Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
nixie
Legacy Member
ashuray zei:
Sommige dingen gebeuren gewoon.
Ik heb al dingen gezegd die mijn partner hebben gekwetst zonder dat te beseffen
Ik heb een vriendin gehad die kei hard gekwetst was toen ze ontdekte dat ik naar porno keek...
Maar ik kon wel elke dag op mijn kin kloppen en het was alleen maar op haar initatief dat we ooit seks hadden (toch voor een bepaalde periode)
Ik heb mijn ex bedrogen op een moment dat alle affectie enkel van mijn kant kwam, en als daarover werd gepraat werden er dingen belooft maar viel alles al weer snel in zijn oude vaste stramien.
ik heb dan affectie gevonden bij iemand die dat ook niet kreeg (er was trouwens ook alcohol bij betrokken, dat versterkt dat nogeens allemaal)
Allemaal niet goed te praten hoor, maar wel begrijpbaar.
ashuray
Legacy Member
nixie zei:
Er is wel een verschil tussen naar porno kijken waar sommige vrouwen onzeker van worden, iets per ongeluk kwetsend zeggen, of met uw piet in iemand anders gaan zitten he. En die andere persoon zat in een scheiding dus zij heeft het wel in de juiste volgorde gedaan
gumball4000
Legacy Member
Bijna 9 jaar samen met mn vriendin. Door problemen, buiten onze relatie, in het begin van de relatie heeft mn vriendin mn ouders sporadisch gezien...en altijd op een negatieve manier. één van mn twee oma's heeft mijn vriendin nog nooit gezien, mn andere oma ziet ze jaarlijks 2-3x.
Het ligt zo ingewikkeld, dat het zelfs ingewikkeld is om deftig uit te leggen.
Mn moeder is iemand die super beschermend is. Daarnaast heeft ze psychisch problemen. Kan moment A super enthousiast zijn en kan moment B u plots staan uitschelden. Vroeger gingen studies voor en moesten vrienden /vriendinnen daarvoor wijken, voor haar. Toen ik mn vriendin leerde kennen, werd ze niet openhartig verwelkomd. Op dat moment zei mn moeder openlijk tegen mij "ze leidt u af van uw studies, das geen goeie vriendin voor u". Als ik op 19-jarige leeftijd op 21u niet thuis was, belden ze mij op tot ik opnam. Soms belden ze mij 6-7x op een minuut. Eens opgenomen, was het een scheldtirade dat ik naar huis moest komen om te studeren enzo. Als ik niet opnam, belden ze rechtstreeks nr mn schoonouders thuis (ze hadden die nog nooit gezien).
Dit gingen jaren aan een stuk door. Ze heeft zelfs 1 keer ruzie met mn schoonmoeder gehad...zonder haar deftig te leren kennen. Door een opéénstapeling van zaken van mn ouders hun kant, is mijn vriendin amper/nooit bij mn ouders geweest. Ze was na ruzies met mn schoonmoeder ook niet meer welkom ed. Op 9 jaar hebben ze mn vriendin hooguit 3-4 keer gezien. Op een gegeven moment (na 5-6jr in de relatie te zitten) wilden ze plots, echt helemaal uit het niets, toch mn vriendin beter leren kennen..op een kerstmarkt in Brussel. Zij is eerder het stille type en begint pas iets te zeggen als ze zich goed voelt bij iemand,wat mn ouders totaal niet snappen.
Ze is uiteindelijk toch meegegaan naar die kerstmarkt, maar was zoals verwacht super stil. Achteraf kreeg ik van mn ouders het verwijt dat ze stil was en ze iets tegen hen hadden blabla.. -.-'. ze snapten niet dat dit haar karakter was. Bon, hierdoor was ze weer niet welkom gedurende enkele jaren.
Hierdoor is de relatie tussen mn vriendin en mn moeder super slecht. Doordat ik niet bij de pakken wou blijven liggen, heb ik ze wel aan een deel van de familie voorgesteld (deel van vader zn kant..die ook geen contact hebben met mn moeder door haar manier van doen). Daar werd ze super goed aanvaard. Mn moeder weet van niets, want het zou de situatie helemaal verergeren. Mn vader weet het wel en snapt wel waarom ik het verzwijg. Hij heeft eigenlijk ook helemaal niets tegen mn vriendin.
Aan mn oma aan moeders zijde heb ik ze nooit voorgesteld, gezien mn oma ook wat op mn moeder lijkt. Altijd wat willen stoken, schrale opmerkingen geven enzo.
