Hm Ja en nee.
En vooral de nee blijkt m'n gedachten te omsluïeren. Het feit dat m'n wereld gewoon aan het instorten is en ik bv: niet meer kan motorrijden, fitnessen, hardlopen, klimmen, of gewoon intensief sporten doet me pijn. Ook dat ik als een gek voor iedere roker en koud weer moet gaan vluchten maakt het er niet makkelijker op.
Gaan werken blijkt moeilijk genoeg omdat werken in mijn situatie niet aangewezen is, alhoewel ik me er toch goed genoeg voor voel, maar ik weet dat het toekomstig niet goed zal aflopen met mijn bestaanszin. Leven zonder toekomst. Hoe doe je dat? Dat probeer ik nog steeds uit te vissen zonder proberen te stikken in jaloezie als ik alle koppeltjes om me heen zie. Wegspoelen met prostitutie gaat niet want de nood naar een begripvolle partner blijft in het systeem. De laatste jaren ben ik al gewend aan het ritme om pas om 12 of 14 op te staan en pas om 04u00 het bed in te duiken na de dagen alleen doorgebracht te hebben. NIet wetende hoe je zal sterven, zij het door sedatie of ooit door één of andere aanval...vreemd, erg vreemd en zenuwwekkend. Maar vreemd genoeg geen angst. Dat gevoel is er maar voor één zaak. Maar die angst blijk ik steeds vaker te kunnen relativeren, ze is bijna zelfs onbestaande aan het worden. Ik denk steeds maar van "ok, als ik hier niemand vind die van me houden kan, dan wie weet, kan ik haar wel vinden in wat er hierna ook mag komen"...en dat lijkt me steeds meer steun te kunnen geven.
En toch kan ik zeggen, desondanks alles zo verloren lijkt, dat ik genoeg kan lachen, genoeg kan genieten van de kleine dingen. Tleven zit vreemd in elkaar. Maar het opgeven of de hele tijd neerslachtig zijn...
Nee, nooit en zal nooit gebeuren
