Archief - Vraagje voor jonge ouders

Hallo iedereen,

Wij zitten hier eigenlijk met een vervelende situatie thuis... Ik zou graag eens polsen hoe jullie dit zien, hoe jullie handelen, en of er eventueel tips zijn?

Even een situatieschets: Wij zijn beide 26 jaar en hebben 2 kinderen. Ze zijn nu 3 jaar en 1 maand (zoontje Warre) en eentje van 1 jaar en 9 maand (Dochter Ellis). We zien onze kinderen doodgraag en cijferen onszelf helemaal weg voor de kinderen. Zo gaan we zo goed als nooit meer zonder kinderen uit huis en worden er ook dagelijks uitstapjes gemaakt (speeltuin, markten , ... Niets echt groot maar ze hebben altijd iets te doen).

Het probleem zit hem eigenlijk in het feit dat de kinderen quasi altijd slechtgezin zijn, zeker als ze samen zijn... Daardoor lopen wij natuurlijk ook vaak lastig. Zowel ik als mijn vrouw, meestal zelfs afwisselend (Als ik het relativeer, loopt zij vaak lastig en omgekeerd)
Het is eigenlijk vooral onze dochter die het moeilijk heeft...

Om de dag te beginnen wordt ze meestal al wakker tussen ons in bed (of ik zelfs op de zetel beneden) omdat ze het 's nachts zo goed als altijd op krijsen zet (Laat ons zeggen dat ze 1 a 2 nachten per week wel doorslaapt) de enige manier om haar te doen stoppen zonder dat broer ervan wakker word is ze tussen ons leggen.
Als ze dan 's ochtends 6u wakker is moet ze ook meteen haar willetje doordrijven (slaapzak mag niet uit, we mogen niet rustig in de zetel liggen maar moeten rechtop zitten, zo van die toestenden). Dan wordt broer meestal wakker rond 7u30 en dan is't rustig ontbijten enzo. Dat verloopt eigenlijk allemaal prima...

Van de moment dat ze zelf een beetje hun tijd moeten invullen is het vaak 'om zeep' dan beginnen ze ruzie te maken om hetzelfde speelgoed, om de aandacht van mama, Slaan naar elkaar voor geen duidelijke reden, ... Meestel trekken we er vanaf een uur of 9 al op uit om die sfeer te doorbreken... daarom gaan we meestal eens naar de winkel boodschappen doen, of gewoon eens wandelen of eventueel bij familie langs... Als we ermee weg zijn, zijn ze meestal redelijk flink, wel nog steeds enorm bezitterig en jaloers naar elkaar toe, en zeer zeer druk vaak in de winkels, maar dat kunnen we nog overzien...
Tegen 11u gaan we thuis eten, daarna doen ze een middagdutje zonder veel problemen...
Als ze goed slapen, slapen ze tot 15u. Die tussentijd is natuurlijk voor ons dé moment om andere dingen te doen: kuisen, strijken, was, "echte" boodschappen doen... Dus echt ontspannend is dat toch niet echt, hoewel we weg meestal toch nog een uurtje in onze zetel kunnen zitten.

Tegen 15u zijn ze dan terug wakker en begint het eigenlijk opnieuw: vanaf dat ze zelf iets moeten doen , loopt het vaak mis. Daarom blijven we ook zelden thuis, en doen we meestal iets in trend van: wandeling, speeltuin, boerderij,...

Ps: Ze hebben MASSA'S speelgoed dat constant ter beschikking staat, maar daar spelen ze zelden mee

's avonds is alles rustig omdat ze dan tv mogen kijken...


Onze stress zit hem vooral in de sfeer die hier rond hangt... Constant is er wel iemand aan het zeren, wenen, krijsen, ... waardoor dat de kinderen zelf enorm hangerig enzo zijn maar wij dus ook gewoon doodop en slechtgezind... Als je dan bv in't stad andere gezinnen ziet , of foto's op Facebook ofzo, zien de andere gezinnen er altijd zo perfect en blij en vrolijk uit. Daarenboven wilt mijn vrouw echt vordering zien bij de kinderen (Tutteren afleren, 100% zindelijk krijgen, mooi met mes en vork eten, ...) en ik sta daar zeker en vast ook achter, maar voor mij ligt de nadruk liever op het "stabiel" krijgen van onze kinderen (en het hele gezin) en om ze wat vaker gelukkiger te zien.