Onlangs belde ik die oma en zei ze uit het niets, wetende dat ik 9 jr een vriendin heb, dat ze een goed meiske voor mij kende en die eens zou voorstellen. Dat ik niet bij hetzelfde meiske moest blijven..wtf..
Ik zou binnenkort nog eens een laatste keer willen proberen mn vriendin en mn ouders (vooral mn moeder) samen te brengen, maar weet dat er schrale opmerkingen zouden kunnen komen.
Mijn broer komt ook bijna nooit met zijn vriendin thuis, net om dezelfde reden. Uit beleefdheid is zijn vriendin toch wel eens komen eten op kerstavond en na 20 minuten kwam de eerste schrale opmerking van mij moeder er. Mn broer's vriendin is een moeilijke eter.. mn moeder vond er niets beter op om te zeggen "ik weet hoe het komt dat ge weinig lust. Da komt omdat ge een slechte relatie hebt met uw moeder.". Was een super awkward moment.. mn schoonzus heeft niet eens relationele problemen met haar moeder.
Wat later weer een schrale opmerking "gelle moogt later kinderen hebben. Ik wil mn kleinkinderen nooit zien"..wtf
En last but not least..mn moeder is de nederlandse taal amper machtig. Ze vindt het "verschrikkelijk" dat die schoonzus en mn vriendin haar moedertaal niet machtig zijn. Ik heb dan iets van "euh..ge leeft zelf al +25 jaar in dit land, gij kunt wa moeite doen om.u aan de cultuur aan te passen"
Nu dat ik wil proberen mn moeder en vriendin samen te brengen, heb ik schrik van die opmerkingen. Mn vriendin is chronisch ziek (levensverwachting van 1-2jr zonder medicatie). Wanneer ik mn moeder zie, spreekt zij vaak spottend over die ziekte en doet ze alsof het niets is en bij wijze van spreken met paar.pillekes opgelost is.
Ik heb schrik dat ze bij één van haar schrale buien mn vriendin ferm zou kunnen kwetsen..
En toppunt van heel mijn verhaal...mn moeder zegt dat ik lieg als ik negatieve zaken uit het verleden aanhaal. Gelukkig is mn broer er om even te bevestigen dat ik mij dit nooit ingebeeld heb en wel degelijk gebeurd is
. Zou anders helemaal zot worden.
Het ligt zo ingewikkeld, dat het zelfs ingewikkeld is om deftig uit te leggen.
Mn moeder is iemand die super beschermend is. Daarnaast heeft ze psychisch problemen. Kan moment A super enthousiast zijn en kan moment B u plots staan uitschelden. Vroeger gingen studies voor en moesten vrienden /vriendinnen daarvoor wijken, voor haar. Toen ik mn vriendin leerde kennen, werd ze niet openhartig verwelkomd. Op dat moment zei mn moeder openlijk tegen mij "ze leidt u af van uw studies, das geen goeie vriendin voor u". Als ik op 19-jarige leeftijd op 21u niet thuis was, belden ze mij op tot ik opnam. Soms belden ze mij 6-7x op een minuut. Eens opgenomen, was het een scheldtirade dat ik naar huis moest komen om te studeren enzo. Als ik niet opnam, belden ze rechtstreeks nr mn schoonouders thuis (ze hadden die nog nooit gezien).
Dit gingen jaren aan een stuk door. Ze heeft zelfs 1 keer ruzie met mn schoonmoeder gehad...zonder haar deftig te leren kennen. Door een opéénstapeling van zaken van mn ouders hun kant, is mijn vriendin amper/nooit bij mn ouders geweest. Ze was na ruzies met mn schoonmoeder ook niet meer welkom ed. Op 9 jaar hebben ze mn vriendin hooguit 3-4 keer gezien. Op een gegeven moment (na 5-6jr in de relatie te zitten) wilden ze plots, echt helemaal uit het niets, toch mn vriendin beter leren kennen..op een kerstmarkt in Brussel. Zij is eerder het stille type en begint pas iets te zeggen als ze zich goed voelt bij iemand,wat mn ouders totaal niet snappen.
Ze is uiteindelijk toch meegegaan naar die kerstmarkt, maar was zoals verwacht super stil. Achteraf kreeg ik van mn ouders het verwijt dat ze stil was en ze iets tegen hen hadden blabla.. -.-'. ze snapten niet dat dit haar karakter was. Bon, hierdoor was ze weer niet welkom gedurende enkele jaren.
