Archief - Hoe belangrijk is status voor je?

toru zei:

ben net 18, wat ik al heb bereikt is 0,00. Doch kleed ik my redelijk snobbish. Myn ouders rijden ook niet met een BMW, of met ander luxemerk. Civic ES edition (oké, tis wel de luxe-editie, mr wel al wa jaartjes ). Mijn ouders en broers zijn totaal anders dan ik in zo'n dingen. Ik kleed my opvallend, "mode-bewust"(ja ik ben breezah!). En elk euro'tje gaat dan ook in kleding en uitgaan.

Ik trek me veel aan van wat mensen denken over me. Maar langst de andere kant ook niet. Ik doe alles op mijn eigen weg, maar sommige dingen laat ik dan beïnvloeden (bijvoorbeeld, kleding)

Klik om te vergroten...

jumperrr.

Belangrijk tot op een bepaald punt...
Maar zolang als mijn vrienden maar geen fout beeld hebben van mij, trek ik mij weinig van de rest aan.

Met gelukkig zijn betaal je de rekeningen niet!

Amai, tis bena 50/50..

ComputerVISTA zei:

Met gelukkig zijn betaal je de rekeningen niet!

Klik om te vergroten...

Je begrijpt het niet helemaal. Ik bedoel wanneer men al het nodige heeft, wat men dan nog doet met het overige geld. Investeer je het bewust in dingen die je status opkrikken, of doe je er iets anders mee waar niemand iets van merkt?

Het hangt niet zozeer van het product af, maar de reden waarom je het koopt. Een regelrechte autoliefhebber die graag eens op het circuit gaat rijden of naar meetings gaat, koopt zich een dure sportwagen omdat hij dit echt graag wil, en hij er zelf gelukkiger van wordt. Iemand die echter dagelijks gewoon van en naar het werk moet en daar een dikke BMW voor koopt, doet dit om te laten zien aan anderen dat hij er het geld voor heeft. Hij zou zelf even gelukkig zijn met een bv. een Ford.

Dat is net waar deze discussie over gaat. Het feit dat mensen steeds harder en meer werken, enkel om hun status op te krikken en niet omdat ze het nodig hebben of omdat ze er gelukkiger van worden.

Laatst las ik een artikel van CNN 'Can money buy happiness?'. Ik quote een stukje dat mijn aandacht trok:

Sonja Lyubomirsky, a psychology professor at the University of California-Riverside, is attempting to pin down just what it is that the especially happy do differently. She has found that they don't waste time dwelling on unpleasant things. They tend to interpret ambiguous events in positive ways. And perhaps most tellingly, they aren't bothered by the successes of others. Lyubomirsky says that when she asked less happy people whom they compared themselves with, "they went on and on." She adds, "The happy people didn't know what we were talking about." They dare not to compare, thus short-circuiting invidious social comparisons.

Klik om te vergroten...

Interessant, toch?

Ik had het niet op u, ik had het op niemand, das gewoon mijn gedacht erover.

Geluk komt bij mij achter ne volle portemonee.

Hmgrwngd zei:

Ik lach eens met mensen die overtuigd zijn dat een status bestaat.

Klik om te vergroten...

Ik lach eens met de helft die denkt dat ze zich niks aantrekken van wat anderen van hen denken .

Precies maar weinig mensen die de juiste keuze hebben genomen.

Ik ben fier op wat ik bereikt heb (al is dat nog niet veel), moet dat echter niet per sé altijd laten zien. Daarnaast kan het me op zich niet schelen wat anderen van me denken, behalve als die anderen mensen zijn die me echt kennen.

Neen, ik trek mij er niks van aan wat anderen over mij denken, als ik maar gelukkig ben

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Ik lach eens met de helft die denkt dat ze zich niks aantrekken van wat anderen van hen denken .

Klik om te vergroten...

Inderdaad.

Ik heb nooit begrepen waarom mensen ervan overtuigd zijn dat het niet telt wat anderen van je denken, zolang je jezelf maar goed voelt ?

Doorgaans blijft die overtuigen bij velen aanwezig,

tot hun eerste job-interview

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Ik lach eens met de helft die denkt dat ze zich niks aantrekken van wat anderen van hen denken .

Klik om te vergroten...

Zolang je jezelf in je ego bevindt, spiegel je je PER DEFINITIE aan de ander.

Maar dat wil niet zeggen dat het niet lachwekkend zou zijn om erin te geloven.

Stel, ik ben bouwvakker en ik heb 10cent in de maand stel ik ben ingenieur en ik heb 10 000 cent in de maand, ok die ingenieur heeft meer geld pech voor mij dat ik niet zo slim ben.. maar wat is daar nu belangrijk aan voor mij. Iedereen werkt naar zijn eigen kunnen.

Avilowca zei:

Inderdaad.

Ik heb nooit begrepen waarom mensen ervan overtuigd zijn dat het niet telt wat anderen van je denken, zolang je jezelf maar goed voelt ?

Doorgaans blijft die overtuigen bij velen aanwezig,

tot hun eerste job-interview

Klik om te vergroten...

