Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
TheBud
Legacy Member
Even mijn verhaal hier (proberen) doen.
Ik heb net een relatie achter de rug van circa 9-10 jaar. Ik en mijn ex zijn altijd erg onafhankelijke mensen geweest die elk van nature uit ons eigen ding doen, zij ging graag op reis en voor haar was werk wat minder belangrijk. Terwijl ik altijd de ladder opzocht om verder te geraken. Dat had zijn positieve kanten (Weinig conflicten, heel constructief, etc) als zijn negatieve kanten (soms wat weinig interactie, weinig gemeenschappelijke vlakken).
Nu, dat is wat verandert sinds de (2) kinderen er zijn. Mijn ex is namelijk wel een erg zorgzaam iemand die veel opoffert voor haar kinderen en die haar best doet. Hierdoor was de balans die we hadden wat zoek geraakt. Ze begon zich erg te stressen over de kinderen, had moeite om het los te laten, het zorgzame werk begon het wat over te nemen etc. Het is pas echt onlangs dat ik haar eindelijk terug heb kunnen overtuigen om alleen op vakantie te gaan zonder de kinderen, en ze dan aan mij over te laten.
Nu, de reden waarom we uit elkaar zijn, is omdat ik zelf eigenlijk op zoek was naar iets meer. Ik denk dat ik gewoon niet meer echt tevreden was met het "gewone" leventje. Ik en mijn ex hadden erg weinig raak vlakken, waardoor we ook wat weinig hadden om met elkaar te praten.
Waar ik het ook moeilijk mee had was het zorgzamer aspect van mijn ex, op zich is dat een goed iets en het werkt goed. Maar ik denk dat ik meer behoefte heb aan een partner die iets egoïstischer staat in het leven, en zichzelf niet teveel van slag laat gaan van de omringende beïnvloedende factoren.
Ik ben nu aan het daten, en ben eerlijk wat angstig om te "brave"/"lieve" mensen aan te trekken, does that make sense? Ik ben vooral op zoek naar mensen die graag wat plezier hebben en de zaken niet te serieus nemen. En vooral, hun eigen ding doen en zich niet teveel laten afhangen.
Anyway, ik kan me voorstellen dat wat ik hierboven schrijf nogal wat een amalgaam is van losstaande gedachtes, en dat is het ook wel wat. Eerlijk ben ik er zelf ook gewoon nog niet goed uit.
En voor al wie er vragen over heeft. De kinderen staan bij ons op de eerste plaats, ze wonen in hetzelfde huis. Ik en mijn ex zijn nog steeds goede vrienden die de zaken goed op orde hebben.
Ik heb net een relatie achter de rug van circa 9-10 jaar. Ik en mijn ex zijn altijd erg onafhankelijke mensen geweest die elk van nature uit ons eigen ding doen, zij ging graag op reis en voor haar was werk wat minder belangrijk. Terwijl ik altijd de ladder opzocht om verder te geraken. Dat had zijn positieve kanten (Weinig conflicten, heel constructief, etc) als zijn negatieve kanten (soms wat weinig interactie, weinig gemeenschappelijke vlakken).
Nu, dat is wat verandert sinds de (2) kinderen er zijn. Mijn ex is namelijk wel een erg zorgzaam iemand die veel opoffert voor haar kinderen en die haar best doet. Hierdoor was de balans die we hadden wat zoek geraakt. Ze begon zich erg te stressen over de kinderen, had moeite om het los te laten, het zorgzame werk begon het wat over te nemen etc. Het is pas echt onlangs dat ik haar eindelijk terug heb kunnen overtuigen om alleen op vakantie te gaan zonder de kinderen, en ze dan aan mij over te laten.
Nu, de reden waarom we uit elkaar zijn, is omdat ik zelf eigenlijk op zoek was naar iets meer. Ik denk dat ik gewoon niet meer echt tevreden was met het "gewone" leventje. Ik en mijn ex hadden erg weinig raak vlakken, waardoor we ook wat weinig hadden om met elkaar te praten.
Waar ik het ook moeilijk mee had was het zorgzamer aspect van mijn ex, op zich is dat een goed iets en het werkt goed. Maar ik denk dat ik meer behoefte heb aan een partner die iets egoïstischer staat in het leven, en zichzelf niet teveel van slag laat gaan van de omringende beïnvloedende factoren.
Ik ben nu aan het daten, en ben eerlijk wat angstig om te "brave"/"lieve" mensen aan te trekken, does that make sense? Ik ben vooral op zoek naar mensen die graag wat plezier hebben en de zaken niet te serieus nemen. En vooral, hun eigen ding doen en zich niet teveel laten afhangen.
