Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 31

Gonzo zei:

Als de kweekboerderij zich rechtzet om naar huis te gaan zodat ze het drinkbakske van hunne pasgeworpen kleine kunnen gaan vullen, trek nog een Jupke open terwijl ik recht in hun bloeddoorlopen ogen kijk, in hun nog-net-niet-gebroken ziel, tot op 't punt dat ik hun slaapgebrek en wanhoop net zelf niet kan voelen, ik kanaliseer al mijn vreugde in mijn 50/50 van joie-de-vivre en medelijden doordrongen expressie, leg mijn voeten op tafel en denk bij mijzelf "ah, wat gij nie zou geven om der weer bij te horen" terwijl zij mijn blik beantwoorden met 33% "maar ik ben gelukkig hoor", 33% afgunst, 18% twijfel, en 16% zelfoverreding. Ik sluit af met een zelfvoldane glimlach en een knipoog, zij met een "uwen tijd komt nog wel". Hetgeen ik niet tegenspreek, want in dat moment ziet ge een sprankeltje hoop opflakkeren, en ik ben geen onmens. Soms moet ge mensen hun overwinning gunnen, hoe klein, incorrect of insignificant dan ook.

Dat is hoe ik mij dan voel.

Klik om te vergroten...

De dooddoener "ge snapt het pas vanaf ge er zelf hebt" comes to mind.

Niet voor teen of tander, ma ik zie hier opt forum vooral het "geen kinderen" kamp altijd neuten .
Mijn mening: Who cares mannekes en vrouwkes, doe wat ge wilt, ma probeer uw keuze niet - meestal ongevraagd - te rechtvaardigen tov anderen. Dit geldt voor alle kampen !

Disclaimer: ik heb er nog (effe) geen.

Lint zei:

Niet voor teen of tander, ma ik zie hier opt forum vooral het "geen kinderen" kamp altijd neuten .
Mijn mening: Who cares mannekes en vrouwkes, doe wat ge wilt, ma probeer uw keuze niet - meestal ongevraagd - te rechtvaardigen tov anderen. Dit geldt voor alle kampen !

Disclaimer: ik heb er nog (effe) geen.

Klik om te vergroten...

Ik wil ook kinderen, maar krijg het evengoed op mijn heupen van mensen die enkel nog over "diene van ons" kunnen spreken. Als elk gesprek wordt gedomineerd over het al dan niet uitblijven van het kakske van de kleinen krijg ik zelf spontane diarree. En zo een ouders zonder enig zelfbesef die denken dat de evenaar door hun gat loopt ken ik genoeg.
Misschien zijn die mensen van zichzelf al zo, maar dat fenomeen lijkt exponentieel te groeien vanaf er kinderen mee gemoeid zijn.

"die van ons" gaat over uw vrouw en nie uw kinderen, maar ik krijg daar ook wel lichten diaree van. Dat en "de kids".

Mijn collega's beginnen zelf over mijn kinderen. Momenteel vooral over onze jongsten nadat ik deze foto op Facebook gezet had:


3j en geen greintje vrees. Kast van 2,5m hoog.
Ik kwam uit de keuken en hoorde plots een hoop lego vallen. Die lego stond bovenop die kast omdat hij diene bak altijd leeggoot.

Waelvis zei:

Mijn collega's beginnen zelf over mijn kinderen. Momenteel vooral over onze jongsten nadat ik deze foto op Facebook gezet had:

Spoiler

3j en geen greintje vrees. Kast van 2,5m hoog.
Ik kwam uit de keuken en hoorde plots een hoop lego vallen. Die lego stond bovenop die kast omdat hij diene bak altijd leeggoot.

Klik om te vergroten...

Leuke foto.

Lijkt wel alsof hij daar zit als straf.

Waelvis zei:

Mijn collega's beginnen zelf over mijn kinderen. Momenteel vooral over onze jongsten nadat ik deze foto op Facebook gezet had:

Spoiler

3j en geen greintje vrees. Kast van 2,5m hoog.
Ik kwam uit de keuken en hoorde plots een hoop lego vallen. Die lego stond bovenop die kast omdat hij diene bak altijd leeggoot.

Klik om te vergroten...

Darwin zou trots zijn!

ComputerVISTA zei:

"die van ons" gaat over uw vrouw en nie uw kinderen, maar ik krijg daar ook wel lichten diaree van. Dat en "de kids".

Klik om te vergroten...