Je start uw eigen zaak?

Beetje tussenin denk ik. 'k trek me bvb niet echt iets aan van wat andere mense van mij denke, ma da gaat ook ni tot in het oneindige. 'k trek me bvb wel aan wa vriende of sommige mense die me nauw aan het hart ligge van me denke.

Moeilijke vraag, 'k weet ni juist wa ik zelf vin.
Be veel zaken is het van /care, ma be andere zake wil ik dan weer indruk maken op mensen op een bepaalde manier(niet per se me geld, ma me zelfvertrouwe, "coolness",ma daar is soms ook geld voor nodig).

Tis me moodswings ofzo denkk, soms wil ik echt wel indruk maken, en *cool* overkomen, ma op andere momente ist zo van: ja buh,ik doe en draag wa ik wil.

Dus ik doe denk ik mn eigen ding en tegelijkertijd probeer ik indruk te maken, door mn eigen ding te doen.
Status als in macht en geld maakt me ni zoveel uit, status als in respect wel.

Ofzo

ik vind het eerlijk gezegd vreemd dat de resultaten hier zowat op 50/50 staan tussen beide uitersten. Ik kan mij niet voorstellen dat er zoveel mensen zich niets aantrekken van hun omgeving. Als ik deze poll voor alle mensen die ik ooit ontmoet heb zou moeten invullen, dan zou ik wsl maximum maar 15% overhouden die zich totaal niets aantrekt van hun omgeving, 40% die tussen de twee zijn en 45% die zich op hun omgeving afstemmen. Nu ja, das maar mijn gedacht.

In ieder geval, ik ben denk ik tussen de twee. Ik doe bv. van kleren alleen aan wat comfortabel zit, MAAR ze moeten er toch nog enigszins deftig uitzien. Het liefst doe dan ook ik een jeansbroek en een T-shirt aan, maar mijn kledij is erg afhankelijk van mijn humeur (niet zo zelfzeker --> heel deftige kleren, zelfzeker --> heel sportief gekleed (geen speciale merkkledij weetwel, meestal gewoon T-shirt van Greenpeace of metalband)). Ik doe juwelen aan (oorbellen, ketting) en die hangen op hun beurt dan ook weer af van de kledij die ik draag. Zo heb ik bijvoorbeeld een grappig roze varkentje met een grote glimlach aan een ketting voor mijn 'zottere' dagen zeg maar. En soms doe ik gewoon geen juwelen aan. Schmink doe ik alleen aan op feestjes of speciale gebeurtenissen. Een auto is voor mij puur een transportmiddel, dus dat zal een eenvoudig maar betrouwbaar bakje worden. En ik trek op met de vrienden waarmee ik mij goed voel, mensen die voortdurend over iets moeten opscheppen of zichzelf ongelooflijk interessant vinden zijn een big no-no voor mij. Qua beste vrienden heb ik er eigenlijk altijd wel de die uitgepikt die zich zelf ook minder aantrekken van hun omgeving en liever doen waar ze zin in hebben. En ik studeer dierenzorg, nu niet meteen een richting met veel bewondering voor.
Het zijn echt die dagen waarop ik mij niet zo goed in mijn vel voel dat ik mezelf helemaal ga behangen. De dagen waarop ik mezelf eigenlijk vervloek.

Hmgrwngd zei:

Zolang je jezelf in je ego bevindt, spiegel je je PER DEFINITIE aan de ander.

Maar dat wil niet zeggen dat het niet lachwekkend zou zijn om erin te geloven.

Klik om te vergroten...

Jah, maar hoeveel man slaagt erin om daar niet in te geloven?

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Jah, maar hoeveel man slaagt erin om daar niet in te geloven?

Klik om te vergroten...

Bij mijn kennis is er niemand die permanent losstaat van het idee dat we allemaal aparte personen zijn.
Maw in mijn vriendenkring ken ik niemand die zich niet aantrekt van het gehele ego-status.

Wat opmerkelijk is, want ik ken sommige john-lennon-typkes .


Maar ik neem dat niemand kwalijk. Het is een overlevingsstrijd; en hij die zich kan afmeten tegen de ander, denkt dat ie een stapje vooruit heeft op die ander. (terwijl hij volgens mij net dezelfde persoon is)

Het is makkelijk om te zeggen van "we are one", maar het beleven, das iets anders.

Zelf vind ik dat jezelf als een persoon zien veel bron van lijden/miserie/problemen is. Bijv. als je zogezegd "MISLUKT" in iets (neem nu bijv. een diploma) daje automatisch "MINDER" bent dan de mensen die wel slagen, en dat er iets "VERKEERD" zou zijn met je.
Maw dat afmeten, dat is een gigantische ballast op je gemoedstoestand; elke dag opnieuw.

Zelfs als je jezelf beter acht als anderen (met reden; bijv als je rijk of bekend bent) is het nog altijd niet zo fantastisch: constant die illusie van belangrijkheid in je hoofd hebben. Alsof alles wat je doet zo superbelangrijk is. Ze gaan heus niet de schedel van Sergio vinden over 20.000jaar en denken van : "dit was een GROOT man" .

