Archief - Problemen in het gezin.

Hoi,

Vroeger zat ik altijd met een bepaald idee in mijn hoofd dat ernstige problemen in gezinnen niet vaak voorkomen.
Naarmate mijn cognitie wat groeide, merkte ik dat in veel gezinnen rondom mij toch wel geregeld problemen voorkomen. Wat bedoel ik dan met problemen: alcoholisme, misbruik, geweldpleging, depressie, zelfdoding, ...

Zelf heeft mijn moeder zelfmoord gepleegd toen ik nog amper een ukkie was. Mijn vader is niet zo lang daarna hertrouwd. Nu ik hogere studies volg, merk ik meer en meer dat mijn stiefmoeder mijn doen en laten controleert,
haar jongens voortrekt,
en mij zoveel mogelijk wilt te veranderen.

T gaat telkens met up en downs, maar tijdens de zomervakantie is dit telkens het ergst, aangezien we dan bijna continu op elkaar moeten kijken.

Iemand die ongeveer beetje zelfde problemen evenaart?

Ga tijdens de zomervakantie gewoon 3 maanden weg indien herexamens, da's snel opgelost..

Voor de rest zijn er ergere gezinsproblemen (zoals ge zelf ook al aanhaalt) dan 'n stiefmoeder die haar eigen kinderen voortrekt, is ook wat instinctief.
Over u willen veranderen, tjah.. als 't echt in 'n negatieve manier is gewoon wat meer van u afbijten.

Dat controleren en kneden gebert bij mij ook in extreme maten.

Ik ervaar ook enorm irritante situaties hier het laatste jaar. Vanaf dat ik iets van hun ideaalbeeld af dwaal beginnen ze enorm moeilijk te doen. Al gaat dat maar om een vuilbak leeg maken tot later dan 8 uur slapen.

Alles zit zowat muurvast als er een conflict van belangen is. (Ik wil x, zij willen y) Ik heb er geen problemen mee dat ze weten wat ik doe, maar de hoeveelheid controle die ze willen is immens. Dus doe ik tegenwoordig gewoon mijn zin en laat ik niets meer weten omdat dit gewoonweg het efficientste is om ook maar iets te kunnen doen in mijn leven.

Nog een voorbeeld: Gezien ik constant aan het werken ben op mijn PC is voor hun ook de lijn tussen werk en spelen compleet vervaagd. Alles wat ik doe is volgens hun maar 'spellekes spelen'. En mijn werk krijgt voor hun standaard de laagste prioriteit. Lakens verversen gaat boven een stuk thesis nu. Dan moet dat driedubbel onderlijnd nu meteen. Niet straks, niet om 16 uur, niet later. Laat alles maar vallen en doe dat nu meteen.

Vroeger kreeg mijn broer de volle lading, maar nudat ie werkt is dit bijna onbestaande heb ik de indruk. Want werken is voor hun 'normaler' dan leren.

Nujah er zijn ergere drama's maar na een tijd ben ik het ook kotsbeu dat men zich voor peanuts altijd kwaad ligt te maken en elke vorm van familie verband er compleet door verwoest wordt. Persoonlijk begin ik het wel vrij raar te vinden dat ik in discussies 'een irritante puber' ben (en genoemd wordt) in hun ogen. Terwijl mijn leeftijd al bijna 24 is.

Ofwel is het tijd dat ik apart ga wonen

Ik wil gerust eens praten met u maar niet over het forum. Ik kan u enkel maar de raad geven om in eerste instantie te zorgen dat jij uw diploma hebt, dat je werk hebt en dat je zelfstandig bent zodat niemand in uw familiale omgeving u ooit iets kan verwijten. Vervelende gezinssituaties zijn niet gemakkelijk maar veel mensen beseffen niet wat voor geluk ze hebben. Een occasionele discussie binnen een 'normaal' gezin is peanuts in vergelijking met alcoholiekers of drugsgebruikers binnen een gezin die geen grenzen kennen.

