Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
. Bottleneck
Legacy Member
Nooit in mijn leven gedacht dat ik dit zou meemaken, maar hierbij ga ik het toch even afschrijven en om tips vragen.
Ik ben sinds enkele tijd samen met iemand waar het goed mee gaat, we zien elkaar graag alleen missen onze gesprekken soms een beetje diepgang heb ik gemerkt.
Op mijn werk heb ik echter sinds enkele weken een enorme crush op mijn collega (waar ik ook nog eens vaak mee moet samenwerken) en hij ook op mij (ondanks dat hij weet dat ik al iemand heb). We lijken qua karakter als twee druppels water en kunnen enorm goed overweg, los van werkgelerelateerde zaken. Ik ken hem al best wel lang (een 3-tal jaar) en weet dat het een lieve man is maar het was voordien altijd als collega's/vrienden. Was ook een tweetal maanden geleden dat hij me in een openhartig gesprek toegaf dat hij sinds het begin altijd voor mij een boontje heeft gehad en nooit had gedurfd om een move te maken. Mss is het daardoor dat ik hem in een heel ander licht zie en dat hij plots zeer interessant lijkt. Hebben jullie tips om een beetje die crush level wat naar beneden te krijgen? Ik ga daarvoor mijn relatie niet op het spel zetten en hoop dat het maar een fase is maar het is zelfs zo erg dat ik daar onlangs nog een op seksuele manier over heb gedroomd. Heb ook gemerkt dat wanneer hij flirterig doet tegen mij dat ik daar onbewust ook flirterig tegen reageer en precies van die aandacht geniet. Het is een kakgevoel want thuis denk ik: wtf wat was dat, get your shit together.
Alle tips zijn welkom. Vragen om op een andere afdeling te werken is helaas niet mogelijk, we zijn een kmo van 20 man...
Ik ben sinds enkele tijd samen met iemand waar het goed mee gaat, we zien elkaar graag alleen missen onze gesprekken soms een beetje diepgang heb ik gemerkt.
Op mijn werk heb ik echter sinds enkele weken een enorme crush op mijn collega (waar ik ook nog eens vaak mee moet samenwerken) en hij ook op mij (ondanks dat hij weet dat ik al iemand heb). We lijken qua karakter als twee druppels water en kunnen enorm goed overweg, los van werkgelerelateerde zaken. Ik ken hem al best wel lang (een 3-tal jaar) en weet dat het een lieve man is maar het was voordien altijd als collega's/vrienden. Was ook een tweetal maanden geleden dat hij me in een openhartig gesprek toegaf dat hij sinds het begin altijd voor mij een boontje heeft gehad en nooit had gedurfd om een move te maken. Mss is het daardoor dat ik hem in een heel ander licht zie en dat hij plots zeer interessant lijkt. Hebben jullie tips om een beetje die crush level wat naar beneden te krijgen? Ik ga daarvoor mijn relatie niet op het spel zetten en hoop dat het maar een fase is maar het is zelfs zo erg dat ik daar onlangs nog een op seksuele manier over heb gedroomd. Heb ook gemerkt dat wanneer hij flirterig doet tegen mij dat ik daar onbewust ook flirterig tegen reageer en precies van die aandacht geniet. Het is een kakgevoel want thuis denk ik: wtf wat was dat, get your shit together.
Alle tips zijn welkom. Vragen om op een andere afdeling te werken is helaas niet mogelijk, we zijn een kmo van 20 man...
straight_six
Legacy Member
Het gras is niet altijd groener aan de overkant.Bottleneck zei:
Nu lijkt dat mss zo op het werk maar als je er mee samen zal zijn zullen er ook bij hem irritaties zijn. En mss ga je het zelfs beklagen. En collega's zijn en ook nog eens samen zijn ermee is meestal ook niet echt een goeie combinatie. Wat ga je dan nog tegen elkaar te vertellen hebben?