We kunnen daar theoretisch en opvoedkundig goed mee overweg. We zijn namelijk naast ouders ook gediplomeerd opvoeder (ik) en kinderverzorgster (mijn vrouw) dus de meeste trukjes enzo kennen we wel, maar vooral de dochter blijft een enorm karaktertje...


Daardoor zijn er eigenlijk bijna geen leuke dagen meer thuis... Nu vraag ik mij af wat er eventueel kan veranderen? Of is dit gewoon door de harde noot te bijten dankzij hun leeftijden?

Alvast bedankt!

Verkoop op tijd en stond een mot, dat brengt jezelf meer genot.

Kunnen ze zichzelf wel bezighouden als je ze van elkaar isoleert?

allereerst : ouder van eentje van 4, stiefpapa van eentje van 16 en eentje van 21


als ik heel uw tekst lees valt er 1 groot ding op en dat is dat noch gij noch uw vrouw de baas zijn. Een kind wordt lastig omdat het zijn zin wil doordrijven, en bij jullie gebeurt dat ofwel :

1: je geeft ze hun zin
2: je geeft ze iets anders (in de vorm van uitstapjes e.d.) om ze te sussen

in beide gevallen resulteert het ambetant doen van de kleine in iets leuks

GIJ zijt de vader, als gij nee zegt is het nee, bleiten ze dan alles bijeen, dan hebben ze daarna koppijn, dat leren ze wel af.

En de grote factor in dit alles is GOED GEDRAG BELONEN , nu beloont ge enkel slecht gedrag, alles wat ge ni graag hebt krijgt een reactie, dus logisch dat ze dat blijven volhouden. Slecht gedrag dient genegeerd te worden, goed gedrag altijd belonen. laat ze zien dat er enkel een uitstapje volgt als ze braaf samen hebben gespeeld. Kaka op het potje beloon je met een stickertje en 5 stickertjes levert een kinder-surprise op (ik zeg maar iets)

beloningen komen IN RUIL VOOR goed gedrag, niet IN DE HOOP OP goed gedrag

ManhunteR zei:

Wall of text

Klik om te vergroten...

My idea exactly.

Jullie lijken me zo'n typisch voorbeeld van overbezorgde, overbeschermende, over... ouders. Jullie bedoelingen zijn goed, de uitkomst niet zo.

Laat die dochter maar janken 's avonds, ze is begot bijna 2 jaar. Die moet alleen slapen en niet bij jullie. Als ze wilt blijven janken, zal ze de dag erna het wel weten. Geef ze desnoods een pedagogische tik, niets verkeerd mee in mijn ogen.

Toon wie er baas is!

Rocknsad zei:

Om de dag te beginnen wordt ze meestal al wakker tussen ons in bed (of ik zelfs op de zetel beneden) omdat ze het 's nachts zo goed als altijd op krijsen zet (Laat ons zeggen dat ze 1 a 2 nachten per week wel doorslaapt) de enige manier om haar te doen stoppen zonder dat broer ervan wakker word is ze tussen ons leggen.

Klik om te vergroten...

De dochter wil graag bij jullie slapen, maar ligt alleen in haar bed. Ze weet als ik nu alles bijeen krijs, dan komen ze me halen mag ik bij mama en papa slapen. Wat doe je dan als kind van 2 jaar?

Heb je ze al eens laten krijsen als je weet dat er niets anders aan de hand is (ziek, pijn, koorts, etc.)?

Verder denk ik dat je ze misschien teveel prikkels geeft. Gaan winkelen met jonge kinderen lijkt me nu ook niet het meest ontspannende, aangezien daar toch wel veel prikkels zijn voor zo'n jonge kinderen, niet?