Maar ervaring leert mij dat ge met dit soort threads hier niets opschiet omdat er gewoon veel mensen rondlopen die zich absoluut niet kunnen inleven in dergelijke situaties en dan komen ze hier een verwaande reactie neerpoten. Zorg dat ge er sterker van wordt en laat er uw hoofd niet door hangen, ook al is niet altijd even gemakkelijk

Ik heb dat ook, en ik zorg er dan ook voor dat ik praktisch niet thuis ben.
tijdens het jaar 5 dagen op 7 op kot. int weekend repeteren/optreden/weggaan/...

tijdens de vakanties: werken of op reis gaan, of op kot zitten of gewoon overdag zoveel mogelijk buitenshuis doen.

als ik langer dan enkele dagen thuis ben breekt W.O. 3 uit

Veel sterkte in alle geval. Het is bij mij ook niet altijd super geweest hoor
Nog altijd niet eigenlijk, redelijk vaak ruzies

Maar het behalen van diploma's is zeker belangrijk, daar val je uiteindelijk op terug
K weet dat het zeker in de blok niet gemakkelijk is

Maar kheb het zelf ook geleerd dat je nooit je hooft mag laten hangen. Het zijn soms rotperiodes, maar je leert er op een of andere manier wel uit. K ben nu 19 en in vergelijking met gasten op school merk je echt dat je volwassener bent

Dus volhouden en heel veel succes verder
Als je nog iets wilt weten over hoe ik iets aanpak ofzo moet je maar een PM sturen

Wel, de problemen die ik beschrijf zijn inderdaad geen erge. Maar ik beschrijf dan ook niet de ergste.

Het is gewoon zo dat ik mij niet meer thuis voel... Kvoel mij altijd alsof ik iemand anders moet zijn thuis.
Op kot voel ik mij levendig, gelukkig en kan ik compleet mijzelf zijn. Als ik dan thuis ben, ben ik eerder stil.
Deze kerst is voor de eerste keer mijn vriend gekomen. Na 30 min zei hij al tegen mij: zoveel daze jou in de gaten houdt.
Ben vorig jaar in de herfstvakantie met ouders en peter en zijn gezin op reis geweest. Deze zomervakantie serieuze problemen gehad en even met hem gaan praten. Dan zei hij tegen mij, wij zagen het al eerder. Alles wat je doet is mis.

Tgaat echt nog maar van de kleinste dingen. En dan doe ik al iets verkeerd.

Zoals Blood_Raven zei, alsk ni voldoe aan hun waarden en ideale beeld, dan is 't nie goed.
Mijn vader beschermt mij natuurlijk zoveel mogelijk, maar dan deze zomer is dat tot 'n grote ruzie gekomen tussen mijn pa en stiefma.
Daarna is mijn stiefbroer binnengekomen met de melding dat ik beter zou weggaan, dak toch maar 't gezin naar de kloten help en dat t mijn fout is dat hij geen vader meer zou hebben.

Kgeef toe, de mensen die hier geen ervaring mee hebben zullen dit afdoen als neuten over kleine dingen.
Maar alsj dit al zo'n 19 jaar moet horen... Dan gaat 'n deel dervan toch in je hoofd zitten.

Kvraag mij gewoon af hoe anderen reageren.

Op kot blijven zitten lukt niet, omdat mijn pa niet zonder mij kan. Raar om te zeggen maar waar. We hebben gewoon enkel elkaar nog.

Bij mij is het ook iets rampzalig, als ik dan sommige mensen hoor vind ik het lachwekkend.. (niet persé bedoeld op de mensen die hier posten) Maar soit. Ookal zijn er grotere problemen, een probleem is nog steeds een probleem.

Ik begrijp het, zoals Saphira zegt, heb zelf toen mn ouders gescheiden waren heel veel problemen gehad met mn stiefmoeder, daardoor ook met mn vader. Ik was ook niet de "perfecte zoon" zoals hij het wou. Hij heeft me heel onzelfzeker gemaakt, daar zit k nog altijd mee, zelfs nog nooit een relatie gehad doordat k zodanig het beeld had van niet "perfect" te zijn

Nu is het nog altijd zo, hoe minder we elkaar zien, hoe beter we overeen komen

Door die situatie heb k natuurlijk een heel goede band met mn mama & stiefpa (waar ik zeer tevreden mee ben natuurlijk) maar het zijn situaties die je vanaf je 14/15 jaar moet meemaken en dat maakt een kind kapot

K begrijp het wel dat als je alleen bent dat je volledig jezelf kunt zijn. Er is niemand die je dan tegenspreekt of commandeerd, je moet niet aan het beeld voldoen dat mensen over je hebben.

Het waren/zijn heel zware tijden maar als k je 1 tip mag geven dat k eruit onthouden heb: je mag nooit anderen laten bepalen wie je bent

Saphira zei:

Wel, de problemen die ik beschrijf zijn inderdaad geen erge. Maar ik beschrijf dan ook niet de ergste.