Heeft uwe boezemvriend u op het matje geroepen met uw bijverdienste van het aan de man proberen brengen van filmpkes met zijn atletische verwezenlijkingen​? :naughty:

Inv zei:

Ik wil ook kinderen, maar krijg het evengoed op mijn heupen van mensen die enkel nog over "diene van ons" kunnen spreken. Als elk gesprek wordt gedomineerd over het al dan niet uitblijven van het kakske van de kleinen krijg ik zelf spontane diarree. En zo een ouders zonder enig zelfbesef die denken dat de evenaar door hun gat loopt ken ik genoeg.
Misschien zijn die mensen van zichzelf al zo, maar dat fenomeen lijkt exponentieel te groeien vanaf er kinderen mee gemoeid zijn.

Klik om te vergroten...

(Eerlijk waar) Ik heb zo geen vrienden en/of ik merk het niet op, ...

ComputerVISTA zei:

"die van ons" gaat over uw vrouw en nie uw kinderen, maar ik krijg daar ook wel lichten diaree van. Dat en "de kids".

Klik om te vergroten...

... , uiteraard als ge u stoort aan zo onnozel zaken, zult ge wel rapper geirriteerd zijn.

Waelvis zei:

Mijn collega's beginnen zelf over mijn kinderen. Momenteel vooral over onze jongsten nadat ik deze foto op Facebook gezet had:

Spoiler

3j en geen greintje vrees. Kast van 2,5m hoog.
Ik kwam uit de keuken en hoorde plots een hoop lego vallen. Die lego stond bovenop die kast omdat hij diene bak altijd leeggoot.

Klik om te vergroten...

Hoe komt die daar terecht, en gij zit in de keuken?

ashuray zei:

Voelen de kinderloze koppels zich soms uitgesloten? Ik was zondag op een bbq van een maat van mijn vriend..iedereen liep daar met ne kleine rond behalve de eeuwige single die onze bob was. Om 10 uur ware wij nog aan het drinke en moest de rest naar huis om de kinderen in bed te steken..langs de ene kant voel ik mij wel opgelucht met die vrijheid die er nog is maar langs de andere kant hoort ge er precies ni echt bij. En dan al die kinderverhalen aan tafel..vertel ik maar iets dom da den hond gedaan heeft.

Klik om te vergroten...

Vooral bij collega's, ja. Dan zijn die verhalen aan het uitwisselen over hoe de kindjes zijn en wat ze allemaal al gedaan hebben en "oh die van ons is ook zo" en ja, dan kan ik niks zeggen hé (behalve idd iets over de hond ). Als dat zo een hele lunchpauze duurt is dat wel lastig want dan kan je idd niet meepraten en ben je zo wat buitengesloten. Nu op dit moment kennen we niet zoveel koppels met kinderen (buiten onze eigen zussen dan). Maar mijn ex, die had alléén maar vrienden die al kinderen hadden. Dus elk feestje of elk chirofeest waren die kinderen daar of ging het over de kinderen of werden er foto's getoond van de kinderen en "wanneer is het jullie beurt ha ha" en ja, ik verveelde mij daar steendood. Die zaten al helemaal in dat perfect normale stramien en ik moest mij dan nog eens normaal voordoen ook, want dat waren allemaal compleet normale heteroseksuele Vlaamse dertigers en ik ging elke keer een beetje meer dood.

In mijn vriendenkring is de babyboom nog niet helemaal begonnen, maar ik heb dat gevoel wel altijd op familiefeesten. Iedereen zit daar dan zeer gedetailleerd te vertellen over het slaapschema van hun baby. Dan voel ik mij wel wat ambetant omdat ik niet kan meebabbelen, maar aan de andere kant ben ik daar ook dolgelukkig om, want ik word tenminste geen halve nachten wakkergehouden door schreeuwende baby's. Dus zo zie je maar weer.

Allez, het is weer zwart/wit hoor. Hebben jullie er ooit al aan gedacht dat er ook mensen zijn met kinderen, waarvan hun leven niet uitsluitend rondom die kinderen draait (voor de grapjassen ermee weglopen: ja, ik ben er mij bewust van dat mijn nickname ermee te maken heeft, maar enkel ik weet waarom)? Die er weliswaar bewust voor gekozen hebben en nog steeds tevreden zijn met die keuze? Zelfs al kunnen ze wat minder lang blijven op een feestje of moeten ze wat extra plannen?

Waarom zijn het inderdaad altijd de mensen zonder kinderen die negatief zijn over (mensen met) kinderen?