Waarom zouden ze ook spelen met al dat speelgoed (misschien teveel keuze) als je er altijd op uit trekt? Hebben jullie een tuin? Spelen ze eventueel buiten?

Hoe doet je zoontje het op de (kleuter)school? Zijn ze naar een crèche geweest, of niet?

Veel succes in ieder geval.

Denk dat jullie overbezorgd zijn en het beste voorhebben met jullie kinderen (ken dat....), en denk maar niet dat dit nergens anders voorkomt.

ToasT zei:

Toon wie er baas is!

Klik om te vergroten...

Guttegut, 't zijn geen honden hoor (en zelfs bij honden vind ik dat een achterhaalde aanpak).

Het zijn jonge kinderen. Jongere kinderen huilen, maken ruzie en hebben driftbuien. Ze kunnen namelijk nog niet uitleggen wat er scheelt en waarom het allemaal zo erg is. Ze hebben hun emoties niet onder controle, daarvoor zijn het kinderen. Probeer te achterhalen wat er scheelt: laat het kind zélf benoemen wat er is, door gerichte vragen te stellen (ben je boos, ben je verdrietig?). Dat helpt bij het communiceren, het kind voelt zich gehoord en kan uiteindelijk zelf aangeven wat er fout loopt. Lukt dat niet, ook prima. Soms gaat het niet. Het heeft geen nut om daar zélf gefrustreerd of boos over te doen, gewoon normaal doen. Als jij wil schreeuwen en onnozel doen, prima. Als je normaal kan doen, spreken we elkaar wel weer.

En ja, daar heb je enorm veel geduld voor nodig. Dat hoort er een beetje bij. En soms lukt het allemaal eens niet en heb je zelf een slechte dag en heb je geen goesting. Dat kan ook, dat hoort er ook een beetje bij. Maar probeer een beetje uit die vicieuze cirkel te komen wat nu zitten jullie elkaar gewoon allemaal te vermoeien.

ManhunteR zei:

als ik heel uw tekst lees valt er 1 groot ding op en dat is dat noch gij noch uw vrouw de baas zijn.

GIJ zijt de vader, als gij nee zegt is het nee, bleiten ze dan alles bijeen, dan hebben ze daarna koppijn, dat leren ze wel af.

beloningen komen IN RUIL VOOR goed gedrag

Klik om te vergroten...

Ikzelf vader van 1tje voorlopig.

Dat gezegd zijnde: Goed gedrag belonen is zeker een must.

Wat betreft het bij jullie slapen: dat wordt door de zure appel heen bijten.
Laat die gewoon brullen, en als ze zelf uit bed komt, duidelijk maken dat dit niet kan.
Dat wordt een weekje afzien, maar toegeven lost dit zeker NIET op.


hetzelfde verhaal met de dochter.
Ik begrijp dat het onaangenaam is dat je klein begint te brullen, zeker in het openbaar.
maar gewoon laten gedijen, negeren. Zeker niet haar gedrag bevestigen.
Die houden da ni langer vol als een kwartier hoor


Ze hebben nu nog een leeftijd dat je die slechte gewoontes kan afleren, profiteer ervan

Desnoods zet je een logeerbedje in de living of een andere kamer, wanneer je dochtertje begint te krijsen. Zo wordt haar broer niet wakker. Wij hebben het ook zo gedaan bij onze tweeling. Kobe begon in het midden van de nacht te huilen, maar sliep meteen verder toen ik hem in mijn armen hield. Op aanraden van kind en gezin en de kinderarts hebben wij het op die manier opgelost. Wel af en toe eens gaan kijken of alles nog in orde is.

Verder moet je ook helemaal geen aandacht schenken aan negatief gedrag. Als één van de twee de boel op stelten zet, ga dan gewoon meespelen met het kind dat zich wel weet te gedragen. Op die manier beloon je positief gedrag en geef je ook onmiddellijk een signaal aan het 'stoute' kind.

