Moeilijke kwestie.
Je kan je dat niet inbeelden wat dat is om kinderen te hebben als je er geen hebt he.
Maar ik neig nog altijd naar geen kinderen.
Iedereen zegt altijd "dat komt nog wel" sure..
Ik heb dan ook áltijd vriendjes gehad (nu weer) die absoluut wisten dat ze kinderen wouden

omgekeerde wereld

Ik heb me al vaak en lang afgevraagd waarom ik die wens niet heb,
want er zijn dus echt vrouwen die daar naar snakken, ik begrijp dat niet.
Dat zal in verschillende dingen liggen: eigen jeugd, opvoeding, (egoïstisch) karakter ...
Ik ben van de mening dat eens je kinderen hebt, dat je hun slaaf bent,
net zoals je slaaf bent van je bezittingen (huis, auto, etc).
Wss een opvatting meegekregen door de opvoeding
Ook ben ik ook bang om in die richting gepusht te worden,
ouders vragen soms al naar kleinkinderen

en als je dan met iemand samen bent die kinderen wil...
Dan moet je sterk in je schoenen staan om in te gaan tegen de 'mainstream' en tegen iets waarvan je niet weet hoe het zou zijn.
Ik zeg liever niet nooit.
(Maar als ik zie wat voor een moeilijk kind ik was en wat voor een belhamel mijn vriend, brr, help

)
En wat slaan betreft, ik ben van mening dat de tikken die je uitgedeeld hebt aan je kind, dat je die nog moet kunnen tellen/herinneren.
Slaag krijgen is erg vernederend voor een kind en het zou me niet verbazen als dat blijft nawerken in de verhouding tot de ouders later.