Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Hiapoe zei:

Tis een cliché, maar tis als ge stopt met 'zoeken' dat ge ze tegen het lijf zult lopen.

Klik om te vergroten...

sorry maar daar geloof ik niet in

Lefky zei:

sorry maar daar geloof ik niet in

Klik om te vergroten...

tis geen kwestie van geloof

Tis een kwestie van wiskunde:

1) Ge stopt met zoeken
2 mogelijkheden:
- ge vindt nooit iemand en ge gaat alleen dood, ik had ongelijk maar who cares want ge zijt toch dood
- ge vindt iemand: Ik heb gelijk

3) Ge blijft zoeken zoeken zoeken, frustratie, stress, depri,...
Opnieuw:
- Ge vindt nooit iemand en ge gaat alleen dood, had ge maar heel uw leven nie constant gestressed gelopen me iemand te zoeken, want tis toch nie gelukt, ge had beter iets leuks van uw leven alleen gemaakt!
- Ge vindt uiteindelijk iemand na X jaar zoeken en stress en depriness: ik had ongelijk, maar ge komt nieuwe problemen tegen IN een relatie. In een relatie zijn is anders dan alleenstaand zijn, maar niet persé beter of slechter.

Met andere woorden: Bespaar u gewoon de stress en frustratie van dat 'zoeken'... tleven is daar tekort voor. En als ge eerst content zijt met uzelf, dan straalt zich dat af op anderen en maakt u trouwens aantrekkelijker (bestaan veel onderzoeken van).

Het beste dat ik daarop kan zegge is: doe wat je graag doet (zonder de bedoeling om een vriendin te vinden) en je leert mensen kennen met dezelfde intresses als jij. Met die mensen heb je direct al iets gemeend en kan er iets voort vloeien.

Ik denk dat ik inderdaad alles in mijn leven heb om gelukkig te zijn.
Natuurlijk kan het altijd beter. Maar ik denk dat geluk in de kleine dingen zit.
Wanneer je je steeds gaat vergelijken met anderen, maak je jezelf eigenlijk ongelukkig.

Hiapoe zei:

Ik speelde nog met autootjes op het tapijt toen ik 16 was.

Klik om te vergroten...

Mooi binnen de limiet toch mag ik hopen?

Ik heb soms ook de neiging om te spelen met iets.. Is dat normaal?

Hiapoe zei:

tis geen kwestie van geloof

Tis een kwestie van wiskunde:

1) Ge stopt met zoeken
2 mogelijkheden:
- ge vindt nooit iemand en ge gaat alleen dood, ik had ongelijk maar who cares want ge zijt toch dood
- ge vindt iemand: Ik heb gelijk

3) Ge blijft zoeken zoeken zoeken, frustratie, stress, depri,...
Opnieuw:
- Ge vindt nooit iemand en ge gaat alleen dood, had ge maar heel uw leven nie constant gestressed gelopen me iemand te zoeken, want tis toch nie gelukt, ge had beter iets leuks van uw leven alleen gemaakt!
- Ge vindt uiteindelijk iemand na X jaar zoeken en stress en depriness: ik had ongelijk, maar ge komt nieuwe problemen tegen IN een relatie. In een relatie zijn is anders dan alleenstaand zijn, maar niet persé beter of slechter.

Met andere woorden: Bespaar u gewoon de stress en frustratie van dat 'zoeken'... tleven is daar tekort voor. En als ge eerst content zijt met uzelf, dan straalt zich dat af op anderen en maakt u trouwens aantrekkelijker (bestaan veel onderzoeken van).

Klik om te vergroten...

wat je hier zegt klopt wel
maar stoppen met zoekn <> iemand vinden dat bedoelde ik

Ik kan zeggen gelukkig ben,prive gebied alles goed me men vrouwke en heb werk,men rekeningen alle maanden betaald,kan wat opzij leggen als het moet,men hobby (retro spelconsoles) loopt op wieltjes,kan reisje doen,en belangrijkste van al,men gezondheid is in orde.Helaas moet men in het leven keuzes maken,je kan ni alles hebben of willen.

Stimpy zei:

Mooi binnen de limiet toch mag ik hopen?

Klik om te vergroten...

Mijn tapijt had geen snelheidsbeperking!!
Dat was mijn eigen mini-democratie in mijn hoofd met eigen regels!!

The good ol' days

fille1976 zei:

Ik kan zeggen gelukkig ben,prive gebied alles goed me men vrouwke en heb werk,men rekeningen alle maanden betaald,kan wat opzij leggen als het moet,men hobby (retro spelconsoles) loopt op wieltjes,kan reisje doen,en belangrijkste van al,men gezondheid is in orde.Helaas moet men in het leven keuzes maken,je kan ni alles hebben of willen.

Klik om te vergroten...

Heb een beetje hetzelfde:
- super vrouw
- dochtertje van 8 maanden, nog superder
- leuke en schone job
- heb snookertafel in mijn living (was mijn droom en heb ik al gerealiseerd)
- kan op reis gaan elk jaar
- gezondheid super (hout vasthouden want deze is uiteraard de belangrijkste op persoonlijk vlak)
- een PC met alle games die ik maar wil spelen
- ...

Alé ja... Het gaat zo ver dat ik soms schrik krijg van hoe gelukkig ik ben paradoxaal genoeg... dan denk ik: als alle tegenslag die een gemiddelde mens heeft in zijn leven, bij mij plots in één keer zal komen... amai...
Maar dan denk ik aan het feit dat ik 2 keer gebuisd ben in mijn 1e kandidatuur aan de unief en dat mijn ouders gescheiden zijn en dat al mijn grootouders al gestorven zijn en mijn vader een alcoholicus was en vorig jaar ook gestorven is... en dan denk ik: hey, ik heb mijn deel tegenslag al gehad in het leven, maar ik geraak daar blijkbaar gewoon snel over... cool... lucky me...

Hiapoe zei:

Alé ja... Het gaat zo ver dat ik soms schrik krijg van hoe gelukkig ik ben paradoxaal genoeg... dan denk ik: als alle tegenslag die een gemiddelde mens heeft in zijn leven, bij mij plots in één keer zal komen... amai...

Klik om te vergroten...

Dat heb ik dus ook soms: Irrationele gevoelens van angst omdat alles zo zalig loopt in uw leven. Dan begin ik me in bed voor te stellen: Ben ik wel bestand tegen een plotse onaangename verandering in mijn leven? (Dierbare die sterft, vreselijke ziekte die mij (of dierbaren) treft, ...) Zou ik niet beter wat "ongelukkiger" zijn zodat ik beter bestand ben wanneer zulke vreselijke dingen mij treffen?
Vreemde manier van denken eigenlijk. Ben je niet zo gelukkig, dan wil je gelukkiger worden. Ben je "te" gelukkig, dan vraag je je af of je niet beter wat minder gelukkig zou zijn

Wat is er mis met gewoon gelukkig zijn op het moment en wel zien wat er op u afkomt .

Mus86 zei:

Wat is er mis met gewoon gelukkig zijn op het moment en wel zien wat er op u afkomt .

Klik om te vergroten...

Niets.
Ik zei dan ook dat het "irrationele" gevoelens zijn, ik kan ze dus niet verklaren. Rationeel besef ik maar al te goed dat ik gewoon gelukkig moet zijn met het gelukkig zijn en daarmee uit

Echt ongelukkig ben ik niet, maar volledig gelukkig toch ook niet. Na mijn studies heb ik nog eventjes als jobstudent gewerkt en ben ik in dat bedrijf blijven plakken. Ik heb me kunnen opwerken van jobstudent tot team coordinator van een team administratief personeel. Ik doe mijn job met hart en ziel, ga elke dag met plezier werken, krijg heel veel appreciatie in de zin dat ik vaak te horen krijg dat ze me niet kunnen missen. Op zich is mijn loon niet heel slecht, maar ik blijf het ontzettend jammer vinden dat ik geen bedrijfswagen krijg. Coordinators van andere teams krijgen dit wel, maar ik niet omdat het onder de categorie administratie valt. Hierdoor ben ik wel een beetje gedemotiveerd. Ik heb mij jaren ingezet voor het bedrijf, dag en nacht gewerkt als het moet, maar van die noemer 'administratie' geraak ik gewoon niet af terwijl ik toch zoveel meer doe. Weet ook echt niet wat te doen. Ik heb echt superfijne collega's, twee fijne managers en het werk zelf doe ik doodgraag. Vind het alleen doodjammer dat ik op dat andere vlak niet de nodige appreciatie krijg. Enerzijds zou ik dus van job willen veranderen, maar anderzijds lijkt die stap in't onbekende me ook zo ontzettend eng.

Toen ik 23 was (ben er nu 29 trouwens) heb'k alleen een klein huisje gehuurd. Ik kwam goed overeen met mijn mama en stiefpapa (nu nog steeds), maar toen werd het toch tijd om op mijn eigen benen te staan. Ik woon hier momenteel nog alleen. Op zich ben ik wel tevreden dat ik het in mijn eentje toch wel altijd mooi gered heb. Huis is proper, rekeningen worden tijdig betaald, heb geen schulden enzo. Maar ik verlang toch wel echt naar man-huisje-tuintje-kindje. Heb een aantal zeer goede vrienden die ik wekelijks zie (Ondanks dat ze getrouwd zijn en kids hebben. Ben ook meter van eentje), maar stiekem ben ik toch vaak wel wat jaloers op hen. Zou echt doodgraag een gezinnetje willen.

Maar goh ja, echt ongelukkig kan ik mezelf dus ook niet noemen. Iemand uit mijn lagere school van vroeger heeft nu voor de derde keer kanker, dus dan denk ik vaak wel van "wat zit ik hier nu toch te klagen".

Meer en meer het gevoel hier dat het eens tijd word om andere vrienden te zoeken.

Ik ben opgegroeid met mijn neef die 6 jaar ouder is als ik. Zijn ouders waren gescheiden, zijn vader trok er zich niets van aan en zijn moeder was constant depressief, daarom dat hij dus grotendeels hier bij mij thuis verbleef.

Dit had als effect dat ik constant met hem optrok. Mijn eerste keren dat ik uitging was dus ook met hem, en leerde ik ook mensen kennen die pakken ouder waren als ik.
Toen mijn vrienden eigenlijk leren kennen. Dit waren mensen die heel actief waren in een bepaald muziekgenre, waarin ik enorm veel interesse had. Deze namen me dan ook mee naar elk feestje. Nu, dit had als gevolg dat ik als klein manneke eigenlijk al elk weekend weg was naar allerhande steden, van Brussel tot Parijs tot Londen tot... En ook als gevolg dat ik dus nog enkel met deze personen optrok, en dus eigenlijk echt nooit vrienden heb gemaakt van mijn leeftijd.

Nu, ik merk dat al deze personen ouder worden, en de meeste amper nog buiten komen. In het weekend valt het best mee, want dan gaan we nog naar allerhande feestjes, vaak samen naar de voetbal gaan zien etc... Maar vanaf dat het terug maandag is val ik echt in een gat precies. Iedereen is dan ofwel gaan werken, ofwel komen ze gewoon minder buiten, ofwel hebben ze een madam...
Het is gewoon zo geworden dat ik eigenlijk helemaal niet overweg kan met mijn leeftijdsgenoten. Ik heb 2 vrienden die dezelfde leeftijd als ik hebben, waarvan ik met 1 vaak ook gewoon ga feesten, en de andere kan ik wel echt een goeie vriend noemen.

Maar dagen zoals vandaag, zit ik hier thuis, iedereen is aan het bekomen van het feestje gisteren, en ik heb het gevoel dat ik echt niemand heb om tegen te spreken. Hier in mijn gemeente waar ik al sinds mijn geboorte woon ken ik letterlijk niemand...

Als ik dan nieuwe mensen van mijn leeftijd leer kennen, dan heb ik het na een half uur al gezien, en begin ik me er aan te ergeren.

Op zich wel gelukkig, al mis ik toch een vriendin. Ik pieker de laatste tijd ook weer veel te veel, over zaken die ik verkeerd doe op het werk of als ik dingen vergeet.

Rizla+ zei:

Als ik dan nieuwe mensen van mijn leeftijd leer kennen, dan heb ik het na een half uur al gezien, en begin ik me er aan te ergeren.

Klik om te vergroten...

². Alex Agnew zei eens "90% van alle mensen die ge ontmoet kunde toch echt niet uitstaan".

En zijt blij da ge int weekend nog weggaat. Dat is niet iedereen weggelegd.

niet over de volledige lijn nee

Gelukkig met men priveleven, daar kan ik alleen maar 'Ja' op zeggen. Ik heb een geweldige familie, een prille relatie (we zijn binnen een paar dagen 1 maandje samen) en ik zie de jongedame echt graag. Men hobby's en passies doe ik nog altijd graag. Op men professioneel vlak. Nee. Ik werk nu een week op de NMBS. En ik weet het niet meer. Zit me nu al 'op te jagen' voor morgenvroeg. Lang in de trein, zitten piekeren ect ect. Ik twijfel na een week al of de job iets voor mij is. Spijtig genoeg. En dat is de eerste keer dat ik al zo snel twijfel in men job. Omdat ik er wel naar uitkeek om eindelijk nog eens iets om handen te hebben. Na +- anderhalf jaar werkzoekende(2013 was een pechjaar op privevlak) te zijn dacht ik echt aan en nieuwe start maar ben met men hoofd tegen de muur gebotst. Ik moet voldoening uit men werk halen, (en ja het is vroeg na 1 week) maar ik denk niet dat ik er de voldoening kan uithalen die ik nodig heb, spijtig genoeg. Ik heb nood aan een soort routine elke week opnieuw. En gewoon werken naar huis gaan (+- kwartiertje rijden) eten en douche. Zodat ik men werk op men werk kan laten en niet zoals nu elke dag 2 uur en 40 minuten op de trein zitten. 10 na 6 vertrekken, en 20 voor 6 thuiskomen. Die tijd is gewoon veel te lang, en dan begin ik te piekeren. Zeker omdat ik alleen op de trein zit elke dag. Ik zelf niet de sociaalste jongen ben die je zal tegenkomen. Weet je wel, Collega's die kaka/pipi/piemel humor grappig vinden. Ik vind dat geen goede humor. Ik mezelf opjaag over dingen waar ik geen controle over heb. (en over de trein heb ik geen controle). En dat demotiveert me volledig. En ik vind dat zelf heel moeilijk om daarmee om te gaan (ik ga hopelijk volgende week zo snel mogelijk op gesprek bij een psycholoog). En ik hoop dat ik daar een weg mee kan vinden waar ze/hij me kan zeggen dat ik meer die richting in kan sturen waar ik meer mezelf beter kan/zal voelen. En hetgene wat me relativeerde of rustig hield helpt niet meer echt. Muziek. Ik kon er mee wegvloeien in men gedachten, maar de chemie is weg.

Ook moet er iets gebeuren (daarom de psycholoog) omdat ik mezelf, men vriendin, men familie wil beschermen dat ze niet opeens slecht nieuws zouden horen van mij.(als je snapt wat ik bedoel) depri zijn speelt spijtig genoeg al even parten in men leven, tot ik men vriendin leerde kennen.

Daar moet je nu uw moed uit halen. Uit die relatie, maar vooral ook veel insteken.

Da werk zou ik nog ff afwachten, weet niet wat je juist doet maar elke job voor de NMBS is saai Je moet gewoon een "flow" zoeken. Dan komt dat wel.


Ikzelf kan nog steeds niet zeggen dat ik gelukkig ben. Tevreden, goh jah mss. Gelukkig niet. Mis nog steeds iemand in m'n leven waar ik bij kan thuiskomen. Woon wel nog thuis bij ouders maar das anders. Maar aangezien ik niet direct de meest sociale uit de bende ben zal der ook niet snel verandering inkomen. Ook zie ik de laatste tijd meer en meer ruzies opkomen in koppels die ik ken waardoor er denk ik een soort van klik in m'n hoofd is van "is het wel de moeite om iemand te vinden, het draait toch altijd op ruzie uit". Op dat vlak loop ik serieus wat achter op m'n leeftijdsgenoten me dunkt.