PS. ik zal hier ff vertellen hoe mijn ontslag juist gebeurd is, vind het nog steeds vrij grappig en tegelijkertijd dramatisch.
ik werkte bij één van de meest succesvolle firma's van de provincie, wij kregen jaarlijks aandacht van de medie en "awards for the fastest growing company of the region", het geld stroomde binnen, omzet groeide met 50+% per jaar, (voor de crisis hadden wij een omzet van +-$800k per week voor Rusland alleen), de bazen waren blij en kochten één Ferrari na de andere

Werknemers werden regelmatig beloond door alle mogelijke premies, telkens als ik verjaarde kreeg ik altijd €500 cash van de baas, op het einde van het jaar nog eens 2k cash onder de tafel (naast de 13de maand), wij gingen regelmatig op restaurant met de bazen, hadden BMW 120d van de firma en veel meer. Er was bijna nooit ruzie met de bazen of tussen de collega's, het was een droom van een firma.
En dan begon de crisis in Oost Europa (80% van de omzet van de firma werd gerealiseerd in Rusland, Oekraine, Polen en andere Oost Europese landen). Plots bleek dat onze omzet met 60-70% terugviel en dat wij niet meer rendabel waren, erger nog, wij waren verlieslatend. Na alle bijzonder succesvolle jaren bleek dat de bazen geen spaarpotje hebben aangelegd, maar eerder een berg schulden creeerden door meer uit te geven dan er binnenkwam. En dat een groot deel van de winst direct naar de bank ging om die schulden af te betalen, er werden bv zelfs leningen aangegaan om belastingen te betalen en meer. Geen spaarpot, enorme schulden, enorme uitgaven die niet meteen konden worden beperkt... En dan begon het, bijna alle arbeiders werden meteen afgedankt (die kregen maar een paar weken vergoeding), auto's werden verkocht voor een appel en een ei (automarkt in Belgie leed ook onder de crisis), er werd een afspraak gemaakt met de banken om alle terugbetalingen te stoppen voor 6 maanden, maar toch waren deze maatregelen niet voldoende om de uitgaven in lijn met inkomsten te brengen.
Ergens in maart werd ik geroepen door de CEO, die tegen mij vrij onvriendelijk zei: je gaat 2 dagen per week thuis blijven vanaf nu, je loon daalt met 1000 bruto, en vanaf september kom je terug voltijds werken voor 1500 bruto minder, bedankt voor je aandacht. Ipv weg te gaan begon ik te argumenteren dat ik niet zomaar akkoord ga met zijn wensen en dat ik daarover eerst verder wil praten, waarop de baas tegen mij zei, ok, dan word je nu ontslagen en mag je je opzeg van 8 maanden hier in een donkere lege kamer uitzitten, je krijgt een stoel en word opgesloten van 9 tot 17 uur maandag-vrijdag.. Ik werd opgejaagd en begon hem meteen met sancties van mijn vakbond te bedreigen, ik zei dat mij in een kamer opsluiten "tegen de rechten van de mens" zou zijn.
Hij dacht ffkes na en gaf mij een papier waarop stond dat ik meteen mocht oprotten zonder terug te komen, en dat mijn volledige vergoeding uitbetaald zal worden (wat ook gebeurd is).
Een deel van mijn Russische hoofd vindt nog steeds dat ik ergens ongelijk heb en dat ik meer flexibel moest zijn in moeilijke tijden, maar een ander deel van mijn hoofd vindt dat de baas ook minder drukte moest uitoefenen en wat vriendelijker mocht zijn. Wat vinden jullie "Vlaamse" hoofden erover ? Graag een mening, want dit was mijn eerste grote job in Belgie en mijn mening is waarschijnlijk niet bepaald correct.