Hierdoor is de relatie tussen mn vriendin en mn moeder super slecht. Doordat ik niet bij de pakken wou blijven liggen, heb ik ze wel aan een deel van de familie voorgesteld (deel van vader zn kant..die ook geen contact hebben met mn moeder door haar manier van doen). Daar werd ze super goed aanvaard. Mn moeder weet van niets, want het zou de situatie helemaal verergeren. Mn vader weet het wel en snapt wel waarom ik het verzwijg. Hij heeft eigenlijk ook helemaal niets tegen mn vriendin.
Aan mn oma aan moeders zijde heb ik ze nooit voorgesteld, gezien mn oma ook wat op mn moeder lijkt. Altijd wat willen stoken, schrale opmerkingen geven enzo.
Onlangs belde ik die oma en zei ze uit het niets, wetende dat ik 9 jr een vriendin heb, dat ze een goed meiske voor mij kende en die eens zou voorstellen. Dat ik niet bij hetzelfde meiske moest blijven..wtf..
Ik zou binnenkort nog eens een laatste keer willen proberen mn vriendin en mn ouders (vooral mn moeder) samen te brengen, maar weet dat er schrale opmerkingen zouden kunnen komen.
Mijn broer komt ook bijna nooit met zijn vriendin thuis, net om dezelfde reden. Uit beleefdheid is zijn vriendin toch wel eens komen eten op kerstavond en na 20 minuten kwam de eerste schrale opmerking van mij moeder er. Mn broer's vriendin is een moeilijke eter.. mn moeder vond er niets beter op om te zeggen "ik weet hoe het komt dat ge weinig lust. Da komt omdat ge een slechte relatie hebt met uw moeder.". Was een super awkward moment.. mn schoonzus heeft niet eens relationele problemen met haar moeder.
Wat later weer een schrale opmerking "gelle moogt later kinderen hebben. Ik wil mn kleinkinderen nooit zien"..wtf
En last but not least..mn moeder is de nederlandse taal amper machtig. Ze vindt het "verschrikkelijk" dat die schoonzus en mn vriendin haar moedertaal niet machtig zijn. Ik heb dan iets van "euh..ge leeft zelf al +25 jaar in dit land, gij kunt wa moeite doen om.u aan de cultuur aan te passen"
Nu dat ik wil proberen mn moeder en vriendin samen te brengen, heb ik schrik van die opmerkingen. Mn vriendin is chronisch ziek (levensverwachting van 1-2jr zonder medicatie). Wanneer ik mn moeder zie, spreekt zij vaak spottend over die ziekte en doet ze alsof het niets is en bij wijze van spreken met paar.pillekes opgelost is.
Ik heb schrik dat ze bij één van haar schrale buien mn vriendin ferm zou kunnen kwetsen..
En toppunt van heel mijn verhaal...mn moeder zegt dat ik lieg als ik negatieve zaken uit het verleden aanhaal. Gelukkig is mn broer er om even te bevestigen dat ik mij dit nooit ingebeeld heb en wel degelijk gebeurd is
. Zou anders helemaal zot worden.Hesiod
Legacy Member
WTF heb ik net gelezen?!gumball4000 zei:Bijna 9 jaar samen met mn vriendin. Door problemen, buiten onze relatie, in het begin van de relatie heeft mn vriendin mn ouders sporadisch gezien...en altijd op een negatieve manier. één van mn twee oma's heeft mijn vriendin nog nooit gezien, mn andere oma ziet ze jaarlijks 2-3x.
Het ligt zo ingewikkeld, dat het zelfs ingewikkeld is om deftig uit te leggen.
Mn moeder is iemand die super beschermend is. Daarnaast heeft ze psychisch problemen. Kan moment A super enthousiast zijn en kan moment B u plots staan uitschelden. Vroeger gingen studies voor en moesten vrienden /vriendinnen daarvoor wijken, voor haar. Toen ik mn vriendin leerde kennen, werd ze niet openhartig verwelkomd. Op dat moment zei mn moeder openlijk tegen mij "ze leidt u af van uw studies, das geen goeie vriendin voor u". Als ik op 19-jarige leeftijd op 21u niet thuis was, belden ze mij op tot ik opnam. Soms belden ze mij 6-7x op een minuut. Eens opgenomen, was het een scheldtirade dat ik naar huis moest komen om te studeren enzo. Als ik niet opnam, belden ze rechtstreeks nr mn schoonouders thuis (ze hadden die nog nooit gezien).