Wat je eraan kan doen weet ik ook niet, zal idd verre van makkelijk zijn als je samen blijft werken. Hoogstwss gaat het gewoon vanzelf over.
Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk
Malan
Legacy Member
Een paar jaar een langeafstandsrelatie gehad met iemand uit Zweden. We zagen elkaar een paar keer per jaar en voor de rest via chat. Ergens midden 2018 is ze tot het besef gekomen dat we nooit een "echt" koppel zouden kunnen worden als geen van ons bereid is te verhuizen. Had daar zeker een punt en hebben besloten om gewoon vrienden te blijven. Ik vond dat prima omdat ik haar niet kwijt wou. Ik voelde me erg goed bij haar, ik kon zijn wie ik was en zij waardaarde me ook om wie ik was. Een gevoel dat ik daarvoor nog niet heb gehad bij iemand (en zij ook niet). We bleven elkaar zien (zonder in bed te duiken) en alles aan elkaar vertellen, zelfs toen ze begon te daten. Had hier op zich geen problemen me en was ook niet jaloers (denk ik). Dat waren ook gewoon losse scharrels tot ze ergens midden vorig jaar een serieuze gast ontmoette. Vanaf dan is het bergaf gegaan tussen ons, ze werd afstandelijker tegen mij, haar berichten werden korter of mijn berichten werden gewoon niet meer beantwoord. Volgens haar omdat ze het te druk had met haar stage als dokter en met haar nieuwe vriend die haar overal mee naartoe nam. OK, begreep ik, maar ik gaf aan dat ik dit jammer vond en ze alles aan mij kon blijven vertellen zoals vroeger. We waren toch vrienden? Maar niks daarvan. Ze had mij na al die jaren duidelijk niet meer nodig. Het werd alleen maar stiller en als er dan al korte conversaties waren, kwam het enkel van mijn kant. Ik voelde me slecht en verlaten, maar koesterde (of koester nu nog) nog altijd de (valse) hoop dat ze me haar nieuwe vriend zou voorstellen, die ondertussen al bij haar is ingetrokken blijkbaar, en me haar nieuwe appartement zou laten zien. Tot kort voor kerst dacht ik dat ik eindelijk min of meer over haar heen was, tot ik vorige week een foto postte in haar instatory met haar en die gast met vuurwerk op de achtergrond, wat een mooi romantisch plaatje was. Sindsdien staat het huilen me nader dan het lachen en besef ik dat ik nog helemaal niet over haar heen ben en misschien ook nooit overheen zal komen en "ons" voor altijd zal blijven missen. Ik snap niet hoe je iemand graag kunt hebben, daar uren en dagen mee kunt slijten, je het gevoel geeft dat je iets betekent voor die persoon om uiteindelijk dan te dumpen voor een ander? Was alles daarvoor dan gewoon gefaket en ben ik dan inderdaad toch maar waardeloos en saai en is en ander zoveel beter dan mij?
*forever alone*
Sorry, wou dit even kwijt.
*forever alone*
Sorry, wou dit even kwijt.
Mulan
Legacy Member
Even advocaat van de duivel spelen nu en een mogelijke andere visie tonen (wat niet wegneemt dat het gewoon kak is, Malan!) die de hare zou kunnen zijn :
Jarenlang samen geweest met iemand in een lange afstandsrelatie. Zalig, die verliefdheid en hunkering naar elkaar die in stand wordt gehouden!
Maar... Blijkbaar was ik toch nog zo veel niet waard... Want de stap zetten om te verhuizen, dat was een brug te ver. Voor mij zou dat moeilijker zijn, ik droom al er sinds mijn kindertijd van om dokter te worden. Die jarenlange studies zorgen er voor dat ik ook jarenlang financieel niet op eigen benen kan staan. Ik heb nog overwogen om naar België te verhuizen, maar geen enkele universiteit biedt de opleiding aan in het Engels én blijkbaar moet je ook nog eens slagen voor een Nederlandstalige toelatingstest. Verhuizen zou dus willen zeggen dat ik mijn kinderdroom definitief op zou zeggen... Om wél de liefde te volgen maar veel meer op te geven.
