts neer te pennen waarin je vertelt dat het met jou allemaal wel oké is, maar probeer je eigenlijk ook jezelf daarvan te overtuigen? En dan bedoel ik dus niet enkel nu over jullie relatie, maar een houding in het algemeen waarbij je moeite hebt om problemen toe te geven tegenover jezelf.
Of misschien zie ik dat volledig verkeerd natuurlijk, ik bedoel het niet slecht of zo hé.
Als ik het zo lees, lijkt het mij dat de relatiebreuk door die polyamorie misschien wel sneller is gebeurd, maar dat die breuk sowieso al onvermijdelijk was. Dus die polyamorie is dan ook redelijk naast de kwestie...
Wel, dat idee heb ik dus ook. En dan steekt het nogal tegen dat zodra ik over die breuk begin, iedereens eerste reactie is "ah, door je vriendin?"
Freya zei:
Ik denk dat je vooral moet oppassen met die ontkennende houding in het algemeen. Het beeld dat je hier op het forum schetste van jullie relatie, was precies toch een stuk rooskleuriger dan de dingen die je nu vertelt. Misschien zit je hier lange posts neer te pennen waarin je vertelt dat het met jou allemaal wel oké is, maar probeer je eigenlijk ook jezelf daarvan te overtuigen? En dan bedoel ik dus niet enkel nu over jullie relatie, maar een houding in het algemeen waarbij je moeite hebt om problemen toe te geven tegenover jezelf.
Ik weet het niet, dat zou best kunnen, maar hoe weet ik dat dan? Want ik ben nogal goed in mezelf overtuigen, blijkbaar Nee ja, zoals dat bij mijn vriend, ik wist diep vanbinnen wel dat het allemaal niet oke zat. Maar dat is 1. niet leuk om over na te denken (dus la la la negeer) en 2. allemaal nogal onpraktisch en 3. op een bepaald moment dacht ik zelfs van "nu ja, je moet ooit eens normaal gaan doen hé, en dit soort dingen/ergernissen horen ook allemaal bij een relatie dus je moet maar volwassen worden en suck it up."
Meestal weet ik wel vrij goed waar mijn problemen/moeilijkheden zitten. Alleen is het soms even handiger/minder moeilijk om er van weg te lopen of het te negeren... Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet weet. Het gaat dan ook eerder over aanvaarden (en er iets mee doen) dan het weten of durven toegeven aan mezelf.
Maar... ik ben diegene die het uitgemaakt heeft? Ik ben diegene die gezegd heeft dat ik het niet meer kan, dat ik niet meer kan leven met zijn ADHD (en al de gevolgen daarvan, die allemaal op míjn nek terecht komen, zoals in de korte tijd dat ik hem al ken zeker tien keer zijn sleutels thuis vergeten, zodat we €220 slotenmaker mogen ophoesten, of ik twee uur op de trein mag zitten om hem binnen te laten, of het internet dat twee of drie keer is afgesloten wegens niet betaald, of weken lang geld moeten voorschieten omdat hij zijn bankkaart kwijt is en zijn adres nooit veranderd heeft waardoor de nieuwe bankkaart niet bij ons toekomt), die niet meer tegen die constante strijd kan, die het beu is om constant ruzie te maken en ons allebei zo aan elkaar te ergeren. Hij op zijn beurt is het dan weer beu dat ik 'nog altijd niet gestopt ben met roken' (ik rook nog elektronisch maar nog 1,5 mg nicotine dus nog steeds niet gestopt volgens hem) en wou daarom geen stap verder zetten in de relatie (trouwen, kindjes of daar zelfs nog maar over praten of nadenken). Ik was dat gebetuttel beu, mij behandelen alsof ik een klein kind ben en mij voorwaarden opleggen. Hij was het dan weer beu dat ik te weinig uit mijn zetel kwam of leuke dingen met hem ging gaan doen (dingen die ik verschrikkelijk vond zoals meegaan naar chiro-evenementen) en dat we naast elkaar aan het leven waren.
Als ik het niet had uitgemaakt, waren we nu nog steeds bij elkaar hoor. Ik weet niet voor hoe lang (allez, eigenlijk wel: hij zei dat hij over zes maanden 'de situatie nog eens ging evalueren' wat betreft dat stoppen met roken en rekening houden met zijn wensen op dat vlak), maar er is helemaal niks in mijn gezicht ontploft. We hebben de afgelopen maanden véél gesprekken gehad, onder andere samen bij mijn psycholoog. Over onze relatie, over wat er verkeerd loopt, over wat er fundamenteel fout zit. Mijn relatie met mijn vriendin kwam daarbij eigenlijk amper aan bod. Het ging vooral over dat roken, dat opruimen, die ruzies, ultimatums opleggen, vinden dat de ander te weinig moeite doet,...