Anyway, ik kan me voorstellen dat wat ik hierboven schrijf nogal wat een amalgaam is van losstaande gedachtes, en dat is het ook wel wat. Eerlijk ben ik er zelf ook gewoon nog niet goed uit.
En voor al wie er vragen over heeft. De kinderen staan bij ons op de eerste plaats, ze wonen in hetzelfde huis. Ik en mijn ex zijn nog steeds goede vrienden die de zaken goed op orde hebben.
ashuray
Legacy Member
Ik snap het niet. Je wilt iemand die graag op zichzelf is maar iemand waar je meer mee kan doen..en dan wil je iemand die egoïstischer is ook..heb jij hier ooit met uw ex over gepraat eigenlijk? Als jullie zo lang naast elkaar leefden kan ik mij niet voorstellen dat jullie elkaar echt kenden
TheBud
Legacy Member
ashuray zei:
Ja hoor, we zijn ook in relatie therapie geweest en we zijn beiden heel bewust met elkaar bezig geweest. Er zijn niet direct dingen die onuitgesproken zijn tussen ons twee.
De therapeute was zelf ook heel positief over ons en hoe we in het leven staan.
En over wat ik wil. Ik denk eerder dat ik iemand zoek die wat meer een speelvogel/kind is zoals ik zelf: graag gamen, sporten, netflix kijken, muziek maken, onozele dingen doen, etc. En dat zijn allemaal nogal "egoïstische" dingen. Mijn ex daarentegen heeft een erg zorgzaam/volwassener karakter.
Nu, je moet het trouwens hier niet zwart/wit bekijken. Ik ben heel bewust van mijn verantwoordelijkheden en ben een goeie vader (Naar woorden van mijn ex), net als dat mijn ex natuurlijk nog graag leuke dingen doet. Maar we leven echt wel naast elkaar, omdat we op een bepaalde manier te veel verschillen.
glashelder
Legacy Member
Hai 
Ik ben al maanden niet meer op 9lives geweest... Ik ben op de Discord verzeild geraakt en daar nooit meer goed weggeraakt, of zo
Op een bepaald moment leek het mij ook veiliger om dingen daar te delen, dan hier waar het veel zoekbaarder en leesbaarder is.
Nu ja. Mijn leven is weer één gigantische clusterfuck. Ik woon momenteel bij mijn dominant, die eigenlijk ook gewoon mijn partner is geworden. De relatie met mijn vriendin (het transmeisje, remember) is volledig misgegaan. Gebrek aan affectie, knuffels, seks en een goed gesprek. Ze trok zich steeds meer terug in zichzelf, we hebben ook een zwaar vermoeden van autisme bij haar. We zijn naar een diagnosecentrum geweest, maar het volledige traject kost €800 dus daar niet verder op ingegaan...
Anyway, ik ben iemand die juist heel veel nood heeft aan knuffels en bevestiging (en ook gewoon een goed gesprek, of simpelweg informeren hoe mijn dag was), dus daar is het helemaal op misgelopen. Ik kreeg dat wel bij mijn dominant, maar hij ligt momenteel midden in een scheiding. Echt kut, ze waren 25 jaar samen, hebben samen een dochter, een huis,... Bleek dat zijn vrouw al een jaar of tien ongelukkig was, en dat het hele polygedoe voor haar echt niet werkte.
We hebben allemaal een helse zomer achter de rug, met héél veel drama, ruzies, dagen dat het wel goed ging, zelfs eventjes met het idee gespeeld dat ik bij hen (dominant, zijn vrouw en hun dochter) zou komen wonen. Ik heb ook even iets met die vrouw gehad, namelijk. Maar goed, halverwege september is ze bij hem weggegaan en heeft de dochter meegenomen. Ik was die dag net bij hen (awkward as fuck), ik ben heel lang bij hem gebleven om er voor hem te zijn en hem wat dingen uit te leggen over het huishouden (help, hoe werkt een wasmachine en zo) en ik ben eigenlijk niet meer weggegaan.
Eind maart verhuis ik definitief (/officieel), zijn nu nog even de opzeg van de huurwoning van mijn ex-vriendin en ik aan het doorlopen en langzaam alles beginnen te verhuizen.
2018 was echt een kutjaar. Ik zie mijn ex-vriendin nog doodgraag, maar het werkt niet tussen ons. Dat doet fucking pijn. Ik heb het gevoel alsof ik het opgeef, alsof ik haar laat vallen, alsof ik gefaald heb,... Het valt mij ook heel zwaar om haar zoveel pijn te doen.