Ik heb er altijd van gedroomd dat hij voor MIJ zou kiezen. Zou begrijpen dat hij ook veel op zou geven, maar het allemaal zou riskeren. Voor mij.
Maar die keuze, oprecht kiezen voor mij, bleef uit. En terwijl iedereen rondom mij zich begint te settelen, moet ik het stellen met chatten en af en toe een weekje zalig genieten van elkaar. Om daarna terug alleen in dat koude bed te belanden. Na een lastige dag geen knuffel te kunnen krijgen. Altijd overal alleen op te moeten dagen.
Dus heb ik besloten dat als ik die grote stap niet waard ben, ik het aan mezelf verschuldigd ben om wél verder te gaan met mijn leven. En toen kwam er iemand op mijn pad. Een echte persoon. Met knuffels en zoenen, vlammende ambras en goedmaken, spontaan beslissen samen iets te gaan eten, iemand die ik kan voorstellen aan de familie en waarvan we samen dromen van een huis en een gezin onder hetzelfde dak.
Maar ik heb er wel een prijs voor moeten betalen. Ik heb me moeten lostrekken van Malan. Niet omdat ik niet om hem geef, maar omdat het te moeilijk is. Voor mij omdat die nog steeds een heel belangrijke plek in mijn hart heeft. Voor mijn partner die met iemand moet concurreren om tijd en aandacht terwijl hij telkens daarna op mijn gezicht ziet dat mijn hart schreeuwt: "waarom koos je niet voor mij, idioot!" en voor Malan zélf. Die het ook verdient om na het werk knuffels te krijgen, in een warm bed te kruipen en een toekomst op te bouwen in de omgeving die hij zelf niet wou opgeven.
Jarenlang samen geweest met iemand in een lange afstandsrelatie. Zalig, die verliefdheid en hunkering naar elkaar die in stand wordt gehouden!
Maar... Blijkbaar was ik toch nog zo veel niet waard... Want de stap zetten om te verhuizen, dat was een brug te ver. Voor mij zou dat moeilijker zijn, ik droom al er sinds mijn kindertijd van om dokter te worden. Die jarenlange studies zorgen er voor dat ik ook jarenlang financieel niet op eigen benen kan staan. Ik heb nog overwogen om naar België te verhuizen, maar geen enkele universiteit biedt de opleiding aan in het Engels én blijkbaar moet je ook nog eens slagen voor een Nederlandstalige toelatingstest. Verhuizen zou dus willen zeggen dat ik mijn kinderdroom definitief op zou zeggen... Om wél de liefde te volgen maar veel meer op te geven.
Ik heb er altijd van gedroomd dat hij voor MIJ zou kiezen. Zou begrijpen dat hij ook veel op zou geven, maar het allemaal zou riskeren. Voor mij.
Maar die keuze, oprecht kiezen voor mij, bleef uit. En terwijl iedereen rondom mij zich begint te settelen, moet ik het stellen met chatten en af en toe een weekje zalig genieten van elkaar. Om daarna terug alleen in dat koude bed te belanden. Na een lastige dag geen knuffel te kunnen krijgen. Altijd overal alleen op te moeten dagen.
Dus heb ik besloten dat als ik die grote stap niet waard ben, ik het aan mezelf verschuldigd ben om wél verder te gaan met mijn leven. En toen kwam er iemand op mijn pad. Een echte persoon. Met knuffels en zoenen, vlammende ambras en goedmaken, spontaan beslissen samen iets te gaan eten, iemand die ik kan voorstellen aan de familie en waarvan we samen dromen van een huis en een gezin onder hetzelfde dak.