Soms helpt het ook om een deel van hun speelgoed op te bergen (op zolder, bovenop een kast, in jullie kamer ...). Na één of twee weken kan je dan eens ander speelgoed opbergen. Ze zullen veel meer interesse hebben in speelgoed dat ze een tijdje niet hebben gezien. Hebben jullie een tuin thuis? Die van ons kunnen letterlijk uren zoet zijn in een zandbak. Als er dan een speelhuisje bij is, horen we ze helemaal niet meer. Ondertussen kan je zelf op je gemak iets lezen in een tuinstoel of een beetje werken in de tuin.

Maar bovenal, weet dat iedereen met kinderen lastige dagen heeft.

Gediplomeerde opvoeder EN kinderverzorgende ouders...
Ironisch voorval..

mja, je eigen kinderen is toch nog altijd iets anders hoor

Alcair zei:

mja, je eigen kinderen is toch nog altijd iets anders hoor

Klik om te vergroten...

² niet te vergelijken...

We hebben een tuin ja, zelfs met grote trampoline. Da's bij de oudste een groot succes... Van zodra ons dochtertje erbij komt is het snel te wild...

Ze maken ambras als ze bij elkaar zijn? Probeer ze dan eens apart aandacht te geven. Zoontje met de papa een dag, terwijl mama met dochtertje iets doet, en dan eens omgekeerd.

Heel belangrijk is dat jullie, als ouders, samen aan hetzelfde touw trekken.
Nooit zelf ruzie maken of slecht gezind zijn omwille van het gedrag van de kinderen.

Al de rest is hier boven al gezegd. Laat niet over je heen lopen door de kids. Duidelijk en streng zijn, zonder opvliegend en agressief te worden. Soms is het inderdaad even een paar dagen doorbijten maar het levert meer op dan een paar jaar slaafjes te worden van jullie kinderen.

Vergeet ook niet dat jullie een koppel zijn. Dat betekend ook tijd in elkaar investeren. Zonder de kids. Anders gaat het tussen jullie mis en dan zijn de kids ook de dupe.

glashelder zei:

Guttegut, 't zijn geen honden hoor (en zelfs bij honden vind ik dat een achterhaalde aanpak).

Het zijn jonge kinderen. Jongere kinderen huilen, maken ruzie en hebben driftbuien. Ze kunnen namelijk nog niet uitleggen wat er scheelt en waarom het allemaal zo erg is. Ze hebben hun emoties niet onder controle, daarvoor zijn het kinderen. Probeer te achterhalen wat er scheelt: laat het kind zélf benoemen wat er is, door gerichte vragen te stellen (ben je boos, ben je verdrietig?). Dat helpt bij het communiceren, het kind voelt zich gehoord en kan uiteindelijk zelf aangeven wat er fout loopt. Lukt dat niet, ook prima. Soms gaat het niet. Het heeft geen nut om daar zélf gefrustreerd of boos over te doen, gewoon normaal doen. Als jij wil schreeuwen en onnozel doen, prima. Als je normaal kan doen, spreken we elkaar wel weer.

En ja, daar heb je enorm veel geduld voor nodig. Dat hoort er een beetje bij. En soms lukt het allemaal eens niet en heb je zelf een slechte dag en heb je geen goesting. Dat kan ook, dat hoort er ook een beetje bij. Maar probeer een beetje uit die vicieuze cirkel te komen wat nu zitten jullie elkaar gewoon allemaal te vermoeien.

Klik om te vergroten...

Theoretisch geblaat dat toch amper werkt. Als uw kind weent omdat die weet dat die dan in bed mag komen liggen bij mama en papa, dan lossen vragen niks op. Dan is het hard zijn en laten wenen. Die mannekes weten goed genoeg wat ze willen en hoe ze dat krijgen, ook al zijn het "maar" kinderen. Alleen al het feit dat mama en papa recht moeten zitten in de zetel ipv liggen zegt al genoeg...