De relatie met mijn dominant is... een lastige. Ik zie hem doodgraag, hij mij ook, maar het samenwonen is wel moeilijk. We komen heel goed overeen op sommige vlakken, heel gelijkaardig, denken over veel dingen hetzelfde. Maar het dagelijkse leven, het huishouden, daarin zijn we zo verschillend. Nu goed, dat is een kwestie van elk een beetje water bij de wijn te doen. Maar de manier waarop het allemaal gelopen is... Niet echt een ideale basis om een goede gezonde relatie op te baseren. Hij is momenteel heel wantrouwend, naar iedereen, gewoon door wat er de afgelopen maanden allemaal gebeurd is (let's just say dat zijn ex-vrouw het niet zo netjes heeft gespeeld). Ik ben dan weer onzeker en vraag mij soms af of we ook een koppel zouden geweest zijn als dit niet allemaal was gebeurd, of dat dit gewoon een soort verstands'huwelijk' is? Sowieso kan hij het financieel niet redden zonder mij. Dat is niet de reden dat ik bij hem ben (want ik zie hem graag, en ik ben hier al een half jaar ontzettend vaak, gewoon om bij hem te zijn), maar mijn onzekerheid zorgt er soms voor dat ik aan dingen twijfel. En het moment dat hij dan even wat afstandelijker is (because of.... life, reasons, whatever) gaat het in mijn hoofd helemaal verkeerd.
Nu goed, op zich is het wel allemaal fijn en hebben we het leuk samen. Alleen heeft hij het nog erg lastig met de scheiding (duh) die momenteel ook nog loopt (is meer een vechtscheiding geworden) dus voorlopig is er nog niet heel veel stabiliteit. We redden het allemaal, maar ook maar net.
Ik ben al maanden niet meer op 9lives geweest... Ik ben op de Discord verzeild geraakt en daar nooit meer goed weggeraakt, of zo
Op een bepaald moment leek het mij ook veiliger om dingen daar te delen, dan hier waar het veel zoekbaarder en leesbaarder is.Nu ja. Mijn leven is weer één gigantische clusterfuck. Ik woon momenteel bij mijn dominant, die eigenlijk ook gewoon mijn partner is geworden. De relatie met mijn vriendin (het transmeisje, remember) is volledig misgegaan. Gebrek aan affectie, knuffels, seks en een goed gesprek. Ze trok zich steeds meer terug in zichzelf, we hebben ook een zwaar vermoeden van autisme bij haar. We zijn naar een diagnosecentrum geweest, maar het volledige traject kost €800 dus daar niet verder op ingegaan...
Anyway, ik ben iemand die juist heel veel nood heeft aan knuffels en bevestiging (en ook gewoon een goed gesprek, of simpelweg informeren hoe mijn dag was), dus daar is het helemaal op misgelopen. Ik kreeg dat wel bij mijn dominant, maar hij ligt momenteel midden in een scheiding. Echt kut, ze waren 25 jaar samen, hebben samen een dochter, een huis,... Bleek dat zijn vrouw al een jaar of tien ongelukkig was, en dat het hele polygedoe voor haar echt niet werkte.
We hebben allemaal een helse zomer achter de rug, met héél veel drama, ruzies, dagen dat het wel goed ging, zelfs eventjes met het idee gespeeld dat ik bij hen (dominant, zijn vrouw en hun dochter) zou komen wonen. Ik heb ook even iets met die vrouw gehad, namelijk. Maar goed, halverwege september is ze bij hem weggegaan en heeft de dochter meegenomen. Ik was die dag net bij hen (awkward as fuck), ik ben heel lang bij hem gebleven om er voor hem te zijn en hem wat dingen uit te leggen over het huishouden (help, hoe werkt een wasmachine en zo) en ik ben eigenlijk niet meer weggegaan.
Eind maart verhuis ik definitief (/officieel), zijn nu nog even de opzeg van de huurwoning van mijn ex-vriendin en ik aan het doorlopen en langzaam alles beginnen te verhuizen.
2018 was echt een kutjaar. Ik zie mijn ex-vriendin nog doodgraag, maar het werkt niet tussen ons. Dat doet fucking pijn. Ik heb het gevoel alsof ik het opgeef, alsof ik haar laat vallen, alsof ik gefaald heb,... Het valt mij ook heel zwaar om haar zoveel pijn te doen.