Maar ik heb er wel een prijs voor moeten betalen. Ik heb me moeten lostrekken van Malan. Niet omdat ik niet om hem geef, maar omdat het te moeilijk is. Voor mij omdat die nog steeds een heel belangrijke plek in mijn hart heeft. Voor mijn partner die met iemand moet concurreren om tijd en aandacht terwijl hij telkens daarna op mijn gezicht ziet dat mijn hart schreeuwt: "waarom koos je niet voor mij, idioot!" en voor Malan zélf. Die het ook verdient om na het werk knuffels te krijgen, in een warm bed te kruipen en een toekomst op te bouwen in de omgeving die hij zelf niet wou opgeven.
MrKend54l
Legacy Member
Malan zei:
Is dat niet de story van elke persoon die gedumpt wordt in een relatie? De beëindiging is vaak eenzijdig, en het verwerken is voor de gedumpte altijd moeilijk. Maar prijs uwzelf gelukkig, zij woont in Zweden. Dus de kans dat je haar ooit nog ziet is nihil. Dat is wel iets anders als dan als je iemand uit België neemt, laat staan iemand die in uw buurt woont.
Lint
Legacy Member
DAT is pas advocaat van de duivel spelen.Pan zei:
Malan: Wat MrKendl zegt ... .
Daarnaast is het ook logisch dat jij minder belangrijk bent / wordt, ze heeft een nieuwe relatie waar tijd en moeite in gestoken moet worden, en jij leidt daar van af (en woont een paar landen verder). Misschien hard, maar tis normaal, uw verwachtingen zijn imo onrealistisch, dus best to move on.
Sylverscythe
Legacy Member
Malan zei:
Het is de normale gang van zaken dat de vorige relatie nu eenmaal gedaan is hé. Ook dat vrienden blijven achteraf is vaak maar beperkt in de tijd. Zij heeft alles verwerkt en is doorgegaan met haar leven, nu doe jij beter ook hetzelfde. Dat wil niet zeggen dat de relatie vals was ofzo.
Uiteindelijk is vrienden blijven met de ex ook soms gewoon wat awkward hé, dat moet je ook begrijpen. En die nieuwe vriend zal dat ook niet echt appreciëren als ze hem aan jou voorstelt en dergelijke. Dat jullie ver van elkaar wonen is voor die vervreemding dan ook gewoon een versnellende factor.
Carrion
Legacy Member
Malan zei:
Dus uw ex, die aan een stage als dokter bezig is, ondertussen een serieuze relatie heeft en daarbovenop nog eens is gaan samenwonen heeft minder tijd voor u en jij vindt dit vreemd? Vrienden blijven is al een utopie als in je in dezelfde regio woont, laat staan in een ander land. Dat is net hetgeen dat het einde van een relatie betekent eh. Dat je elkaar amper tot nooit meer ziet, elkaar niet meer zit uit te nodigen in elkaars huis. Ik zou sowieso niet weten waarom jij persé wilt voorgesteld worden aan de nieuwe vriend van uw ex.
Het gedaan raken van een relatie wil daarom niet zeggen dat deze niet echt was eh. Maar jij spreekt over "uren en dagen met iemand slijten" terwijl je ze slechts enkele keren per jaar zag. Mensen die volwassen worden gaan ook meer realistisch kijken naar een relatie eh. Nu mag je nog zo graag iemand zien, een relatie met iemand uit een ander land is (vaak, ik weet dat het u gelukt is Sylver
) meestal niet realistisch. Heb je dan nooit voorgesteld om te verhuizen naar Zweden?Malan
Legacy Member
Bedankt voor de reacties. Een relatie van op zo’n afstand is inderdaad niet houdbaar. Je kunt inderdaad niet zomaar spontaan iets gaan doen samen en fysiek contact moet je al gaan inplannen en dure vliegtickets gaan boeken. Desondanks vond ik het allemaal wel prima omdat ik me echt wel goed voelde en tegen beter weten in, dacht ik dat het zo wel kon blijven duren. Zij ook denk ik, was een paar jaar jonger dan mij, dus ook een beetje naïef. Zij is ondertussen wel volwassener geworden in tegenstelling tot mij 
Heb ik overwogen op naar Zweden te verhuizen? Misschien na haar studies, maar dan moest ik mijn job hier ook opgeven om in een vreemd land opnieuw te beginnen ergens onderaan de ladder. Het bedrijf waarvoor ik nu werk heeft recent een firma in Zweden overgenomen, dus daar lagen misschien toch mogelijkheden Zij zou sowieso nooit naar België gekomen zijn.