Mijn vriendin heeft daar eigenlijk weinig mee te maken. Allez ja, behalve dat ik dat allemaal véél eerder had moeten zien aankomen en niet in het midden van mijn "alles is fantastisch hoera"-denial polyamorie gaan zitten proberen. En ja, met haar geraak ik wél gemakkelijker uit mijn zetel en hij ziet dat ik verdraagzamer naar haar toe ben. Voor hem (en mij, eigenlijk) was dat alleen maar een bevestiging van dat het tussen ons niet goed zat. Helemaal geen aanleiding of oorzaak van dat het niet goed ging.
Ik bedoel, ik ben nog maar zes maanden samen met mijn vriendin. Onze problemen dateren al van vér daarvoor. Ik zeg het, onze eerste ruzie op het vlak van onze relatie en foute verwachtingen hebben we gehad toen we bijgod twee maanden samen waren... En de hele verdere relatie zijn we daarop voort blijven borduren. Dat is 23 maanden ruzie. Waarvan ik er zes samen was met mijn vriendin.
Ik snap dat het voor jullie is van "glas doet rare dingen met polyamorie" en zes maanden later "hah glas haar relatie is gedaan zie je wel dat werkt niet", maar mijn relaties houden wel wat meer in dan wat ik hier kom te vertellen hé... Om maar te zeggen, de dagen voor ik het uitgemaakt heb, heeft hij me drie dagen lang compleet genegeerd. Ik dacht dat hij bóós was, woédend omwille van iets. Na drie dagen krijg ik ineens een sms van hem op mijn werk: "Ben blij dat het sinds gisterenavond beter begint te gaan." En wat blijkt? Hij was compleet oververmoeid. Te moe om iets te zeggen tegen mij, te moe om uitleg te geven waarom hij de voordeur open deed en in één rechte lijn naar de slaapkamer ging, zonder één woord uitleg. Hij had nood aan isolatie, zei hij achteraf. En ik wist van niks, dacht dat hij al drie dagen zo boos was en ik vroeg me af of we eigenlijk nog wel samen waren (weet ik veel, je lief negeert je drie dagen lang zonder te zeggen waarom).
En dat was nádat ik zondagavond thuiskwam en:
- avondeten voor hem gaan halen was
- de verwarming heb uitgezet die al drie dagen stond te draaien
- al zijn vuile afwas in de afwasmachine heb gestoken
- natte was die op de grond was gevallen (en daar al drie dagen lag) heb opgeraapt
- droge was van het droogrek heb gehaald
- wasmachine heb opgezet (de was zat zelfs al in voor hem)
- het vuilnis heb buiten gezet
- onze tamme ratjes drinken heb gegeven want één drinkfles was volledig leeg
- de hele auto heb leeggeladen want dat had hij niet gedaan
- de gebruikte kooi van de ratten heb schoongemaakt
- eindelijk een oplossing heb gezocht voor het kapotte wieltje onder de rattenkooi (en daarna nog de rommel daarvan opgeruimd en gestofzuigd)
En dan mocht ik die week nog kuisen, stofzuigen en de rattenkooi schoonmaken.
En dan kreeg ik onder mijn voeten omdat er te veel lawaai was.
Sorry, maar met zo'n toestanden kan ik niet leven en dat heeft nu eens niks te zien met polyamorie. Toen ik (nogmaals: ik) het uitmaakte, kon ik weinig anders uitbrengen dan "Sorry, ik kan niet meer. Ik kan niet meer. Ik heb absoluut geen reserve meer, ik kan dit niet meer." 't Is nogal gemakkelijk om op basis van zeven posts te zeggen "ah ocharme die jongen, zie, die is daar toch totaal niet comfortabel mee, geen wonder dat dat niet blijft duren." Ik zou zeggen, kom eens een jaar met mijn ex samenwonen.
En ja, ik vind het verschrikkelijk stom en dwaas en kinderachtig dat ik hier nu al mijn (/onze) vuile was zit buiten te hangen, maar als ik zeg dat het NIET door mijn vriendin komt en jullie daarna komen met "gniffel, we kunnen heus wel lezen dat die arme jongen KEIjaloers was en dat heel die polyamorie jullie relatie kapot heeft gemaakt ocharme die jongen", en jullie mij dus simpelweg niet geloven als ik zeg dat de breuk wel wat complexer is dan dat... tja. Maar 't is goed, in het vervolg zal ik elke week een update geven met hoe het gaat in mijn relatie, waar ik mij aan geërgerd heb en mogelijke problemen (of mogelijke toekomstige problemen) zodat we op het eind allemaal mooi de balans kunnen opmaken en zien wiens schuld het al dan niet is. Kwestie van de zaken duidelijk te krijgen en dat jullie niet uit de lucht komen vallen en zelf theorieën moeten gaan verzinnen op basis van zeven forumposts, in plaats van diegene die er rechtstreeks bij betrokken is te geloven.
That is one dude with Some problems. Toch chapeau da je het zo lang hebt uitgehouden.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
waar haalt ge het
(En ik lag altijd in het midden