Dit gingen jaren aan een stuk door. Ze heeft zelfs 1 keer ruzie met mn schoonmoeder gehad...zonder haar deftig te leren kennen. Door een opéénstapeling van zaken van mn ouders hun kant, is mijn vriendin amper/nooit bij mn ouders geweest. Ze was na ruzies met mn schoonmoeder ook niet meer welkom ed. Op 9 jaar hebben ze mn vriendin hooguit 3-4 keer gezien. Op een gegeven moment (na 5-6jr in de relatie te zitten) wilden ze plots, echt helemaal uit het niets, toch mn vriendin beter leren kennen..op een kerstmarkt in Brussel. Zij is eerder het stille type en begint pas iets te zeggen als ze zich goed voelt bij iemand,wat mn ouders totaal niet snappen.
Ze is uiteindelijk toch meegegaan naar die kerstmarkt, maar was zoals verwacht super stil. Achteraf kreeg ik van mn ouders het verwijt dat ze stil was en ze iets tegen hen hadden blabla.. -.-'. ze snapten niet dat dit haar karakter was. Bon, hierdoor was ze weer niet welkom gedurende enkele jaren.
Hierdoor is de relatie tussen mn vriendin en mn moeder super slecht. Doordat ik niet bij de pakken wou blijven liggen, heb ik ze wel aan een deel van de familie voorgesteld (deel van vader zn kant..die ook geen contact hebben met mn moeder door haar manier van doen). Daar werd ze super goed aanvaard. Mn moeder weet van niets, want het zou de situatie helemaal verergeren. Mn vader weet het wel en snapt wel waarom ik het verzwijg. Hij heeft eigenlijk ook helemaal niets tegen mn vriendin.
Aan mn oma aan moeders zijde heb ik ze nooit voorgesteld, gezien mn oma ook wat op mn moeder lijkt. Altijd wat willen stoken, schrale opmerkingen geven enzo.
Onlangs belde ik die oma en zei ze uit het niets, wetende dat ik 9 jr een vriendin heb, dat ze een goed meiske voor mij kende en die eens zou voorstellen. Dat ik niet bij hetzelfde meiske moest blijven..wtf..
Ik zou binnenkort nog eens een laatste keer willen proberen mn vriendin en mn ouders (vooral mn moeder) samen te brengen, maar weet dat er schrale opmerkingen zouden kunnen komen.
Mijn broer komt ook bijna nooit met zijn vriendin thuis, net om dezelfde reden. Uit beleefdheid is zijn vriendin toch wel eens komen eten op kerstavond en na 20 minuten kwam de eerste schrale opmerking van mij moeder er. Mn broer's vriendin is een moeilijke eter.. mn moeder vond er niets beter op om te zeggen "ik weet hoe het komt dat ge weinig lust. Da komt omdat ge een slechte relatie hebt met uw moeder.". Was een super awkward moment.. mn schoonzus heeft niet eens relationele problemen met haar moeder.
Wat later weer een schrale opmerking "gelle moogt later kinderen hebben. Ik wil mn kleinkinderen nooit zien"..wtf
En last but not least..mn moeder is de nederlandse taal amper machtig. Ze vindt het "verschrikkelijk" dat die schoonzus en mn vriendin haar moedertaal niet machtig zijn. Ik heb dan iets van "euh..ge leeft zelf al +25 jaar in dit land, gij kunt wa moeite doen om.u aan de cultuur aan te passen"
Nu dat ik wil proberen mn moeder en vriendin samen te brengen, heb ik schrik van die opmerkingen. Mn vriendin is chronisch ziek (levensverwachting van 1-2jr zonder medicatie). Wanneer ik mn moeder zie, spreekt zij vaak spottend over die ziekte en doet ze alsof het niets is en bij wijze van spreken met paar.pillekes opgelost is.
Ik heb schrik dat ze bij één van haar schrale buien mn vriendin ferm zou kunnen kwetsen..
En toppunt van heel mijn verhaal...mn moeder zegt dat ik lieg als ik negatieve zaken uit het verleden aanhaal. Gelukkig is mn broer er om even te bevestigen dat ik mij dit nooit ingebeeld heb en wel degelijk gebeurd is
Mocht ik zo'n moeder hebben, moet ik er helemaal geen contact meer mee hebben. Nooit meer.
