antibiotechnica
Legacy Member
Dag mensen, het is allereerst niet de bedoeling iemand ongeacht geslacht van de vele geslachten tegenwoordig te stigmatiseren of aan te vallen.
Het gaat enkel en alleen om iets wat ik anno 2019 vaststelde in sommige regionen van mijn sociaal netwerk.
Er zijn meer dan een paar kennissen die de laatste paar jaar begonnen daten met mensen van een andere cultuur en huidskleur. Bijvoorbeeld afkomstig uit een Afrikaans land, soms Azië of Zuid-Amerika maar al langere tijd in België. Of ontmoet in België in transit.
Het is frappant hoeveel vaker dit voorkomt dan pakweg 10 jaar geleden toen mijn vrienden vooral meisjes van hier hadden als vriendin en we dus ook zo vaak optrokken want vrienden hebben en
ermee optrekken is normaal etc etc
Zo heeft een vriend van mij een Afrikaanse vriendin die uitsluitend Frans spreekt wat minder uitnodigend is om er vaker mee op te trekken als zij aandacht eist.
(niet dat Frans spreken zo onaangenaam is maar het vloeit allemaal wat minder)
Een andere kennis is al 2 jaar in een relatie met een mexicaanse vriendin en die hebben al een kind en gaan daar volledig in op.
Er zijn vrienden van me die gewoon met meisjes van hier zijn maar hun relaties wissellen rapper wat om de 5-6 maanden kan zijn.
Relaties met meisjes/vrouwen van hier lijken dus daarom ook een stuk minder bestendig voor de tand des tijds te trotseren.
Het spreekt natuurlijk voor zich dat kleurlingen vaker uit traditionele, katholieke culturen komen en zij dus ook traditionele normen hanteren.
De lokale dames lijken daar juist minder voor geschikt in contrast, sinds twintigers ook minder trouwen door de slechte economie o.a.
Ik ken slechts 3 mensen die in hun vroege twintigerjaren getrouwd waren en twee daarvan waren met een vrouw uit een traditionele cultuur.
Ik trek hier een parallel met het feminisme die sinds de jaren 60 in het bijzonder, vrouwen aanpraat om niet te trouwen of zeer lang te wachten tot het opgeleefd en wel is,
om dan een potentiële partner te vinden als ze ergens in de 30 zijn.
De sociale verhoudingen tussen man en vrouw lijken tegenwoordig ook troebel. Veel voormalige duidelijkheid is verdwenen en het is voor veel jonge mensen wat tasten in het duister
en hun onzekerheid te verbergen achter een wipe hier en een slide daar.
Dat mijn vrienden en kennissen in staat zijn bestendige en vervulde relaties te onderhouden met meestal vrouwen afkomstig uit andere landen en culturen, deed het contrast met degene
met vrouwen uit de lokale cultuur zo opwelmen sinds het tja, erg opvallend blijft.
Waarom is dit contrast zo groot denken jullie? Waarom lijken er zoveel mannen (serieuze) relaties te beginnen met vrouwen uit andere werelddelen die conservatieve beschouwingen als consensus houden, terwijl er meer dan genoeg inheemse single en beschikbaar blijven?
Ik merk ook dat sommige 'inheemse' er venijnig van worden als ze zien hoe mannen kinderen hebben met een aziatische vrouwen zoals thai etc
Soms lijkt dit ook wel erg hun eigen schuld te zijn.
Wat denken jullie?
Het gaat enkel en alleen om iets wat ik anno 2019 vaststelde in sommige regionen van mijn sociaal netwerk.
Er zijn meer dan een paar kennissen die de laatste paar jaar begonnen daten met mensen van een andere cultuur en huidskleur. Bijvoorbeeld afkomstig uit een Afrikaans land, soms Azië of Zuid-Amerika maar al langere tijd in België. Of ontmoet in België in transit.
Het is frappant hoeveel vaker dit voorkomt dan pakweg 10 jaar geleden toen mijn vrienden vooral meisjes van hier hadden als vriendin en we dus ook zo vaak optrokken want vrienden hebben en
ermee optrekken is normaal etc etc
Zo heeft een vriend van mij een Afrikaanse vriendin die uitsluitend Frans spreekt wat minder uitnodigend is om er vaker mee op te trekken als zij aandacht eist.
(niet dat Frans spreken zo onaangenaam is maar het vloeit allemaal wat minder)
Een andere kennis is al 2 jaar in een relatie met een mexicaanse vriendin en die hebben al een kind en gaan daar volledig in op.
Er zijn vrienden van me die gewoon met meisjes van hier zijn maar hun relaties wissellen rapper wat om de 5-6 maanden kan zijn.
Relaties met meisjes/vrouwen van hier lijken dus daarom ook een stuk minder bestendig voor de tand des tijds te trotseren.
Het spreekt natuurlijk voor zich dat kleurlingen vaker uit traditionele, katholieke culturen komen en zij dus ook traditionele normen hanteren.
De lokale dames lijken daar juist minder voor geschikt in contrast, sinds twintigers ook minder trouwen door de slechte economie o.a.
Ik ken slechts 3 mensen die in hun vroege twintigerjaren getrouwd waren en twee daarvan waren met een vrouw uit een traditionele cultuur.
Ik trek hier een parallel met het feminisme die sinds de jaren 60 in het bijzonder, vrouwen aanpraat om niet te trouwen of zeer lang te wachten tot het opgeleefd en wel is,
om dan een potentiële partner te vinden als ze ergens in de 30 zijn.
De sociale verhoudingen tussen man en vrouw lijken tegenwoordig ook troebel. Veel voormalige duidelijkheid is verdwenen en het is voor veel jonge mensen wat tasten in het duister
en hun onzekerheid te verbergen achter een wipe hier en een slide daar.
Dat mijn vrienden en kennissen in staat zijn bestendige en vervulde relaties te onderhouden met meestal vrouwen afkomstig uit andere landen en culturen, deed het contrast met degene
met vrouwen uit de lokale cultuur zo opwelmen sinds het tja, erg opvallend blijft.
Waarom is dit contrast zo groot denken jullie? Waarom lijken er zoveel mannen (serieuze) relaties te beginnen met vrouwen uit andere werelddelen die conservatieve beschouwingen als consensus houden, terwijl er meer dan genoeg inheemse single en beschikbaar blijven?
Ik merk ook dat sommige 'inheemse' er venijnig van worden als ze zien hoe mannen kinderen hebben met een aziatische vrouwen zoals thai etc
Soms lijkt dit ook wel erg hun eigen schuld te zijn.
Wat denken jullie?
