Toen ik gisteren thuiskwam ging het eigenlijk redelijk snel bergaf. Hij heeft een anti braakmiddel gekregen nadat ik mijn DA had gebeld, omdat hij dus bleef overgeven. Dat zou 24u inwerken en redelijk straf spul zijn.
Verder had ik gisteren avond nog een spoedecho vast gekregen vanmorgen bij een praktijk in Mechelen.
Maar vannacht was Jefke erg oncomfortabel. Het braken bleef aanhouden.
Om 10u toonde de echo een massa van 4x4cm aan de pancreas, onder de milt.
Er waren weinig opties: puncteren ter diagnose, maar doorheen de milt met dus extra risico op bloeding of een kijkoperatie. Op de echo kon hij al zien dat de tumor inoperabel was, door de ligging en hoe hij verweven zat.
Verder vond de DA Jefke ook gewoon te zwak om daar aan te beginnen. En er waren weinig slaagkansen. Hij had blijkbaar ondertussen ook buikvliesontsteking gekregen op die paar dagen tijd, die er voor zorgde dat hij hierdoor ook veel pijn had.
Ik heb op dat moment besloten om Jefke te laten inslapen. Mijn beestje mocht niet afzien en zich zo doodziek voelen.
Ik moest het mezelf niet kwalijk nemen om die operatie niet te proberen, want dan had hij waarschijnlijk op tafel gestorven. Hij wou eventueel nog een shot morfine geven zodat hij nog even mee naar huis kon gaan zodat ik er eens over kon nadenken.
Maar vrij snel heb ik besloten dat ik op dat moment een einde wou maken aan zijn miserie. Hij had al dagen geen rust en dat voor een arm poezenlijf. En dan nu nog eens horen dat hij gewoon ook veel pijn heeft. Nee bedankt.
Jefke is vanmorgen rustig ingeslapen.
Maar god, wat doet dat fucking veel zeer :'(
1 van de laatste 'goede' foto's van mijne Jefferson, genieten van de warmte in de veranda
Jeffie
En met de broer luieren
Jeffie
En nog een grappige van vorig jaar
Jeffie
Dat bazeke ga ik toch missen ze.