Ik voel mij natuurlijk niet altijd even gelukkig (wie wel?) maar ben het eigenlijk wel. Deze week staat er in Humo een interview met Alain de Botton en hij beweert dat Werk & Liefde dé grote vraagstukken van het leven zijn (dat is mijn verwoording maar daar komt het zo ongeveer wel op neer denk ik). Nu, eigenlijk kan ik daar wel akkoord mee gaan. Al denk ik dat gezondheid misschien ook wel in dat rijtje thuishoort en dat dat te snel over het hoofd wordt gezien door mensen die gezond zijn.
Op vlak van de liefde heb ik echt de hoofdvogel afgeschoten met mijn vriendin. Wij zijn nog 'maar' twee jaar samen maar ik voel nu al aan dat onze relatie duurzaam is en zal zijn in de toekomst, zonder de zweefteef in mij te laten spreken. Zij is zeer intelligent (intelligenter dan mij maar ik heb een bredere algemene kennis), heeft gevoel voor humor (en belangrijker: ze kan mijn gevoel voor humor ook ten zeerste waarderen) en daarnaast is het ook nog eens een heel schoon meubeltje. Kortom, als geluk een synoniem was van liefde was ik de gelukkigste mens ter wereld.
Hoewel ik akkoord ben met de stelling dat liefde erg belangrijk is in een mensenleven, geloof ik ook dat je perfect gelukkig kan zijn als vrijgezel. Liefde kan namelijk vele vormen aannemen en hoeft niet meteen gelijk te staan aan een liefdesrelatie met iemand van het andere/hetzelfde geslacht. En daarnaast heb je wellicht ook nog wel personen die perfect gelukkig zijn zonder enige vorm van liefde, al is dat wel een erg kleine minderheid denk ik. Maar voor mij is een liefdesrelatie toch een duidelijke meerwaarde in mijn leven.
Qua professioneel leven is het een ander verhaal. Lang op de dool geweest zonder te weten waar naartoe. Ik had al vrij snel voor mezelf beslist dat carrière maken en veel geld verdienen onderschikt waren aan voldoening en plezier. Er zullen wellicht wel jobs bestaan die die zaken combineren (en ook dat vult iedereen in naargelang zijn voorkeuren) maar die zijn niet voor mij weggelegd. Daar heb ik het verstand noch de nodige vaardigheden voor. Zulke jobs hebben misschien ook veel met geluk te maken maar bon, daar wil ik mijn hoop dan ook niet op stellen. Het zag er een tijdje naar uit dat ik in de advocatuur ofzo zou belanden maar uiteindelijk is het uw vriend geworden, de politie. Ik ga niet gans mijn motivatie hier uit de doeken doen maar ik denk/hoop bij de politie wel een werkomgeving te hebben gevonden waar ik lang ga willen vertoeven. Rijk zal ik er niet van worden maar nogmaals, dat is voor mij van ondergeschikt belang.
Zoals het er nu staat lijk ik vast een doorsnee Jan Lul en dat stoort mij ja. Daarom ook dat ik is graag
ergens in zou uitblinken maar mijn talenten zijn schaars. Maar als er één ding is waarvoor ik geloof een tikkeltje talent te bezitten, dan is het wel schrijven. Daarom dat ik mij dit jaar echt is ga verplichten iets te schrijven. Al besef ik zelf ook wel dat er tussen 'goed kunnen schrijven' en 'iets kunnen schrijven waarmee je anderen een plezier doet' nog een enorme kloof gaapt. Maar wat dat betreft liever spijt van iets dat ik gedaan heb dan spijt dat ik het nooit geprobeerd heb.
Kortom, hier spreekt een gelukkig mens. Al mag er misschien nog een kroontje op.
Het zijn je eerste 60 verdiende studiepunten die verdubbeld worden, niet deze uit het eerste jaar. Waar of wanneer je deze verdient, maakt niet uit.
(dankzij de instructieve posts van mac-bc weet ik dat zoiets mogelijk is 