Hornymoose zei:

Theoretisch geblaat dat toch amper werkt. Als uw kind weent omdat die weet dat die dan in bed mag komen liggen bij mama en papa, dan lossen vragen niks op. Dan is het hard zijn en laten wenen. Die mannekes weten goed genoeg wat ze willen en hoe ze dat krijgen, ook al zijn het "maar" kinderen. Alleen al het feit dat mama en papa recht moeten zitten in de zetel ipv liggen zegt al genoeg...

Klik om te vergroten...

'k Heb het ook niet over 's nachts wenen in dit stuk.

kijk ik zelf ben vader van een zoontje van 3,stiefdochter van zes en een dochter van 2 maanden.

kijk als ze ruzie maken straf niet 1 persoon maar beiden hoe onterecht het ook mag klinken geloof me ze zullen snel overeen komen.

het slapen gewoon laten wenen hoe erg het ook mag klinken.

goed gedrag belonen door een glazen bokaal met knikkers ofzo.
als deze vol is mogen ze een speelgoedje kiezen in de winkel.

doen ze in de winkel lastig gewoon negeren en als ze er blijven staan gewoon doorgaan geloof me ze staan snel terug bij jullie.

ik slaag mijn kinderen nooit maar straf ze wel.
bv: op hun knieën laten zitten met hun armen omhoog.

jullie dochter heeft vooral een koppig karakter en dat maakt het er niet gemakkelijker op.

maar met wat volharding zal je de vruchten plukken.

ik hoop dat ik met deze raad jullie een beetje kan helpen.

Kind mee in bed nemen is hier een no go!
Als het niet lukt met 2 op de kamer slapen zetten we een reisbedje in slaapkamer van ons of in badkamer.
Slapen ze toch apart en toch in hun 'eigen' bedje... Dikwijls meer dan genoeg om ze te laten inslapen en wanneer wij gaan slapen leggen we ze terug in haar bedje op de kamer.

Als ze in uw bed komen, gewoon naar hun bed terugsturen. Ze worden het wel beu na een tijd.

Rocknsad zei:

Hallo iedereen,
Wij zitten hier eigenlijk met een vervelende situatie thuis... Ik zou graag eens polsen hoe jullie dit zien, hoe jullie handelen, en of er eventueel tips zijn?

Klik om te vergroten...

Wij hebben / hadden een vergelijkbare situatie thuis, maar dan met 2 zoontjes. Eentje van 3j7m en eentje van 1j8m.
De oudste heeft enkele maanden aan een stuk meerdere uren snachts gekrijst omdat we toen de fout maakten er aandacht aan te geven. Dit ging van gaan om te troosten tot echt kwaad worden omdat het voor ons ook niet meer houdbaar werd.
Om het erger te maken zag/hoorde de jongste zoon dit en begon dit (en nog meer van zijn broer zijn kwalijk gedrag) ook te doen.

De oplossing voor ons (en ik zeg voor ons want dit is zeker niet voor iedereen zo) was de volgende:
De jongste enkele dagen wegsturen naar ouders of kennissen en dan de oudste gewoon laten krijsen 's nachts.
Het klinkt erg, maar dit is volledig weggegaan als hij merkte dat we gewoonweg niet meer kwamen. Ahja, koop oordoppen mocht je dit doen, want het zijn experts in hartverscheurend krijsen.

Het ergste dat je (imo) kan doen is ze uit hun bed halen en tussen jullie leggen. Dit is niet bedoeld als stek onder de gordel, maar van horen zeggen / lezen op allerlei kanalen. Wij hebben dit nooit gedaan omdat nachtrust zowel voor hen als voor ons noodzakelijk is en ze elk hun kamer en bedje hebben. Er is ook beterschap gekomen toen we de oudste zoon zijn eigen groot bed gegeven hebben want op dat moment werd hij een grote jongen. Hij was er super trots op en toen hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal dingen er in te "stampen" dat grote jongens niet krijsen maar vragen. Elke avond nog herhaal ik tegen hem: "Als er iets is, dan niet krijsen maar vragen". Het gebeurt dat hij soms nog eens naar me vraagt, maar enkel als hij ofwel een slechte droom heeft gehad of dringend naar het toitet moet. Hier kan ik mee leven.

