Ik heb een beetje hetzelfde meegemaakt, zij het wel dat ik niet single was.
Ik zat in een relatie van 4 jaar die overduidelijk uitzichtloos was voor iedereen rondom mij (achteraf te weten gekomen dat zo goed als iedereen haar niet geschikt vond voor mij). Enkel voor mij was dat nog niet volledig duidelijk.
Ik ga er geen doekjes om winden, ik lag duidelijk onder de sloef en mijn ex speelde daar handig op in door altijd haar zin te willen krijgen. Als ze dan al eens een ‘nee’ te horen kreeg, gingen de poppen aan het dansen.
Combineer dat met onhandelbaarheid bij het minste drankgebruik, dan was het spel volledig espe.
Op een bepaald moment is de emmer over gelopen na een zoveelste incident en heb ik besloten om uit die giftige relatie te stappen. Wij horen elkaar nu niet meer en dat is perfect zo. Ik wens haar niets slecht toe maar contact houden hoeft niet echt meer.
Het verbreken van die relatie was echt moeilijk, want iemand op die manier moeten kwetsen, kwetst.
Ik werk in de logistiek als Customer service medewerker en moet zeggen dat er hier veel meer vrouwen dan mannen werken.
Het was dan ook nogal automatisch dat ik met veel van mijn vrouwelijke collega’s overeen kwam.
We spraken ook redelijk veel af buiten het werk (op café, gaan eten, zelf op weekend naar de Ardennen). Vaak was dat zonder dat mijn ex hier iets van wist, omdat er anders toch maar ruzie van zou komen.
Met een collega in het bijzonder kwam ik dan net iets beter overeen dan de andere, we waren ongeveer tegelijk begonnen op dat werk, we waren van dezelfde gemeente afkomstig en hadden redelijk wat gemeenschappelijke vrienden zonder elkaar te kennen van ervoor. Haar broer kende ik bijvoorbeeld wel al.
Toen ik nog samen was met mijn ex was het moeilijk om die gevoelens voor die collega te plaatsen, aangezien het een erg moeilijke stap is om te zetten.
Achteraf gezien zijn er wel een aantal dingen waaraan ik merk dat ik onbewust toch mezelf in de richting van die collega heb geduwd. Ik ben bijvoorbeeld gestopt met roken omdat zij daar tegen was, als we iets deden met collega’s en er werd bij haar thuis afgesproken zorgde ik ervoor dat ik veel te vroeg was om wat alone time te hebben, en nog honderden andere kleine signalen.
Ongeveer een week nadat het gedaan was met mijn ex hebben die collega en ik een namiddag in Gent gewandeld, geshopt, koffie gaan drinken... Die ‘date’ voelde zo natuurlijk en ongedwongen aan dat we besloten om de dag erna direct opnieuw af te spreken.
Na het werk zijn we gaan eten waarna we op een gezellig terras aan haar toenmalig appartement nog iets gedronken hebben.
Toen we voor haar deur afscheid namen hebben we gekust, en we wisten allebei direct dat het goed zat.
Op het werk hebben we er niet echt lang een geheim van gemaakt. Enkele mensen dachten al langer dat er iets gaande was tussen ons. Gezien wij niet echt op de hoogte waren van het reglement aangaande relaties oo het werk, hebben wij ons toch geïnformeerd hierover. Het bleek geen probleem te zijn zolang het geen effect heeft op de werkprestaties. Wij werken op dezelfde vloer, maar niet voor dezelfde klant, dus dit zou niet echt een probleem geven.
Nadien is de relatie in een stroomtempo verlopen.
Na een week ben ik 5 dagen met haar naar zee gegaan, terug van zee ben ik zo goed als ingetrokken bij haar. Een maand later heb ik mijn domicilie veranderd (iets wat ik in 4 jaar met mijn ex steeds geweigerd heb). En nog eens een maand later hebben we een huisje gevonden dat we nu samen huren.
We hebben er reeds enkele kleine reisjes op zitten en trekken over een maand voor 3 weken naar de West Kust van de VS.
Het is natuurlijk een risico dat je neemt. De vraag is misschien hoe betrokken je bent bij je werk. Ik werk in een branche waar het verloop van mensen enorm is. Het zou niet moeilijk zijn om nieuw werk te vinden, misschien dat dat in mijn geval het zo makkelijk maakte om toch dat risico te nemen.
Wij hebben gewoon de stap gezet zonder ervoor te praten over mogelijke gevolgen op het werk, maar als je zeker bent dat alles wederzijds is kan het geen slecht idee zijn om het er toch al eens over te hebben.
Het kan goed aflopen maar denk dat het in meer gevallen niet echt goed afloopt. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik tot die eerste groep behoor
.
Heb als een creep staan gluren en hem een paar keer van kop tot teen bekeken, gekeurd, uitgekleed en terug aangekleed dus ja, beetje eng en achteraf heeft hij zelfs nog bevestigd dat dat wel een beetje griezelig was.
Dat is wel waar, vooral omdat we niet elk op een aparte afdeling zitten ofzo.