Ik kan zo'n mentaliteit ook echt niet begrijpen. Ten eerste al niet voor jezelf. Je wil toch wel iets of wat voldoening uit je leven halen. Je begint interim jobs te doen en je bent het beu, je gaat studeren en je bent het beu, wat als je het werken opnieuw beu wordt? Ik heb de indruk dat sommigen ook alles gewoon meteen opgeven en helemaal geen ruggengraat meer hebben. Ik heb gestudeerd en vond elke dag ook niet even fijn. Met de examens heb'k geblèt als een klein kind omdat'k dacht dat'k het niet zou kunnen en ik wou niet meer studeren, enz... maar heb toch volgehouden en ben toch mooi elk jaar geslaagd geweest. Als'k had moeten stoppen elke keer als'k het beu was. Idem met werken. Ik doe mijn werk doodgraag, maar af en toe zijn er ook wel eens dagen dat'k echt geen zin heb. That's life zeker.
Ik kan ook niet begrijpen dat ouders akkoord gaan met zo'n mentaliteit. Ik heb de beste moeder en stiefvader van de wereld. Ik mocht studeren wat ik wilde, ik mocht zelfs nog een extra jaartje doen. Maar toen ik moest gaan werken kreeg ik toch vriendelijk te horen dat ik na de grote vakantie wel iets gevonden moest hebben. Was het niet in de lijn van hetgeen ik gestudeerd had, dan had'k wel iets anders moeten doen. Zomaar op je luie krent zitten, daar was bij ons geen sprake van.
ik vond het heel leuk werk maar ik kreeg helaas epileptie