KnightOfCydonia
Legacy Member
De titel van de thread spreekt eigenlijk voor zich.
Ik ben intussen bijna 32 jaar oud heb 2 relaties achter de rug, heb normaal gezien eerder een hart van ijs... alleen nu ben ik zo dwaas geweest hopeloos verliefd te worden op een fantastische vrouw van ongeveer 4 jaar jonger dan mij, op een manier dat ik nooit voor mogelijk had geacht. :doh: Ik dacht dat verliefdheid zoals dat soms extreem beschreven wordt in alles van poëzie tot romcoms, iets was voor pubers, en dat volwassenen relaties niet op dezelfde manier ervaren, ik heb dat tot dusver toch nog nooit gedaan, maar ik was duidelijk verkeerd. Ik kan nauwelijks beschrijven hoe ik me voel wanneer ik haar zie of zelfs maar aan haar denk...
Ik dacht eerst dat ik hopeloos was en geen enkele kans maakte, maar aangezien dit gevoel niet stopte heb ik haar toch mee uitgevraagd om een keertje samen iets te doen, eigenlijk met in het achterhoofd het idee dat wanneer ze "nee" zou zeggen, de gevoelens langs mijn kant sowieso zouden overgaan, want neen is uiteraard neen. Helaas heeft ze de eerste keer ja gezegd...
Ik blijf echter vrezen dat zij niet hetzelfde voor mij voelt als ik voor haar, desondanks haar een tweede keer mee uitgevraagd... op die vraag ook géén neen gekregen, maar ook nog geen concrete ja, eerder een misschien als ze kan dat weekend... Iets wat bij mij op rationeel vlak natuurlijk sowieso eerder aanvoelt als een neen natuurlijk, maar ik vrees dat ik echt een letterlijke neen van haar zou willen horen zodat ik me langzaam maar zeker wél over haar kan zetten.
Ik zie mezelf normaal gezien als een vrij rationeel, analytisch persoon, maar nu ben ik eigenlijk compleet het noorden kwijt...
Uiteraard zou ik niets liever willen dan dat zij hetzelfde voor mij zou kunnen voelen, maar als dat niet mogelijk is, zou ik toch eigenlijk graag de korte pijn hebben waarin mijn hart even gebroken wordt, in plaats van een nog langer durende onwetendheid.
Zou het enorm egoïstisch zijn van mij om haar even apart te nemen wanneer ik haar zie in een professionele context - ik zie haar zeer regelmatig op een opleiding die ik volg -, en dit rechtuit te vragen? Met de manier waarop ik me voel bij haar, weet ik helaas niet of ik het zou kunnen opbrengen om haar in zo'n ongemakkelijke situatie te plaatsen, en dit rechtuit te vragen.
En zoja: wat moet ik vragen? Aandringen op een concrete datum voor een 2e date of gewoonweg een neen - ook haar volste recht natuurlijk - of moet ik daarbij zeggen dat ik haar een onbeschrijflijk fantastische vrouw vind en zo mogelijk nog een grotere dwaas van mezelf maken, want uiteindelijk verandert dit laatste natuurlijk niets aan haar gevoelens. Ik kan haar alvast onvoldoende peilen of die er zouden zijn of niet...
Ik ben intussen bijna 32 jaar oud heb 2 relaties achter de rug, heb normaal gezien eerder een hart van ijs... alleen nu ben ik zo dwaas geweest hopeloos verliefd te worden op een fantastische vrouw van ongeveer 4 jaar jonger dan mij, op een manier dat ik nooit voor mogelijk had geacht. :doh: Ik dacht dat verliefdheid zoals dat soms extreem beschreven wordt in alles van poëzie tot romcoms, iets was voor pubers, en dat volwassenen relaties niet op dezelfde manier ervaren, ik heb dat tot dusver toch nog nooit gedaan, maar ik was duidelijk verkeerd. Ik kan nauwelijks beschrijven hoe ik me voel wanneer ik haar zie of zelfs maar aan haar denk...
Ik dacht eerst dat ik hopeloos was en geen enkele kans maakte, maar aangezien dit gevoel niet stopte heb ik haar toch mee uitgevraagd om een keertje samen iets te doen, eigenlijk met in het achterhoofd het idee dat wanneer ze "nee" zou zeggen, de gevoelens langs mijn kant sowieso zouden overgaan, want neen is uiteraard neen. Helaas heeft ze de eerste keer ja gezegd...

Ik blijf echter vrezen dat zij niet hetzelfde voor mij voelt als ik voor haar, desondanks haar een tweede keer mee uitgevraagd... op die vraag ook géén neen gekregen, maar ook nog geen concrete ja, eerder een misschien als ze kan dat weekend... Iets wat bij mij op rationeel vlak natuurlijk sowieso eerder aanvoelt als een neen natuurlijk, maar ik vrees dat ik echt een letterlijke neen van haar zou willen horen zodat ik me langzaam maar zeker wél over haar kan zetten.
Ik zie mezelf normaal gezien als een vrij rationeel, analytisch persoon, maar nu ben ik eigenlijk compleet het noorden kwijt...
Uiteraard zou ik niets liever willen dan dat zij hetzelfde voor mij zou kunnen voelen, maar als dat niet mogelijk is, zou ik toch eigenlijk graag de korte pijn hebben waarin mijn hart even gebroken wordt, in plaats van een nog langer durende onwetendheid.
Zou het enorm egoïstisch zijn van mij om haar even apart te nemen wanneer ik haar zie in een professionele context - ik zie haar zeer regelmatig op een opleiding die ik volg -, en dit rechtuit te vragen? Met de manier waarop ik me voel bij haar, weet ik helaas niet of ik het zou kunnen opbrengen om haar in zo'n ongemakkelijke situatie te plaatsen, en dit rechtuit te vragen.
En zoja: wat moet ik vragen? Aandringen op een concrete datum voor een 2e date of gewoonweg een neen - ook haar volste recht natuurlijk - of moet ik daarbij zeggen dat ik haar een onbeschrijflijk fantastische vrouw vind en zo mogelijk nog een grotere dwaas van mezelf maken, want uiteindelijk verandert dit laatste natuurlijk niets aan haar gevoelens. Ik kan haar alvast onvoldoende peilen of die er zouden zijn of niet...

:ironic:


