Birdy
Legacy Member
Ik zit met een nogal lastig probleem en ik weet helemaal niet wat te doen. Het gaat om ruzie met mijn beste vriend die al een tijdje aanhoudt. Klinkt normaal, maar het is ingewikkelder dan dat.
Het is in begin oktober begonnen. Ik merk dat hij helemaal veranderd is, hij neemt steeds meer en meer afstand. Een maand lang heb ik met hem verschillende keren afgesproken maar hij zegt het op het laatste moment af. Een maand lijkt niet zo lang, maar hierbij moet je weten dat ik het voorbije anderhalf jaar bijna al mijn tijd met hem doorbracht. Er zijn nauwelijks andere mensen waar ik bij terecht kan, dan kan een maand wel erg lang duren. Rond deze periode heeft hij het ook uitgemaakt met zijn vriendin, tegen alle verwachtingen in. Ze hadden nooit ruzie, meer dan een half jaar gelukkig met elkaar, maar opeens waren zijn gevoelens verdwenen, hij mistte haar niet langer. Tevens was dit ook het moment dat hij eindelijk op kot mocht, na een jaar 3u per dag te moeten pendelen. Dit heeft allemaal wat met elkaar te maken, waar ik zo meteen op inga.
Eind november werd het me te veel. Ik was verheugd dat we eindelijk nog iets hadden afgesproken, maar hij zei het de dag voordien weer af. Hierop heb ik mij kwaad gemaakt en gezegd dat we dan maar beter geen vrienden meer zijn, want ik ging er op den duur helemaal aan kapot.
Ik heb dan 2 weken met succes mijn gedachten kunnen verzetten, ik voelde mij een pak beter. Dan plots vertelt zijn ex-vriendin op MSN dat hij er toch mee inzat dat we geen vrienden meer waren, dat hij zelfs veel had geweend, in tegenstelling tot ik had verwacht. Volgens haar voelde hij zich ook enorm eenzaam op kot (waarvan ik toch afleid dat hij het terug wilt goed maken). Ik voelde me daar slecht door en heb dan maar voorgesteld om het goed te maken. Hij wou de dag nadien ook weer afspreken, maar je kan het al raden... hij zegt het op het laatste moment af. Ik heb mij weer eens kwaadgemaakt, want ik kreeg toch echt het gevoel dat hij mij aan het lijntje hield.
Een paar dagen later ben ik tot inzicht gekomen, heb ik me verontschuldigd en terug verteld dat ik het goed wou maken, dat ik me er ook enorm slecht door voelde. Maar nu komt het: hij laat de 2 daaropvolgende weken NIETS van hem horen. In plaats van hem zelf eens aan te spreken heb ik gewacht tot hij dat deed (hij kent mij zo, en als hij echt terug vrienden wou worden zou hij dat ook doen). Nu ja, de blok ging stilletjesaan beginnen, maar dat is geen enkel excuus om niet eens een paar woorden te zeggen. Ik kon hem trouwens perfect volgen via zijn profielen op facebook, MSN en ook het 9lives forum. Die 2 weken is hij daar veel geweest, zat hij ook veel op 9lives op 2de hands prullen te bieden. Maar geen enkele keer spreekt hij mij aan, stuurt een sms of whatever.
Twee weken lang heb ik daar enorm van afgezien voordat ik hem zelf aansprak. Hij was naar één of andere aflevering van een serie aan het kijken (al die dingen zijn natuurlijk belangrijker dan het terug goed maken met je beste vriend). Tijdens dat gesprek beweert hij dat hij toch met heel de situatie in zat, dat hij niets van zich laat horen omdat hij het van zich af wou zetten, terwijl ik 2 weken eerder toch had gezegd dat ik het goed wou maken... Maar goed, ik voelde me al iets beter, hij had beloofd dat we de volgende dag zeker eens zouden praten. Maar het was weer van hetzelfde. Hij zat de hele dag op MSN en op 9lives op prullen bieden zonder mij 1x aan te spreken. Hem zelf aanspreken op MSN kon ik na heel dat gedoe echt niet meer. Ik moest zeker weten dat hij niet liegt als hij beweert mij als beste vriend te beschouwen. Maar alles wat hij doet lijkt dat volledig tegen te spreken. Ik heb hem ook een paar berichten gestuurd, dat hij niet goed beseft wat hij mij aandoet, dat ik eraan kapot ga en studeren veel te moeizaam verloopt owv de situatie. Maar ik krijg geen antwoord.
Wat moet ik hier nu van denken? Ik zou graag weten wat anderen hierover denken, zodat ik de situatie vanuit een ander standpunt kan bekijken.
Ik ben trouwens 20 jaar, ook al lijkt dat niet zo door mijn manier van schrijven.