Het is gewoon zo dat ik mij niet meer thuis voel... Kvoel mij altijd alsof ik iemand anders moet zijn thuis.
Op kot voel ik mij levendig, gelukkig en kan ik compleet mijzelf zijn. Als ik dan thuis ben, ben ik eerder stil.
Deze kerst is voor de eerste keer mijn vriend gekomen. Na 30 min zei hij al tegen mij: zoveel daze jou in de gaten houdt.
Ben vorig jaar in de herfstvakantie met ouders en peter en zijn gezin op reis geweest. Deze zomervakantie serieuze problemen gehad en even met hem gaan praten. Dan zei hij tegen mij, wij zagen het al eerder. Alles wat je doet is mis.

Tgaat echt nog maar van de kleinste dingen. En dan doe ik al iets verkeerd.

Zoals Blood_Raven zei, alsk ni voldoe aan hun waarden en ideale beeld, dan is 't nie goed.
Mijn vader beschermt mij natuurlijk zoveel mogelijk, maar dan deze zomer is dat tot 'n grote ruzie gekomen tussen mijn pa en stiefma.
Daarna is mijn stiefbroer binnengekomen met de melding dat ik beter zou weggaan, dak toch maar 't gezin naar de kloten help en dat t mijn fout is dat hij geen vader meer zou hebben.

Kgeef toe, de mensen die hier geen ervaring mee hebben zullen dit afdoen als neuten over kleine dingen.
Maar alsj dit al zo'n 19 jaar moet horen... Dan gaat 'n deel dervan toch in je hoofd zitten.

Kvraag mij gewoon af hoe anderen reageren.

Op kot blijven zitten lukt niet, omdat mijn pa niet zonder mij kan. Raar om te zeggen maar waar. We hebben gewoon enkel elkaar nog.

Klik om te vergroten...

Uw bloed is uw bloed en daar moet je voor vechten, ik denk dat je wel een leeftijd hebt bereikt waarop je de confrontatie kan en misschien zelfs moet aangaan. Doe dit op een doordachte, logische en vooral beleefde manier. Ga eerst naar uw vader toe, probeer op een nuchtere manier de situatie te bespreken en probeer dan om samen met uw vader de situatie uit te werken met de rest van het gezin.
Ik zou overigens niet te veel belang hechten aan die broer die zo een zaken komt zeggen, zo een zaken moet het onderwerp zijn van discussie en niet van beschuldigingen.

Verhang jezelf ook niet aan zaken zoals drank en drugs, want dan ga je niet meer deftig redeneren en dan zeg je domme dingen, héél domme dingen.

blackman zei:

Uw bloed is uw bloed en daar moet je voor vechten, ik denk dat je wel een leeftijd hebt bereikt waarop je de confrontatie kan en misschien zelfs moet aangaan. Doe dit op een doordachte, logische en vooral beleefde manier. Ga eerst naar uw vader toe, probeer op een nuchtere manier de situatie te bespreken en probeer dan om samen met uw vader de situatie uit te werken met de rest van het gezin.
Ik zou overigens niet te veel belang hechten aan die broer die zo een zaken komt zeggen, zo een zaken moet het onderwerp zijn van discussie en niet van beschuldigingen.

Verhang jezelf ook niet aan zaken zoals drank en drugs, want dan ga je niet meer deftig redeneren en dan zeg je domme dingen, héél domme dingen.

Klik om te vergroten...

Drank en drugs zullen sowieso nooit kans maken bij mij. Ik drink wel eens een pintje, maar niet in zo'n mate dat 't 'n verslaving zal worden.
Heb daar al 'n voorbeeld van gezien en meegemaakt, wil da liefst nooit meemaken .

Heb dat deze zomer geprobeerd om erover te praten met mijn pa, ma die stond precies aan de kant van mama. Hij vroeg mij zelfs om een eindje naar Gent te gaan (twas dan ook blok, maar meestal vindt hij dat ik niet zo vroeg naar Gent moet vertrekken).

Nu ja, ik zit gewoon heel erg uit te kijken naar 't moment waarop ik thuis kan vertrekken. Dit jaar es op zoek gaan naar 'n studio ipv kot en dan mss volgend jaar dan es 'n paar weekends in Gent blijven.

Ik heb ondervonden dat een heleboel van mijn problemen voortkwamen uit relatief domme dingen. Maar omdat er niet over werd gepraat binnen de familie bleef dat zich opstapelen. Op een gegeven moment kon er iets heel dwaas gebeuren zoals iemand die een vuilzak vergat buiten te zetten waardoor plots echt de complete hel kon losbarsten. Dan hoorde je plots verwijten over dingen die misschien 2 maanden eerder waren gebeurd maar waar nooit iets over was gezegd.

