Mauria
Legacy Member
Hallo allemaal, als je even tijd hebt :
zal ik kort even schetsen wat er de afgelopen 3 jaar gebeurde op relationeel vlak.
Gedurende mijn 6e jaar humaniora was ik samen met een jongen van dezelfde leeftijd.
Alles ging heel goed, tot we samen op reis gingen. Het is heel moeilijk te omschrijven waarom ik het niet meer zag zitten met hem, maar ik denk dat het het feit was dat hij nog wat té speels was en ik al wat meer volgroeid was in gedachten. Tijdens de zomervakantie had ik toen ook iemand leren kennen die in mijn studentenstad ging studeren en waar het bijzonder goed mee klikte. Ik heb dan ook een paar keer achter mijn vriend zen rug afgesproken met die andere jongen, die 7 jaar ouder is.
Uiteindelijk heb ik er dan voor gekozen om de relatie stop te zetten. Als ik nu mijn berichten lees op facebook die ik 2 jaar geleden heb gestuurd naar mate onze relatie eindigde, dan kan ik grofweg zeggen dat ik ontzettend bot was. Je kan eigenlijk zeggen dat ik me het niet zo aantrok omdat ik al in een "nieuw avontuur" zat. Echter 2 weken nadat het uit was, heeft mijn ex mij dan met die 7 jaar oudere jongen zien kussen en toen kwam het tot een handgemeen. Begrijp ik wel enigsinds want we waren toch een jaar samen geweest en ik weet dat hij er ontzettend hard van heeft afgezien dat het gedaan was. Heb echt nog nooit een jongen in mijn leven zo hard zien wenen.
Nu 2 jaar later, ben ik al 2 jaar samen met die oudere jongen..
Echter de laatste maanden heb ik zo de drang om mijn oude vriend op te zoeken en te zeggen hoe hard het me spijt. Ik krijg het gewoon écht niet uit mijn hoofd. Helaas heeft hij me volledig geblokkeerd op facebook, antwoordt hij niet op smsen..
Laatst was er een feestje en dan zie je heel zijn gezicht verstarren als hij me ziet en probeert hij echt zo snel mogelijk weg te komen uit men buurt.
Mijn vraag is dus : boys,zouden jullie nog met dat meisje na 2 jaar willen afspreken om te horen hoe het met haar gaat en haar te vergeven?
Ik weet dat de spijt pas achteraf komt ..maar kan het echt niet uit men hoofd zetten.
Ik vrees echter dat hij me gewoon voorbij loopt als ik hem probeer aan te spreken..zoals hij eerder deed de voorbije jaren :/
zal ik kort even schetsen wat er de afgelopen 3 jaar gebeurde op relationeel vlak.
Gedurende mijn 6e jaar humaniora was ik samen met een jongen van dezelfde leeftijd.
Alles ging heel goed, tot we samen op reis gingen. Het is heel moeilijk te omschrijven waarom ik het niet meer zag zitten met hem, maar ik denk dat het het feit was dat hij nog wat té speels was en ik al wat meer volgroeid was in gedachten. Tijdens de zomervakantie had ik toen ook iemand leren kennen die in mijn studentenstad ging studeren en waar het bijzonder goed mee klikte. Ik heb dan ook een paar keer achter mijn vriend zen rug afgesproken met die andere jongen, die 7 jaar ouder is.
Uiteindelijk heb ik er dan voor gekozen om de relatie stop te zetten. Als ik nu mijn berichten lees op facebook die ik 2 jaar geleden heb gestuurd naar mate onze relatie eindigde, dan kan ik grofweg zeggen dat ik ontzettend bot was. Je kan eigenlijk zeggen dat ik me het niet zo aantrok omdat ik al in een "nieuw avontuur" zat. Echter 2 weken nadat het uit was, heeft mijn ex mij dan met die 7 jaar oudere jongen zien kussen en toen kwam het tot een handgemeen. Begrijp ik wel enigsinds want we waren toch een jaar samen geweest en ik weet dat hij er ontzettend hard van heeft afgezien dat het gedaan was. Heb echt nog nooit een jongen in mijn leven zo hard zien wenen.
Nu 2 jaar later, ben ik al 2 jaar samen met die oudere jongen..
Echter de laatste maanden heb ik zo de drang om mijn oude vriend op te zoeken en te zeggen hoe hard het me spijt. Ik krijg het gewoon écht niet uit mijn hoofd. Helaas heeft hij me volledig geblokkeerd op facebook, antwoordt hij niet op smsen..
Laatst was er een feestje en dan zie je heel zijn gezicht verstarren als hij me ziet en probeert hij echt zo snel mogelijk weg te komen uit men buurt.
Mijn vraag is dus : boys,zouden jullie nog met dat meisje na 2 jaar willen afspreken om te horen hoe het met haar gaat en haar te vergeven?
Ik weet dat de spijt pas achteraf komt ..maar kan het echt niet uit men hoofd zetten.
Ik vrees echter dat hij me gewoon voorbij loopt als ik hem probeer aan te spreken..zoals hij eerder deed de voorbije jaren :/