Gelukkig heb ik een fantastische moeder en is ze met al m'n intussen ex vriendinnen altijd super geweest.
Sent from my STF-L09 using Tapatalk
TheBud
Legacy Member
gumball4000 zei:Bijna 9 jaar samen met mn vriendin. Door problemen, buiten onze relatie, in het begin van de relatie heeft mn vriendin mn ouders sporadisch gezien...en altijd op een negatieve manier. één van mn twee oma's heeft mijn vriendin nog nooit gezien, mn andere oma ziet ze jaarlijks 2-3x.
Het ligt zo ingewikkeld, dat het zelfs ingewikkeld is om deftig uit te leggen.
Mn moeder is iemand die super beschermend is. Daarnaast heeft ze psychisch problemen. Kan moment A super enthousiast zijn en kan moment B u plots staan uitschelden. Vroeger gingen studies voor en moesten vrienden /vriendinnen daarvoor wijken, voor haar. Toen ik mn vriendin leerde kennen, werd ze niet openhartig verwelkomd. Op dat moment zei mn moeder openlijk tegen mij "ze leidt u af van uw studies, das geen goeie vriendin voor u". Als ik op 19-jarige leeftijd op 21u niet thuis was, belden ze mij op tot ik opnam. Soms belden ze mij 6-7x op een minuut. Eens opgenomen, was het een scheldtirade dat ik naar huis moest komen om te studeren enzo. Als ik niet opnam, belden ze rechtstreeks nr mn schoonouders thuis (ze hadden die nog nooit gezien).
Dit gingen jaren aan een stuk door. Ze heeft zelfs 1 keer ruzie met mn schoonmoeder gehad...zonder haar deftig te leren kennen. Door een opéénstapeling van zaken van mn ouders hun kant, is mijn vriendin amper/nooit bij mn ouders geweest. Ze was na ruzies met mn schoonmoeder ook niet meer welkom ed. Op 9 jaar hebben ze mn vriendin hooguit 3-4 keer gezien. Op een gegeven moment (na 5-6jr in de relatie te zitten) wilden ze plots, echt helemaal uit het niets, toch mn vriendin beter leren kennen..op een kerstmarkt in Brussel. Zij is eerder het stille type en begint pas iets te zeggen als ze zich goed voelt bij iemand,wat mn ouders totaal niet snappen.
Ze is uiteindelijk toch meegegaan naar die kerstmarkt, maar was zoals verwacht super stil. Achteraf kreeg ik van mn ouders het verwijt dat ze stil was en ze iets tegen hen hadden blabla.. -.-'. ze snapten niet dat dit haar karakter was. Bon, hierdoor was ze weer niet welkom gedurende enkele jaren.
Hierdoor is de relatie tussen mn vriendin en mn moeder super slecht. Doordat ik niet bij de pakken wou blijven liggen, heb ik ze wel aan een deel van de familie voorgesteld (deel van vader zn kant..die ook geen contact hebben met mn moeder door haar manier van doen). Daar werd ze super goed aanvaard. Mn moeder weet van niets, want het zou de situatie helemaal verergeren. Mn vader weet het wel en snapt wel waarom ik het verzwijg. Hij heeft eigenlijk ook helemaal niets tegen mn vriendin.
Aan mn oma aan moeders zijde heb ik ze nooit voorgesteld, gezien mn oma ook wat op mn moeder lijkt. Altijd wat willen stoken, schrale opmerkingen geven enzo.
Onlangs belde ik die oma en zei ze uit het niets, wetende dat ik 9 jr een vriendin heb, dat ze een goed meiske voor mij kende en die eens zou voorstellen. Dat ik niet bij hetzelfde meiske moest blijven..wtf..
Ik zou binnenkort nog eens een laatste keer willen proberen mn vriendin en mn ouders (vooral mn moeder) samen te brengen, maar weet dat er schrale opmerkingen zouden kunnen komen.
Mijn broer komt ook bijna nooit met zijn vriendin thuis, net om dezelfde reden. Uit beleefdheid is zijn vriendin toch wel eens komen eten op kerstavond en na 20 minuten kwam de eerste schrale opmerking van mij moeder er. Mn broer's vriendin is een moeilijke eter.. mn moeder vond er niets beter op om te zeggen "ik weet hoe het komt dat ge weinig lust. Da komt omdat ge een slechte relatie hebt met uw moeder.". Was een super awkward moment.. mn schoonzus heeft niet eens relationele problemen met haar moeder.