De relatie met mijn dominant is... een lastige. Ik zie hem doodgraag, hij mij ook, maar het samenwonen is wel moeilijk. We komen heel goed overeen op sommige vlakken, heel gelijkaardig, denken over veel dingen hetzelfde. Maar het dagelijkse leven, het huishouden, daarin zijn we zo verschillend. Nu goed, dat is een kwestie van elk een beetje water bij de wijn te doen. Maar de manier waarop het allemaal gelopen is... Niet echt een ideale basis om een goede gezonde relatie op te baseren. Hij is momenteel heel wantrouwend, naar iedereen, gewoon door wat er de afgelopen maanden allemaal gebeurd is (let's just say dat zijn ex-vrouw het niet zo netjes heeft gespeeld). Ik ben dan weer onzeker en vraag mij soms af of we ook een koppel zouden geweest zijn als dit niet allemaal was gebeurd, of dat dit gewoon een soort verstands'huwelijk' is? Sowieso kan hij het financieel niet redden zonder mij. Dat is niet de reden dat ik bij hem ben (want ik zie hem graag, en ik ben hier al een half jaar ontzettend vaak, gewoon om bij hem te zijn), maar mijn onzekerheid zorgt er soms voor dat ik aan dingen twijfel. En het moment dat hij dan even wat afstandelijker is (because of.... life, reasons, whatever) gaat het in mijn hoofd helemaal verkeerd.
Nu goed, op zich is het wel allemaal fijn en hebben we het leuk samen. Alleen heeft hij het nog erg lastig met de scheiding (duh) die momenteel ook nog loopt (is meer een vechtscheiding geworden) dus voorlopig is er nog niet heel veel stabiliteit. We redden het allemaal, maar ook maar net.
Dat klinkt een beetje als hoe het tussen mijn partner en zijn ex-vrouw is gegaan. Nadat ze samen een kind hebben gekregen, zijn ze (naar mijn mening) heel hard uit elkaar gegroeid. Zij heeft de zorg voor het kind en het huishouden grotendeels op zich genomen, terwijl hij op dat moment juist in een heel moeilijke periode zat (angststoornis, depressie). Daardoor zijn ze heel erg naast elkaar beginnen leven, is zij alles op zich beginnen nemen (ook financieel, administratie,...) en leefden ze echt in twee verschillende werelden. Dat zorgde natuurlijk voor heel veel (terechte) boosheid aan haar kant, aan de andere kant is zij wel diegene die zich alles toegeëist heeft. Een beetje een klassiek verhaal, de vrouw doet alles, vraagt aan de man om iets te doen maar dan is het niet juist, of niet op het goede moment, waardoor ze het toch weer zelf doet en hem dan verwijt dat hij het niet gedaan heeft,... Nu, zo zal het niet gegaan zijn bij jou, maar met andere dingen bezig zijn of andere dingen verwachten in het leven of dingen anders doen, dat is een groot deel van hun verhaal.TheBud zei:
TheBud
Legacy Member
glashelder zei:
Goh, het komt in principe wel uit die hoek, maar niet bepaald omdat een van ons "goede" of "slechte" dingen deed. Een simpel voorbeeld, als een kind om aandacht vraagt en ik heb er geen zin in, zeg ik gewoon "Ik heb er geen zin in" en daar blijft het bij. Zij heeft neiging te zeggen "Nee ik heb nu even geen tijd". Klein verschil, maar zij neemt het persoonlijk op en probeert zich te verantwoorden. Terwijl ik gewoon geen zin heb en er eerlijk in ben. En als de kinderen blijven zagen kan ze daadwerkelijk kwaad worden, terwijl ik op dat punt zelfs al niet meer reageer en gewoon mijn eigen ding doe. Het is ook omdat ze zo reageert, dat de kinderen automatisch de neiging hebben om meer naar haar te vragen, wat gewoon de stress meer opdrijft.
Dus je kunt je voorstellen, in mijn beleving ben ik dan heel veel bezig met haar te anticiperen en die stress punten te ontmantelen voor ze gebeuren. En haar te pushen pushen pushen om het huis uit te gaan en zich met andere dingen bezig te houden. Quasi elke opportuniteit die ik zie op haar het huis uit te krijgen neem ik lol.
Nu, op zich heb ik met dit alles niet onmiddellijk een probleem, op zich vind ik het wel goed dat ik dit soort dingen doe. Het probleem situeert zich voornamelijk in het, er is helemaal anders meer behalve dit soort heel praktische dingen. Terwijl ik zowiezo van nature eerder een fun-going happy dude ben die vooral zin heeft in plezier maken. Dat de kinderen enorm veel lawaai maken en alles overhoop halen kan ik echt geweldig vinden, terwijl zij dit gewoon bekijkt als +++ meer werk (Wat het ook is, maar het gaat over hoe we dingen bekijken). En dan heb ik iemand leren kennen die ook muzikant is zoals ik, hier kwam geen relatie uit maar heeft wel mijn open ogen gedaan.