En @waelvis: hoe geraakt hij daar op? Lijkt me niet meteen iets om trots op te zijn. Wat als je iets hoort vallen en het niet de Lego maar je zoon blijkt te zijn?

Lakigigar zei:

Hoe komt die daar terecht, en gij zit in de keuken?

Klik om te vergroten...

Ik kwam uit de keuken omdat ik aan het koken was...

Superdad zei:

En @waelvis: hoe geraakt hij daar op? Lijkt me niet meteen iets om trots op te zijn. Wat als je iets hoort vallen en het niet de Lego maar je zoon blijkt te zijn?

Klik om te vergroten...

Er staat een computermeubeltje naast die kast.

En trots ben ik niet echt. Maar dzt kind is echt een kamikaze, overal kruipt die op.
We mogen die eigenlijk geen second uit het oog verliezen.

En ja, we hebben met hem an op het spoed gezeten met een zware hersenschudding.

Wéér deze 'discussie'. Moest ik u zijn, superdad, dit zou mij erger irriteren dan occasioneel het woord maandstonden/regels of bloedverlies te moeten lezen ...

Anyway, spreken mensen met kinderen over hun kinderen? Uiteraard. Mensen vertellen over dingen die hun leven op dat moment beheerst. Een greep uit enkele opties van 'grote' gebeurtenissen: uwen thesis afwerken, een huis kopen/(ver)bouwen/alleen gaan wonen, eerste/nieuw werk, een grote reis plannen/gemaakt hebben, trouwfeest plannen, ernstige ziekte, nieuw huisdier, kinderen, ...
Niet al die gebeurtenissen gaan uw leven voor dezelfde tijd beheersen waardoor het u misschien minder opvalt dat mensen op een bepaald punt vooral over 1 ding praten.

Ik voel mij niet geneigd veel te praten over mijn kind want in mijn vriendengroep zijn er voor de rest geen kinderen*. De meeste gesprekken daar gaan over kopen/bouwen en werk (en relaties, maar dat is ne constante precies). Maar mijn vrienden vragen mij wel regelmatig naar hem, dus ja ik vertel wel eens iets. Ook als mensen mij vragen hoe mijn weekend was hebt ge 99% kans dat mijn zoon vernoemd wordt - want hij bepaalt voor een groot stuk hoe mijn weekend was...

Wanneer veel mensen rond u kinderen hebben (idealiter rond dezelfde leeftijd) zal er snel over kinderen gepraat worden ja. Dat is ook zo in mijn familie. Dat is ook een ideaal onderwerp: veel raakvlakken, veel dingen waarover ge van een ander wel nekeer wilt horen hoe hij/zij iemand aanpakt of wat er fijn is om nog nekeer te doen, ... Ik zie daar niets abnormaal aan. Als ge als enige daartussen zit zonder kinderen kan dat zeker vervelend zijn. Maar dat is bij eender welk onderwerp zo: enige die nog thuis woont en de rest aant vertellen over alleen wonen/huizen kopen/renoveren. Ik kan mij niet voorstellen dat ge u dan amuseert. Maar naar mijn ervaring wordt er heus niet alleen over kinderen gepraat, tenzij dat het enige raakvlak is...
Ik ga ervan uit dat ge enerzijds wel geïnteresseerd zijt in het leven van uw vrienden, ookal betekent dat verhalen over kinderen. En anderzijds dat uw vrienden ook wel geïnteresseerd zijn in uw leven en dus ook over niet kind-gerelateerde zaken tegen u zullen babbelen. Anders moet ge misschien nekeer herevalueren of ge die mensen eigenlijk wel plezant/aangenaam/interessant vind tout court.

*ook omdat ik weet wat het gangbare idee is van 'praten over uw kinderen' (zie hierboven), wat eigenlijk jammer is hé

Freya zei:

In mijn vriendenkring is de babyboom nog niet helemaal begonnen, maar ik heb dat gevoel wel altijd op familiefeesten. Iedereen zit daar dan zeer gedetailleerd te vertellen over het slaapschema van hun baby. Dan voel ik mij wel wat ambetant omdat ik niet kan meebabbelen, maar aan de andere kant ben ik daar ook dolgelukkig om, want ik word tenminste geen halve nachten wakkergehouden door schreeuwende baby's. Dus zo zie je maar weer.