Wat later weer een schrale opmerking "gelle moogt later kinderen hebben. Ik wil mn kleinkinderen nooit zien"..wtf
En last but not least..mn moeder is de nederlandse taal amper machtig. Ze vindt het "verschrikkelijk" dat die schoonzus en mn vriendin haar moedertaal niet machtig zijn. Ik heb dan iets van "euh..ge leeft zelf al +25 jaar in dit land, gij kunt wa moeite doen om.u aan de cultuur aan te passen"
Nu dat ik wil proberen mn moeder en vriendin samen te brengen, heb ik schrik van die opmerkingen. Mn vriendin is chronisch ziek (levensverwachting van 1-2jr zonder medicatie). Wanneer ik mn moeder zie, spreekt zij vaak spottend over die ziekte en doet ze alsof het niets is en bij wijze van spreken met paar.pillekes opgelost is.
Ik heb schrik dat ze bij één van haar schrale buien mn vriendin ferm zou kunnen kwetsen..
En toppunt van heel mijn verhaal...mn moeder zegt dat ik lieg als ik negatieve zaken uit het verleden aanhaal. Gelukkig is mn broer er om even te bevestigen dat ik mij dit nooit ingebeeld heb en wel degelijk gebeurd is
Ik weet dat het uw moeder is, maar je moet haar eens op haar plaats zetten.
Bij mij zou niemand dat durven zeggen, noch mijn schoonfamilie, noch mijn moeder, of ze vliegen onmiddellijk het huis uit. En dat is omgekeerd net hetzelfde.
Sir WarCry III
Legacy Member
gumball4000 zei:
Klinkt bekend. :ironic:
gumball4000 zei:
Klinkt bekend. :ironic:
gumball4000 zei:En toppunt van heel mijn verhaal...mn moeder zegt dat ik lieg als ik negatieve zaken uit het verleden aanhaal. Gelukkig is mn broer er om even te bevestigen dat ik mij dit nooit ingebeeld heb en wel degelijk gebeurd is
En klinkt ook weer bekend. :ironic:
Ons ma was zo ook. Allez, nog wel niet even extreem als de uwe. Dat overbeschermende en vriendschappen saboteren voor studies was er niet. Dat bipolaire van heel vriendelijk en enthousiast wat dan elk moment kan omslaan in enorme scheldtirades was er wel. Dagelijks ambras thuis ook. Mijn vriendin was ook nooit goed genoeg en dit en dat. Ongepaste groffe opmerkingen kon ze ook maken maar uw ma gaat hier ook weer een paar straatjes verder in.
gumball4000 zei:
Ik zou mij in uw plaats eens afvragen of dat echt wel nodig is want volgens mij bent ge uw eigen vooral klaar aan het zetten voor een grote teleurstelling. Die ziekte van uw vriendin komt daar dan nog eens bovenop en de kans dat uw ma haar gaat kwetsen met een opmerking klinkt groot. Ik heb de indruk dat er hier weinig te winnen en veel te verliezen valt.
Mensen zeggen natuurlijk dat ze zoiets nooit zouden nemen, zelfs niet van hun eigen moeder. Dat zijn heel normale en gezonde reacties maar het ding is dat als ge van kleins af aan in zo'n situatie bent opgegroeid, ge gewoon niet de tools hebt meegekregen om uwzelf daartegen te verweren. Bovendien zit ge ook met een grote drang naar de gezonde moeder-zoon relatie die ge nooit gehad hebt. Het is niet voor niks dat ge tegen beter weten in toch nog "een laatste keer" uw lief wilt voorstlelen he.
Ik zou daarom uw lief voorstellen eerder laten rusten en vooral aan uwzelf werken. Ge hebt een enorm gemis in uw leven dat volgens mij nog niet verwerkt is en geen plaats heeft gekregen. Uw lief nog eens voorstellen is volgens mij een wanhopige greep naar iets wat er niet is en ge gaat enkel opnieuw met uw gezicht tegen de muur smakken.
Iets wat voor mij veel gedaan heeft is het boek "Het Drama Van Het Begaafde Kind" van Alice Miller. Ik heb meneigen en mijn relatie met mijn moeder daar enorm in herkend en veel uit geleerd. Daarna nog nen hoop psychologieboeken gelezen en psychologiepodcasts beluisterd en zo. Ik heb zo ten eerste om mijn gemis kunnen rouwen, het een plaats kunnen geven en nadien ook duidelijke grenzen leren stellen naar mijn moeder toe.