Met dat ik ouder ben geworden ben ik zelf ook een pak assertiever geworden waardoor ik nu ook zelf die problemen op tafel probeer te gooien. En dat helpt

Saphira zei:

Hoi,

Vroeger zat ik altijd met een bepaald idee in mijn hoofd dat ernstige problemen in gezinnen niet vaak voorkomen.
Naarmate mijn cognitie wat groeide, merkte ik dat in veel gezinnen rondom mij toch wel geregeld problemen voorkomen. Wat bedoel ik dan met problemen: alcoholisme, misbruik, geweldpleging, depressie, zelfdoding, ...

Zelf heeft mijn moeder zelfmoord gepleegd toen ik nog amper een ukkie was. Mijn vader is niet zo lang daarna hertrouwd. Nu ik hogere studies volg, merk ik meer en meer dat mijn stiefmoeder mijn doen en laten controleert,
haar jongens voortrekt,
en mij zoveel mogelijk wilt te veranderen.

T gaat telkens met up en downs, maar tijdens de zomervakantie is dit telkens het ergst, aangezien we dan bijna continu op elkaar moeten kijken.

Iemand die ongeveer beetje zelfde problemen evenaart?

Klik om te vergroten...

niet veel mensen willen toegeven dat hun leven moeilijk is, en het leven is allesbehalve zonneschin rozengeur in tegenstelling wat mensen beweren, je moet proberen voor jezelf, het leven niet te moeilijk maken

wij proberen alvast zo zorgeloos mogelijk te leven
- slecht 1 afbetaling, die we met 1 loon ook aankunnen
- niet te veel dingen willen, vooral materialistische shit, content zijn met wat je hebt, maakt het leven zoooo gemakkelijk
- heb je geen bergen tijd en geld over, en wil je je leven niet te ingewikkeld maken = geen kinderen, der is kweekvolk genoeg de soort zal wel overleven
- niet open staan voor een ander zijn shit / zorgen, ik zeg dat gewoon zelfs tegen collega's ed.. "uw miserie intresseert me niet", meestal is het toch klagen en zagen voor pietluttige dingen of dingen die ze zichzelf aandoen, ge moet da ook maar 2 keer zeggen iedereen weet dat direct dat ze bij u niet moeten komen zagen, wat ze bij mij dus noooooit doen, zelf vraag ik ook nooit hoe is je weekend ofzo geweest, i just dont care
- beperkte vrienden kring, beter 1 goei vriend dan 10 waar je niet kunt op rekenen, en de dag dat je echt problemen hebt EN iemand nodig hebt, merk je toch dat je maar heel weining mensen uw vriend kunt noemen, ge moogt op zo'n moment al tevreden zijn als je 1 vriend hebt die je wil helpen
- miserie opt nieuws of op tv, ge moet het leren misschien , ik ben altijd zo geweest, i just dont care, wie moet ik in afrika gaan helpen, die gaan alleen meer volk bijmaken die ik dan ook ga moeten helpen

nog tips om het leven gemakkelijk te maken?

In elk gezin en familie zijn er wel problemen. Velen kunnen het gewoon goed weg steken. En het is ook niet omdat het uw ouders zijn dat je daarom in staat bent samen te leven met hen he. Ken er meer die asap thuis weg wilden dan omgekeerd. Mijn ouders hebben mij nooit iets verboden maar samenleven ging gewoon niet. Toen ik verhuisd ben en mijn ma kwam hier zat ze echt nog vast in dat rollenpatroon. Ik heb toen een paar keer gezegd, nu gade uwe mond houden of ge zet hier de rest van uw leven gene voet meer binnen. Ondertussen kom ik met mijn ouders beter overeen dan ooit tevoren.
Bij mijn vriendin was het nog erger. Jarenlang geterroriseerd, soms zelfs fysiek. Ze is een week voor haar proclamatie alleen gaan wonen. Haar ma had haar rekening leeggehaald om voor haareigen ne nieuwe auto te kunnen kopen. Ik moest haar dan geld lenen voor de verhuiswagen en huurwaarborg. Waarop haar ma tegen heel de familie gaan zeggen is dat ze een hoer is en ik haar betaal. Die wisten gelukkig wel beter, de bomma heeft zich er nog mee gemoeid, en de familie heeft mij graag. Maar voor hetzelfde was ik daar ook nooit meer welkom.
Nu 4 jaar later komen die terug heel goed overeen. Ze konden gewoon niet samenleven. Mijn vriendin haar zus woont nog thuis en die zit ook vaak te bleiten van ons ma dit, ons ma dat. Onlangs had ze een week verlof en ze is een week bij ons komen logeren, omdat een week bij haar moeder niet houdbaar is. Daar spelen zich heel veel mindgames af. Allemaal subtiele pesterijen.
Het beste dat je kan doen is een planning maken. Als je een eindpunt in gedachten heb kan je het gemakkelijker volhouden. Zolang nog studeren, vanaf dan kan je alleen gaan wonen. En u daar op focussen. Dat is misschien een manier om het minder uitzichtloos te maken. Aan de mensen zelf en de omgang ermee kan je imo niet veel veranderen. Dit zitten toch in een heel andere state of mind.