Er is maar 1 vraag die heel handig is bij zowel het afstoten en aantrekken van status: WAAROM;
1) Waarom zou ik moeten inzitten met hoe de ander denkt over mij?
2) En waarom zou ik dat niet moeten doen?

Meeste mensen kiezen iets tussen de 2. (terwijl da eigenlijk niet bestaat.)

geld maakt niet gelukkig.
en diegenen die zeggen dat het hen wel gelukkig maakt, geloven in hun eigen illusie's... en weten nie wa geluk is.

de westerse wereld loopt vol met gefrustreerde mensen, die liegen tegen anderen... en liegen tegen zichzelf.
ze spenderen liever hun geld aan wat ze niet nodig hebben, dan het te besteden aan degenen die vergaan van de honger of van de pijn... omdat ze in hun land geen kans hebben om voor hun eigen bestaan te werken.

dat is de zielige staat van zijn, tot wat een groot percentage van de westerse mensen zijn gedevolueerd.
hij denkt dat hij vrij is, maar hij is een slaaf van de wereld en nog erger... een slaaf van zijn zijn eigen angsten, verslavingen en waanbeelden.

denkt dat hij vrij is de keuze te maken, om nog een porsche te kopen... om nog een nieuw stuk dure kledij te kopen... om dit en om dat....
maar eigelijk doet hij dit alles om weg te lopen van zijn gevoel van ontevredenheid... die altijd weer zichtbaar wordt, hoe hard je het ook probeert weg te schuiven naar de achtergrond.

net zoals véél kinderen het ene speelgoed na het andere nodig hebben,
hebben volwassen de ene fix na de andere nodig om de illusie staande te houden da ze gelukkig zijn.



in onze maatschappij is alle gevoel van samenhorigheid verdwenen,
en de ene beschuldigt de andere de oorzaak te zijn van zijn zelfgecreëerde frustratie.

als je heel gelukkig bent, dan besef je dat een vriendin hebben... plezier hebben... geld hebben...
allemaal nie belangrijk zijn. geluk staat daar los van. omdat je gelukkig bent, wilt niet zeggen dat je moet ascetisch leven en nooit plezier hebben... maar je bent niet meer afhankelijk aan het plezier hebben of aan het bezit.

en je bent niet meer gelukkig alleen wanneer er een "reden" is om gelukkig te zijn....
want er bestaan geen redenen om gelukkig of ongelukkig te zijn.

je bent gelukkig,
of je gelooft dat er een reden is om niet gelukkig te zijn en berooft daarmee jezelf van je eigen onconditioneel altijd aanwezig zijnde geluk.


"in plaats van te willen wat je niet hebt, en te willen wat je hebt...
moet je willen wat je hebt, en niet willen wat je hebt"
----- zo simpel is het om gelukkig te zijn.

de obsessie die mensen hebben omtrend sex, relaties, plezier, geld, bezit en wat nog allemaal...
is alleen maar het bewijs, dat ze véél nodig hebben omdat ze het gevoel hebben dat ze heel weinig hebben.

een mens die niets heeft, maar toch het gevoel heeft van rijk te zijn,
is niet geobsedeerd om vanalles te bemachtigen en proberen niet te verliezen wat hij denkt dat waardevol is.

Ik denk dat er hier veel te jonge mensen zijn om daar een degelijk antwoord op te geven.
Velen studeren nog, werken pas, ...
Dan kan je in mijn ogen in het leven nog niet veel bereikt hebben.

Ik persoonlijk denk daar gewoon niet over na terwijl ik mijn ding doe met mijn doelen voor ogen, of dat nu een diploma, een huis of andere materiële dingen zijn. En along the way probeer ik met iedereen overeen te komen en ik trek het me wel aan wat er van mij gedacht wordt.

Maar die hele vergelijkings-maatschappij vind ik gevaarlijk. Iedereen heeft zijn eigen grenzen en dat kan wel eens extreem ongelukkig maken als je daarbij blijft stil staan, waarom die andere dit en dat en jij niet...

Na het lezen van deze thread kom ik maar tot 1 conclusie: er zijn geen mannen meer

Ik draag wat IK mooi vind, ik koop wat ik mooi vind ... wat een ander denkt van mijn keuzen kan me niet al teveel schelen. Natuurlijk wordt mijn smaak beinvloed door de huidige trends (behalve dan de opzichtige logo's op kledij om te showen (hallo D&G)) en de mensen die dit ontkennen volgen gewoon de trend van tegendraads doen (die er altijd is).

We zijn kuddebeesten voor iets hé

Tot voor kort trok ik me niets aan van status. Maar die bestaat zeker !
En voor velen is die belangrijk ook.

Als ge op straat nen exclusieve auto ziet, of een serieus grote villa, zal bijna iedereen toch zeggen : Woot !!

Dat is net wat die mensen willen, en ja ik kijk er naar op dat die dat bereikt hebben.

Mn vriendin is van thuis uit zo opgevoed geweest.Haar vader is meer dan een status persoon en ik zou evenwel ook zoiets willen bereiken