Mulan
Legacy Member
Ai, glas, dat is niet fijn om te lezen 
Maar ik lees ergens ook een "valkuil" : serieel "redder" van mensen die niet goed in hun vel zitten....
Ik zou je eigenlijk aanraden om eens tijd en ruimte voor jezelf te nemen. Die man IS jouw verantwoordelijkheid NIET. Dankzij het leefloon zal hij het financieel wél kunnen redden. Alleen niet volgens de standaard die hij hoogst waarschijnlijk wel gewend is.
Zoals mijn man wel vaker zegt: "het kerkhof ligt vol met mensen die onmisbaar waren". Dus probeer je eens op jezelf en je eigen geluk te richten en wat minder op dat van een ander.
Sterkte!
Maar ik lees ergens ook een "valkuil" : serieel "redder" van mensen die niet goed in hun vel zitten....
Ik zou je eigenlijk aanraden om eens tijd en ruimte voor jezelf te nemen. Die man IS jouw verantwoordelijkheid NIET. Dankzij het leefloon zal hij het financieel wél kunnen redden. Alleen niet volgens de standaard die hij hoogst waarschijnlijk wel gewend is.
Zoals mijn man wel vaker zegt: "het kerkhof ligt vol met mensen die onmisbaar waren". Dus probeer je eens op jezelf en je eigen geluk te richten en wat minder op dat van een ander.
Sterkte!
Sir WarCry III
Legacy Member
@Glasje Jawadde dadde. Echt jammer om te horen van uw relatie en heel veel sterkte gewenst!
Ik denk eigenlijk ook wel dat er veel wijsheid zit in de post van Mulan hierboven. Zoals ge zelf ook al zegt klinkt het niet alsof gij en uw dom echt de juiste basis hebben om te gaan samenwonen en ik vrees dat dat wel eens slecht zou kunnen aflopen. Vooral zijn financiële afhankelijkheid van jou klinkt eng. Dat lijkt mij iets dat tijdelijk kan werken maar permanent toch te veel druk op de ketel zal zetten. Ik zou toch proberen te streven naar financiële onafhankelijkheid voor hem, al is het geleidelijk aan.
Ik denk eigenlijk ook wel dat er veel wijsheid zit in de post van Mulan hierboven. Zoals ge zelf ook al zegt klinkt het niet alsof gij en uw dom echt de juiste basis hebben om te gaan samenwonen en ik vrees dat dat wel eens slecht zou kunnen aflopen. Vooral zijn financiële afhankelijkheid van jou klinkt eng. Dat lijkt mij iets dat tijdelijk kan werken maar permanent toch te veel druk op de ketel zal zetten. Ik zou toch proberen te streven naar financiële onafhankelijkheid voor hem, al is het geleidelijk aan.
glashelder
Legacy Member
Yeah, I know, jullie zijn niet de enige die dat zeggen. Het is inderdaad nogal eh, problematisch aan het worden. Financiële onafhankelijkheid zit er voor hem niet zo snel in, maar we zijn wel aan het kijken of hij in bijberoep iets kan bijverdienen bovenop zijn ziekteuitkering.
FlatSix
Legacy Member
Wat? :doc:
Net zo'n stuk uit het mopje "Ik bracht deze Kerstmis voor de eerste keer m'n vriendin mee. Heel de familie kon het goed met haar vinden, alleen m'n vrouw niet."
Glas, serieus. Dumpen die toxische handel, even voor jezelf alles op een rijtje zetten, zien dat met jou alles mentaal/financieel in orde is en dan misschien eens terug toenadering zoeken.
ashuray
Legacy Member
@glas ik denk dat het voor jullie beiden goed zou zijn om even tijd voor jezelf te nemen. Meteen van de één in de andere relatie vliegen terwijl jullie allebei nog niet helemaal over jullie breuk zijn is geen goed idee denk ik. En dan die financiële problemen er nog is bij..ik snap dat je hem wil helpen maar je moet ook zien dat je er niet onderdoor gaat. En als je al twijfelt of jullie samen zouden zijn als het anders en rustiger gelopen was..het kan zijn dat het goed afloopt en hopelijk is dat zo maar ik zou toch wel oppassen
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.