Maar er zijn problemen en er zijn problemen! Discussies tussen ouders en kinderen zullen steeds vaker en vaker verschijnen daar we allemaal langer thuis blijven wonen terwijl jonge adolescenten hun eigen idee op het leven hebben. Dat botst altijd met ouders die hun visie dan weer willen opdringen aan hun zoon/dochter. Daarom is het ook altijd belangrijk nooit te lang thuis te blijven, ook al is het financieel interessanter om thuis te blijven. Maar dat zijn problemen die zichzelf uiteindelijk oplossen.

Realiseer je ook goed dat je relatie met je ouders/stiefouders enorm kan verbeteren gewoon door alleen te gaan wonen.

Ik heb veel heel goeie vrienden waarvan ik weet dat ik er nooit mee zou willen/kunnen samenwonen.
Vrienden zijn en samenwonen zijn 2 volledig andere begrippen.

Hiapoe

Ik weet zelf genoeg wat verslaving is om eraan te kunnen ontsnappen. Heb het zelf korte periodes meegemaakt. Gezinsproblemen waren er bij ons ooit es, na een jaar miserie gescheiden, en ik zag dat het goed was. Daarvoor bestaan er dus scheidingen. Ik heb compassie met de mensen die zgz samenblijven 'voor de kinderen', in al hun onwetendheid. Nu zal dat uiteraard afhangen per situatie, maar goed, over het algemeen geldt de logische deductie: "if it's broke, fix it".

Dusja, wat Hiapoe zegt: veel relaties worden beter naarmate je afstand bewaard. Houdt het samenwonen voor mensen waarbij je je echt goed voelt.

Daarmee dat ik ook uitkijk naar het alleen gaan wonen.

Wat mijn ouders dan terug niet snappen. Onlangs vroegen ze mij wat mijn voornemens waren voor t nieuwe jaar waarop ik antwoordde dat ik er geen had. Waarop ze dachten dat ik de toekomst niet meer zag zitten, dat ik gewoon geen levenslust meer bezit en dak depressief ben.
Ugh, dan zijn ze één per één mijn kamer binnengekomen om te komen vertellen dat ik beter es 'n psycholoog zou opzoeken waardoor ik t leven liever zou zien.

Man, ze snappen soms echt niet dat ik echt gelukkig ben met mijn leven als zij er ni bij zijn (mijn vader is wel de uitzondering).

EN dan proberen ze achteraf te zeggen van tgo goed dat ons gezin zo goed samenpast eh. En mijn broer probeert dan duidelijk te maken daw één happy familiy zijn. Alsk dan zeg da we in feite geen natuurlijk gezin zijn en dat hij mijn echte broer ni is, dan krijg ik terug de verwijten naar t hoofd geslingerd dak ons gezin liever uit elkaar zou zien gaan.

Awel, paar weken geleden is het eigenlijk voor de eerste keer in mijn hoofd gekomen dat 't mss beter zou zijn.

Door 'n discussie (broer die nu enorm veel zijn pépé opzoekt, aangezien die dement aan t worden is en de erfenis van hun vader in gevaar is door de gierige broers en zussen) had mijn vader opeens gezegd tegen M. dat hij ook de echte reden achter zijn bezoeken moest vertellen. Man wat voor 'n ruzie da da heeft uitgelokt. Terwijl mijn vader gewoon eerlijk was.

T erge is, ouders moeten elkaar steunen. Tis moeilijk alsj elk je eigen kinderen hebt. Maar als ze beiden nog maar kort te voren hetzelfde dachten en opeens de ene midden in 'n discussie gans t tegenovergestelde beweerde... Amai, vies da mijn pa was. Op da moment hoopte ik echt datie zou zeggen: Elke, pakt uw boeltje, we zijn hier weg.

Stiekem hoop ik er nog altijd op