Wat het speelgedrag van beiden betreft, wat je kan proberen en wat wij ook toepassen is het uitleggen aan de oudste (ze begrijpen al verrassend veel) wat kan en mag en proberen redeneren met het kindje. Bij ons is het de oudste die altijd persé moet spelen met wat de jongste vast heeft en dus altijd uitdraait op ruzie en inderdaad valt er dan al eens een klap (uit beide richtingen). Dit vangen we op door te werken met time-outs voor kleine "infracties" en de gang (waar niemand ze ziet en kan horen) voor erge dingen. Er word ook telkens uitgelegd waarom en dit lijkt te beteren. Het is echter een werk van lange adem.

Nog een bijkomend advies: je wegcijferen voor je kind is absoluut niet nodig.
Dit hebben wij in het begin gedaan maar was een zodanige stess op onze relatie dat dit zich vertaalde in het "afreageren" op elkaar van frustraties die eigenlijk niet nodig waren. Pas op, wat jullie doen is prachtig voor de kindjes, maar hou zeker tijd over voor jezelf en doe ze af en toe eens weg. Ze gaan er niet van dood en het is eigenlijk een goede ervaring voor hen, sociaal gezien dan.

Al bij al is het nooit makkelijk en is elk gezin uniek. We hebben ook veel tips gehad van vrienden etc... maar uiteindelijk moesten we zelf een oplossing op maat maken door dingen te combineren.

xxxracexxx zei:

Kind mee in bed nemen is hier een no go!
Als het niet lukt met 2 op de kamer slapen zetten we een reisbedje in slaapkamer van ons of in badkamer.
Slapen ze toch apart en toch in hun 'eigen' bedje... Dikwijls meer dan genoeg om ze te laten inslapen en wanneer wij gaan slapen leggen we ze terug in haar bedje op de kamer.

Klik om te vergroten...

Als je het mij vraagt is kind op de ouderlijke slaapkamer al een no go. Kinderen hebben hun kamer, daar wordt geslapen.

Ik ben ook geen fan van die spaarplannen (knikkers, punten, whatever). Ik wil dat mijn kind(eren, binnenkort) luisteren en braaf zijn uit zichzelf, niet omdat ze op het einde van de rit een ijscreme of pop krijgen. Die ijscreme of pop volgt vanzelf ook wel. Zo bereik je een positieve sfeer waarin goed gedrag als normaal wordt gezien, met indirecte beloningen, in plaats van als een inspanning waar directe beloningen dienen tegenover te staan.

In dit geval: door de zure appel bijten, inderdaad. Dergelijk gedrag kan je nog corrigeren maar je moet ingrijpen en het kan best een heftige periode worden. Blijf rustig, leg het kind uit waarom iets niet kan of niet mag, en geef niet meer toe.

Bij onze dochter (4 jaar nu) is dit iets cyclisch, al sinds haar peutertijd. Het gaat een hele tijd goed, maar dan komt er een lastigere periode waarin ze meer gaat uitdagen en moeilijker luistert. Als je op die momenten duidelijk bent in wat kan en niet kan, en je standvastig en consequent bent in het afhandelen van flink en minder flink gedrag, dan raak je daar zonder al te veel kopzorgen doorheen en zit je daarna weer een tijd relatief op je gemak.

Nu goed... één en ander hangt ook af van het karakter van je kind. Volgende week komt bij ons eentje bij, we zien dan wel of onze huidige manieren blijven werken.

edit: en inderdaad, neem zelf ook eens wat tijd voor jullie 2. Ga eens uit (eten, cinema, whatever), trek er een weekendje op uit, dat soort zaken. Moet niet voortdurend en het betekent absoluut niet dat je je kind in de steek laat, maar ik denk dat de meeste koppels daar (bewust of onbewust) echt nood aan hebben.