Het is in begin oktober begonnen. Ik merk dat hij helemaal veranderd is, hij neemt steeds meer en meer afstand. Een maand lang heb ik met hem verschillende keren afgesproken maar hij zegt het op het laatste moment af. Een maand lijkt niet zo lang, maar hierbij moet je weten dat ik het voorbije anderhalf jaar bijna al mijn tijd met hem doorbracht. Er zijn nauwelijks andere mensen waar ik bij terecht kan, dan kan een maand wel erg lang duren. Rond deze periode heeft hij het ook uitgemaakt met zijn vriendin, tegen alle verwachtingen in. Ze hadden nooit ruzie, meer dan een half jaar gelukkig met elkaar, maar opeens waren zijn gevoelens verdwenen, hij mistte haar niet langer. Tevens was dit ook het moment dat hij eindelijk op kot mocht, na een jaar 3u per dag te moeten pendelen. Dit heeft allemaal wat met elkaar te maken, waar ik zo meteen op inga.
Eind november werd het me te veel. Ik was verheugd dat we eindelijk nog iets hadden afgesproken, maar hij zei het de dag voordien weer af. Hierop heb ik mij kwaad gemaakt en gezegd dat we dan maar beter geen vrienden meer zijn, want ik ging er op den duur helemaal aan kapot.
Ik heb dan 2 weken met succes mijn gedachten kunnen verzetten, ik voelde mij een pak beter. Dan plots vertelt zijn ex-vriendin op MSN dat hij er toch mee inzat dat we geen vrienden meer waren, dat hij zelfs veel had geweend, in tegenstelling tot ik had verwacht. Volgens haar voelde hij zich ook enorm eenzaam op kot (waarvan ik toch afleid dat hij het terug wilt goed maken). Ik voelde me daar slecht door en heb dan maar voorgesteld om het goed te maken. Hij wou de dag nadien ook weer afspreken, maar je kan het al raden... hij zegt het op het laatste moment af. Ik heb mij weer eens kwaadgemaakt, want ik kreeg toch echt het gevoel dat hij mij aan het lijntje hield.
Een paar dagen later ben ik tot inzicht gekomen, heb ik me verontschuldigd en terug verteld dat ik het goed wou maken, dat ik me er ook enorm slecht door voelde. Maar nu komt het: hij laat de 2 daaropvolgende weken NIETS van hem horen. In plaats van hem zelf eens aan te spreken heb ik gewacht tot hij dat deed (hij kent mij zo, en als hij echt terug vrienden wou worden zou hij dat ook doen). Nu ja, de blok ging stilletjesaan beginnen, maar dat is geen enkel excuus om niet eens een paar woorden te zeggen. Ik kon hem trouwens perfect volgen via zijn profielen op facebook, MSN en ook het 9lives forum. Die 2 weken is hij daar veel geweest, zat hij ook veel op 9lives op 2de hands prullen te bieden. Maar geen enkele keer spreekt hij mij aan, stuurt een sms of whatever.
Twee weken lang heb ik daar enorm van afgezien voordat ik hem zelf aansprak. Hij was naar één of andere aflevering van een serie aan het kijken (al die dingen zijn natuurlijk belangrijker dan het terug goed maken met je beste vriend). Tijdens dat gesprek beweert hij dat hij toch met heel de situatie in zat, dat hij niets van zich laat horen omdat hij het van zich af wou zetten, terwijl ik 2 weken eerder toch had gezegd dat ik het goed wou maken... Maar goed, ik voelde me al iets beter, hij had beloofd dat we de volgende dag zeker eens zouden praten. Maar het was weer van hetzelfde. Hij zat de hele dag op MSN en op 9lives op prullen bieden zonder mij 1x aan te spreken. Hem zelf aanspreken op MSN kon ik na heel dat gedoe echt niet meer. Ik moest zeker weten dat hij niet liegt als hij beweert mij als beste vriend te beschouwen. Maar alles wat hij doet lijkt dat volledig tegen te spreken. Ik heb hem ook een paar berichten gestuurd, dat hij niet goed beseft wat hij mij aandoet, dat ik eraan kapot ga en studeren veel te moeizaam verloopt owv de situatie. Maar ik krijg geen antwoord.
Wat moet ik hier nu van denken? Ik zou graag weten wat anderen hierover denken, zodat ik de situatie vanuit een ander standpunt kan bekijken.
Ik ben trouwens 20 jaar, ook al lijkt dat niet zo door mijn manier van schrijven.
. Ik zou gek worden moest'k mijn beste maten dagelijks zien. Dan raakt ge die beu. Mss is hetzelfde met jullie gebeurd...
ok het lijkt zo, maar je moet je eens proberen voor te stellen om lange tijd iemand als enige vriend te hebben (en verder zelfs geen kenissen, niemand om mee te praten) en dan moet het wel begrijpelijk zijn he.