Mulan
Legacy Member
Waarom zou je dat doen? Wat is je verwachting en hoe realistisch is die?
Ik heb ook geen/nauwelijks een band met mijn schoonfamilie. Their loss. Zo simpel is het. Zij maken geen deel uit van mijn leven en hoe leuk het droomscenario ook is, het zit er niet in. "mij ga je niet meer veranderen!" kreeg ik jaren geleden te horen.
Laat het los, zal je veel meer opleveren dan tevergeefse pogingen. *knuffel*
Ik heb ook geen/nauwelijks een band met mijn schoonfamilie. Their loss. Zo simpel is het. Zij maken geen deel uit van mijn leven en hoe leuk het droomscenario ook is, het zit er niet in. "mij ga je niet meer veranderen!" kreeg ik jaren geleden te horen.
Laat het los, zal je veel meer opleveren dan tevergeefse pogingen. *knuffel*
Mulan
Legacy Member
En rouwen, in therapie gaan als je daar voor open staat kan ik enkel aanmoedigen.
Ik zie hoe hard mijn man afziet met onze dochter, hij worstelt met zijn verleden en wil het ZO veel beter doen! Elke minuut met haar is een confrontatie met zijn gemis van vroeger. Hij is een geweldige vader die volop geniet van onze pruts maar tegelijk voelt hij wat hij als kind allemaal moest missen.
Ik weet niet welke evolutie de ziekte kent en welke perspectieven jouw vriendin heeft, maar geniet maar vooral van het nieuwe gezin dat je NU hebt ipv positief met negatief te willen mengen...
Ik zie hoe hard mijn man afziet met onze dochter, hij worstelt met zijn verleden en wil het ZO veel beter doen! Elke minuut met haar is een confrontatie met zijn gemis van vroeger. Hij is een geweldige vader die volop geniet van onze pruts maar tegelijk voelt hij wat hij als kind allemaal moest missen.
Ik weet niet welke evolutie de ziekte kent en welke perspectieven jouw vriendin heeft, maar geniet maar vooral van het nieuwe gezin dat je NU hebt ipv positief met negatief te willen mengen...
gumball4000
Legacy Member
Sir WarCry III zei:
Ik heb al vaak gedacht om te breken met mn moeder. Anderzijds weet ik dat ze psychisch niet oké is..en heb er medelijden mee. En daarnaast heb ik ook medelijden met mn vader. Ik vind dat hij eigenlijk ook geen slachtoffer mag zijn van mijn moeder haar gedrag. Ben er zeker van als ik met haar breek en enkel hem nog wil zien, dat het niet zal gebeuren. Mijn vader is eerder het diplomatisch type en wilt dat iedereen normaal gedraagt met mn moeder en we ons inhouden als we kritiek hebben op haar. Want als we felle kritiek zouden kunnen hebben, begint ze te flippen...en hij leeft er uiteindelijk mee samen en zit "met de miserie" als wij (mn broer en ik) 's avonds terug naar ons eigen stekje gaan.
En die miserie kan gaan van: de nacht niet slapen en plots opstaan en hem beginnen uitschelden om 4u in de nacht (al meegemaakt de dag van een examen, toen ik nog studeerde..:ironic
, overdag pas om 15u opstaan en weigeren te eten, 2-3 weken niets in het huishouden doen waardoor mijn vader na zijn werkuren nog alles zelf moet doen ed.En anderzijds wil ik toch dat de relatie tussen mijn moeder en vriendin normaliseert (voor zover het kan). Want hoe de huidige situatie er voor staat, zou ik niet eens weten wat ik moet doen als we zouden willen trouwen.
Ik kan moeilijk mijn ouders aan een aparte tafel zetten, omdat ze het niet kunnen vinden met mn vriendin en de schoonouders en de familie van mijn vader zn kant.
Nu ik werk en alleen woon is de relatie tussen mijn moeder en mezelf al gebeterd. Gaande van dagelijkse ruzies naar 1 banale ruzie per maand. En dan is het nog een banale ruzie wanneer ik sporadisch bij hen blijf eten. Ik eet af en toe op zondag bij hen, we spreken vb af om 17-18u. Belt ze mij plots om 14u op met de vraag of ik niet kan afkomen zodat wij samen dingen zouden. Ik zit dan in volle kuis (want zondag is enige dag dat ik dit kan doen) en dit snapt ze niet. Ik zou dan alles moeten laten vallen. Als ik zeg dat het niet gaat en ze dat eerder had moeten afspreken, ben ik een profiteur die enkel komt om te eten (wetende dat ik van 17u-middernacht bij hen blijf...:ironic
Mulan
Legacy Member
Wij hebben bij ons huwelijk ook gewoon de familie gevraagd en wie wou komen, kwam. We wisten zelf niet eens of ze überhaupt zouden komen of niet, want niets laten weten vooraf (behalve dat "dat wel lastig te regelen was met het werk" omdat we overdag tijdens de week zijn getrouwd).