Klik om te vergroten...

dat is de moment om te zagen(en raad te vragen), want daar dient familie toch voor?
anyway no worries, er zijn ook babies met een fantastisch slaapschema. Ik kan 10 uur slapen als ik wil (eerste halfjaar niet meegerekend).

glashelder zei:

Vooral bij collega's, ja.

Klik om te vergroten...

Bij ons wordt er echt niet zo uitgebreid verteld over kinderen. Zo nekeer tussendoor iets over de punten of dat ze naar een kot aant zoeken zijn. Het hangt denk ik een beetje af van de persoonlijkheden in uw team (en of er veel mensen zijn met kleine kinderen/kinderen in dezelfde leeftijdsklasse).

ashuray zei:

Voelen de kinderloze koppels zich soms uitgesloten? Ik was zondag op een bbq van een maat van mijn vriend..iedereen liep daar met ne kleine rond behalve de eeuwige single die onze bob was. Om 10 uur ware wij nog aan het drinke en moest de rest naar huis om de kinderen in bed te steken..langs de ene kant voel ik mij wel opgelucht met die vrijheid die er nog is maar langs de andere kant hoort ge er precies ni echt bij. En dan al die kinderverhalen aan tafel..vertel ik maar iets dom da den hond gedaan heeft.

Klik om te vergroten...

Ik ben voor veel dingen vaak de enige in mijn vriendenkring geweest die met iets bezig was op een bepaald moment (huis kopen, trouwen, kind) en dan kunt ge daar ook niet echt over uitweiden want ge merkt al snel dat de volledige groep daar niet zo mee bezig is.
Dus ook mensen mét kinderen voelen zich soms uitgesloten. Alles hangt af van de samenstelling van de groep

Gonzo zei:

Als de kweekboerderij zich rechtzet om naar huis te gaan zodat ze het drinkbakske van hunne pasgeworpen kleine kunnen gaan vullen,

Klik om te vergroten...

Ik weet dat ge uw woordgebruik kiest om uw humoristische zijde te etaleren, maar ge komt vooral over gelijk een degoutant ventje

Tha_nOn zei:

Wéér deze 'discussie'. Moest ik u zijn, superdad, dit zou mij erger irriteren dan occasioneel het woord maandstonden/regels of bloedverlies te moeten lezen ...

Klik om te vergroten...

Ik wou er zelf niet over beginnen, maar ik vind het wel grappig als het - opnieuw - over menstruatie gaat (nogmaals, in een topic over ''onnozele kleine vraagjes'), en ik mij - opnieuw - daaraan erger, dan ben ik de slechterik. Maar als iemand over zijn kinderen praat (in het privéleven dan nog), dan is het wel OK om u daaraan te ergeren en dat dan ipv tegen 'uw vrienden' te zeggen, dat hier - opnieuw - te komen zeggen. Maar dat zal wellicht ook aan mij liggen hé... Justificatie heeft hier niets mee te maken natuurlijk...

Superdad zei:

Ik wou er zelf niet over beginnen, maar ik vind het wel grappig als het - opnieuw - over menstruatie gaat (nogmaals, in een topic over ''onnozele kleine vraagjes'), en ik mij - opnieuw - daaraan erger, dan ben ik de slechterik. Maar als iemand over zijn kinderen praat (in het privéleven dan nog), dan is het wel OK om u daaraan te ergeren en dat dan ipv tegen 'uw vrienden' te zeggen, dat hier - opnieuw - te komen zeggen. Maar dat zal wellicht ook aan mij liggen hé... Justificatie heeft hier niets mee te maken natuurlijk...

Klik om te vergroten...

Precies niks begrepen van die discussie. Volgende keer gaan we "En wat hebben we vandaag geleerd?" spelen.

See?! 2 fantastische argumenten trouwens. Kudos!

Mijn vriendinnen mogen praten over hun kinderen, soms heb ik er wel eens genoeg van als het enkel daarover gaat en begin ik zelf over iets anders gewoon. No big deal. En andere keren vraag ik zelf al wel eens hoe het met t kindje is.
Dat maakt me niet.

Wat ik echter wel hatelijk vind (en is hier ook al gezegd) is de meute mensen die zich moeit met jouw keuzes hieromtrent (wanneer ist aan u, ik wil grootmoeder worden, nog geen goesting om een kind te hebben, ge verandert nog wel van gedacht, ja ge hebt wel een gemakkelijk leven zonder kinderen e, etc.etc.). Dát is vooral vervelend.
Aja en een baby in mijn armen duwen. No no no. I don't want to hold your baby.