Ik zie haar nog wel op social media omdat ik hoop dat we toch ooit nog één keer eens kunnen afspreken in de toekomst of nog eens samen op reis kunnen gaan en herinneringen ophalen (I know, alweer valse hoop allicht). Ik zou haar best volledig verbannen uit mijn leven, maar kan het voorlopig nog niet.
Ik besef dat ik ook beter op zoek zou gaan naar een nieuwe partner, maar ik weet dat ik eventueel nieuwe partners constant zou vergelijken met haar en niemand zal goed genoeg zijn waardoor ik haar en “ons” nog meer ga missen....
Damn, ik klink zo kansloos
Heb ik overwogen op naar Zweden te verhuizen? Misschien na haar studies, maar dan moest ik mijn job hier ook opgeven om in een vreemd land opnieuw te beginnen ergens onderaan de ladder. Het bedrijf waarvoor ik nu werk heeft recent een firma in Zweden overgenomen, dus daar lagen misschien toch mogelijkheden
Zij zou sowieso nooit naar België gekomen zijn.Ik zie haar nog wel op social media omdat ik hoop dat we toch ooit nog één keer eens kunnen afspreken in de toekomst of nog eens samen op reis kunnen gaan en herinneringen ophalen (I know, alweer valse hoop allicht). Ik zou haar best volledig verbannen uit mijn leven, maar kan het voorlopig nog niet.
Ik besef dat ik ook beter op zoek zou gaan naar een nieuwe partner, maar ik weet dat ik eventueel nieuwe partners constant zou vergelijken met haar en niemand zal goed genoeg zijn waardoor ik haar en “ons” nog meer ga missen....
Damn, ik klink zo kansloos
Stormy
Legacy Member
Onlangs een tof meisje leren kennen waarmee ik zelfs zou willen trouwen. Maar zij is geen maagd meer en heeft al meerdere partners gehad. Hoe zetten jullie je over de gedachte dat je vriendin of vrouw geen maagd was toen zij je heeft leren kennen. Wanneer ik nadenk over hoe zij in bed heeft gelegen met al haar ex'en en het ook lekker vond, die gedachte maakt mij vanbinnen kapot. Het geraakt gewoonweg niet uit mijn hoofd.
Zijn er mensen onder jullie die iets gelijkaardigs hebben gevoeld en me tips kunnen geven?
Zijn er mensen onder jullie die iets gelijkaardigs hebben gevoeld en me tips kunnen geven?
firemen
Legacy Member
Stormy zei:
Mijn ex was ook geen maagd meer, ik ook niet. In mijn jonge jaren toch zelf ook wat gevogeld (met mate, slechts 2 of 3). Ik kon het dus begrijpen dat mijn huidig lief reeds iemand voor had had. Na mijn langdurige relatie van bijna 5 jaar (dat is ondertussen 10 jaar geleden) moest ik weer van 0 beginnen want mijn ex was er vandoor met een andere dripshit. Goeie *** mee gehad en mooie herinneringen aan maar het leven gaat verder hé. Heel tevreden met mijn nieuw vrouwke nu.
Get over it dude. Is zij ook jou eerste of had je reeds iemand ervoor? Wat ga je doen als ze jou verlaat voor een ander avontuur? Nooit meer met iemand bezig zijn?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.