Again: their loss. Zij zijn ook volwassen mensen die keuzes maken, net als wij. Te veel stress en miserie om te blijven hetzelfde patroon herhalen met steeds hetzelfde resultaat met inspanning van steeds dezelfde kant...
Again: their loss. Zij zijn ook volwassen mensen die keuzes maken, net als wij. Te veel stress en miserie om te blijven hetzelfde patroon herhalen met steeds hetzelfde resultaat met inspanning van steeds dezelfde kant...
Tailball
Legacy Member
gumball4000 zei:Ik heb al vaak gedacht om te breken met mn moeder. Anderzijds weet ik dat ze psychisch niet oké is..en heb er medelijden mee. En daarnaast heb ik ook medelijden met mn vader. Ik vind dat hij eigenlijk ook geen slachtoffer mag zijn van mijn moeder haar gedrag. Ben er zeker van als ik met haar breek en enkel hem nog wil zien, dat het niet zal gebeuren. Mijn vader is eerder het diplomatisch type en wilt dat iedereen normaal gedraagt met mn moeder en we ons inhouden als we kritiek hebben op haar. Want als we felle kritiek zouden kunnen hebben, begint ze te flippen...en hij leeft er uiteindelijk mee samen en zit "met de miserie" als wij (mn broer en ik) 's avonds terug naar ons eigen stekje gaan.
En die miserie kan gaan van: de nacht niet slapen en plots opstaan en hem beginnen uitschelden om 4u in de nacht (al meegemaakt de dag van een examen, toen ik nog studeerde..:ironic
Al eens gedacht aan therapie? En dit ook voorgesteld voor je moeder (eventueel met je vader)?
Het klinkt alsof ze je vader domineert als ze haar goesting niet krijgt.
Guazala
Legacy Member
gumball4000 zei:Ook wel waar
@Tailball:
Ga het niet voorstellen, want ik weet uit eerdere uitspraken van m'n moeder dat zij vindt dat het probleem altijd bij een ander ligt en zij zich niet moet laten behandelen, maar wel "de rest"
Misschien moet ze dan therapie gaan volgen om beter te kunnen omgaan met alle capriolen van al die anderen. Want toch niet gezond he, dat ge u zo moet opwinden altijd in van die onhebbelijke mensen.
Al geprobeerd om het haar zo te verkopen?
S.conceiçao7
Legacy Member
Ik heb het opgegeven nog voor het goed en wel begonnen was.
meiske leren kennen in st katelijne waver. 130 km van mijn deur.....
zij heeft reeds een kind, en is 4 jaar ouder. zit in een huur appartementje
ik heb mn eigen huis, kamers zat vrij, om haar bij mij later te laten inwonen, met dochter. mag gerust van mij.
maar madam eiste dat ik elke week naar daar ging. zij wou niet naar mij komen, want madam heeft geen auto
sorry but that's not my problem. ze kan de trein nemen zei ik. ik wou haar nog afhalen aant station telkens, geen probleem. maar daar voelt ze zich te goed voor, voor de trein.
ok dan merk ik dat ze geen opoffering wil doen, dan mag ze al meteen blijven waar ze is.
mij ziet ze niemeer.
meiske leren kennen in st katelijne waver. 130 km van mijn deur.....
zij heeft reeds een kind, en is 4 jaar ouder. zit in een huur appartementje
ik heb mn eigen huis, kamers zat vrij, om haar bij mij later te laten inwonen, met dochter. mag gerust van mij.
maar madam eiste dat ik elke week naar daar ging. zij wou niet naar mij komen, want madam heeft geen auto
sorry but that's not my problem. ze kan de trein nemen zei ik. ik wou haar nog afhalen aant station telkens, geen probleem. maar daar voelt ze zich te goed voor, voor de trein.
ok dan merk ik dat ze geen opoffering wil doen, dan mag ze al meteen blijven waar ze is.
mij ziet ze niemeer.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.