2 jaar en een half een serieus accident gehad eind november 2006 met den brommer. Recht op nen auto gereden die de uitgang van een parking kwam opgereden en niet naar links had gekeken (ikzelf had hem ook niet zien aankomen omdat ik daar geen zicht had op de baan door de auto's die aan de zijkant van de baan stonden en het de uitgang van de parking was, dus ook totaal geen rekening mee gehouden dat er iemand zou opdraaien langs daar + we waren met 3 brommers in totaal, en ik reed in het midden, vlak voor mij reed ook iemand dus ge zou dan toch op zen minst verwachten dat, als er dan al iemand ging inrijden, hij op zijn hoede zou zijn).
Over de auto gevlogen en wat verderop neergekomen. Het eerste wat ik probeerde was om men helm af te zetten, maar ik kreeg men armen niet zo ver. Dan proberen recht te staan, maar dat ging ook al niet
Men linkerpols was gebroken op 3 plaatsen, rechterelleboog was helemaal weg (verbrijzeld) en men linkerknie ook gebroken. Maar op die moment voelde da ni door de shock en wa nog allemaal. Heb dan een maand in het ziekenhuis doorgebracht (waarvan 3 weken in een ziekenbed, zonder eens te kunnen rechtstaan of iets) en 4 of 5 operaties, waarvan 1 zware die 7 uur heeft geduurd (aan men elleboog, al het versplinterde bot verwijderen en dan ijzer er in rammen).
Ziek dat ik toen ben geweest na die operatie, man man, na een tijdje wisten die verpleegsters al dat als ik belde, ze met zo'n kotsbakske mochten afkomen.
Dan nog in het ziekenhuis moeten revalideren ondertussen. Rechterhand terug leren gebruiken doordat er zenuwen waren geraakt (al een geluk dat die niet waren doorgeknapt, anders had ik men hand/arm niet meer kunnen gebruiken). Simpele dingen als blokjes oprapen en verleggen ging zelfs niet meer. Met wat geluk kon ik in het begin zo'n blokjes tussen men vingers nemen en een millimeter van de grond tillen. Het heeft nog een dikke anderhalve maand geduurd eer ik men arm op eigen kracht terug kon optillen.
Ook terug moeten leren lopen omdat ik 3 weken had stilgelegen in zo'n bed, maar dat verliep gelukkig makkelijker en sneller. Net voor kerstmis gelukkig dan naar huis gemogen, maar nog tot februari moeten thuisblijven om verder te revalideren (Heb nog een half jaar aan een stuk 6 dagen van de week naar de kinesist gemoeten, en het half jaar erna 3x in de week).
Dan af en toe nog eens voor enkele dagen of 1-2 weken naar het ziekenhuis gemoeten voor kleine operaties aan men knie of pols.
In april 2007 ben ik dan terug naar het ziekenhuis gemoeten omdat mijn lichaam dat ijzer in mijn rechterarm afstootte. Ik weet nog dat ik het verband aan men arm wou verschonen, en dat ik in de spiegel keek en plots recht op dat ijzer keek in men arm. Men arm was gewoon opengescheurd (vermoed ik, kheb er maar 2 seconden naar gekeken en dan in paniek op men vader zitten roepen en moeite doen niet flauw te vallen
) Dan naar spoed gegaan. Daar hebben ze dan beslist om al het ijzer terug uit men arm te halen. Maar tijdens die operatie is men arm geinfecteerd geraakt, waardoor ik terug een maand er heb moeten doorbrengen omdat ze zware antibiotica moesten geven via den baxter. Na een maand mocht dat gelukkig voortgezet worden in pillen.
Sindsdien hebben ze mij er gelukkig niet meer teruggezien
behalve dan voor consultaties nu en dan, maar dat is ondertussen ook gedaan. Buiten enkele serieuze littekens en mijn rechterarm die ik maar beperkt kan plooien en strekken (tussen de 70° en 110°) heb ik er niets aan overgehouden. Ze hebben altijd gezegd dat ik geluk had dat ik niet op mijn hoofd was gevallen, want dan kon het erger geweest zijn of zelfs dood, helm of niet met die snelheid. En een dikke meter links van waar ik ben geland lagen ook betonnen blokken, al een geluk dat ik daar niet ben op gevlogen.
Al bij al toch een slecht jaar, ik heb men schooljaar toen verloren (de eerste keer dat ik 1 maand in het ziekenhuis lag was exact tijdens de examens, en de 2de keer was net voor de examens en mits ik het niet inzag nog alles in te halen heb ik dan maar gezegd men jaar over te doen), veel in het ziekenhuis doorgebracht en thuis nog veel gesukkel gehad met pijn/wonden te verzorgen/kinesist.
Ondertussen is alles in orde, behalve dan men arm die ik niet volledig kan plooien/strekken. Zal nooit meer goedkomen, maar kga nu toch al een dik half jaar naar de fitness, kwestie van ervoor te zorgen dat ik dan toch op zen minst wat kracht heb in men arm(en).
Ik heb vooral geleerd om zoveel mogelijk van het leven te genieten (cliché
), en om wat meer op mijn hoede te zijn in het verkeer natuurlijk
(wall of text jaja, maar ik ga ervan uit dat ze liever lange dan korte antwoorden hebben door de reply's op de 1ste pagina
)
