TweeOktober2012
Legacy Member
Momenteel zit ik in de volgende situatie:
In juni heb ik mijn masterdiploma behaald en inmiddels al een tijdje gestart met mijn eerste job. Dit is een job bij de overheid waarbij ik uitzonderlijk goed betaald wordt en zeer veel vakantiedagen geeft. Maar toch heb ik het elke dag moeilijk wanneer ik aan het pendelen ben. Is dit wel wat ik echt voor de rest van mijn leven wil doen? Ik flirt namelijk met de gedachte van les te geven in het secundair onderwijs en dit om de volgende redenen:
- Ik doe dit zeer graag (stages)
- Iedereen zegt me dat ik een geboren lesgever ben (ik doe het ook graag)
- Het laat me toe om creatief/innovatief te zijn
- Zeer veel vakantie om te sporten of andere zaken
- Mijn vriendin staat ook in het onderwijs (samen werken/samen vakantie)
- Dicht bij huis (<15 km is voor mij wel een voorwaarde)
- Ik vind het leuk om met jongeren om te gaan
- Doorgaans leuke collegiale sfeer op scholen
- Ik kan thuis zeer productief zijn (net zoals studententijd)
→ Deze vrijheid spreekt me sterk aan (>< huidige ‘controlesfeer’ op mijn bureau)
- Ik ben gekwalificeerd om les te geven
Daarnaast ben ik ook bang om in het onderwijs te gaan. En dit wel om deze redenen:
- Aanvankelijk weinig jobzekerheid (zou graag een huis kopen)
- Vlakke loopbaan (misschien na enkele jaren toch een sleur)
- Binnen 15-tal jaar groot loonverschil in vergelijking met huidige positie
Verder wil ik ook nog even duidelijk maken dat mijn beeld van het onderwijs vrij gefundeerd is. Ik heb namelijk zelf (succesvol) stages doorlopen en zowel mijn vaste vriendin als vele vrienden staan in het onderwijs. Ik denk dus dat ik een goed beeld heb van zowel de voordelen als de valkuilen.
Wat me er echter van weerhoudt is het feit dat ik (klinkt misschien nogal hautain) wel wat potentieel heb. Ik merk dit nu reeds op mijn job dat ik met mijn profiel wel mogelijkheden zal krijgen. In het onderwijs wordt dit echter niet echt in rekening gebracht. Ik ben dus eigenlijk wat bang dat ik wat van mijn potentieel ‘onbenut’ laat in het onderwijs (althans in mate van erkenning). Verder schrikt de beperkte jobzekerheid me dus ook sterk af. Dit laatste vooral omdat ik momenteel een mooie functie heb waarop velen jaloers zouden zijn. Ik ben me er dan ook van bewust dat het niet evident zal zijn om opnieuw een dergelijke aantrekkelijke functie te bekomen. De weg terug van onderwijs naar privé lijkt me mentaal ook niet evident.
Daarnaast zijn er dan wel weer elementen waardoor ik een aversie krijg van mijn huidige job.
- Elke dag opnieuw dat eindeloos gependel (niet kunnen uitkijken naar bepaalde vakantie).
- Nooit is vrij tijdens de kantoren. Relatief saai werk en bazen luisteren vaak niet naar mijn ‘innovatieve’ inbreng.
- Er wordt van mij verwacht dat ik 38u per week werk. Ongeacht wat ik binnen deze tijdspanne presteer. Voor mij is dit extra frustrerend aangezien ik in het verleden steeds gemiddelde veel efficiënter werk dan collega’s of medestudenten. Dit gaf me veel vrijheid om mijn dagen zelf in te delen. Het werk was steeds goed op voorhand en kwalitatief afgewerkt terwijl anderen nog bezig waren. Als ik op mijn huidige job met iets zeer snel klaar ben, kan ik voor de rest van de dag Wikipedia uitlezen. Een job waarin mijn productiviteit met tijd beloond wordt is voor mij dus ideaal (=bv. ‘s avonds lessen voorbereiden).
Samengevat zijn er dus twee krachten die op mijn inwerken en die moeilijk met elkaar verenigbaar zijn. Zijnde:
- Ambitieus en drang om carrière te maken (wat ook in zekere mate binnen mijn bereik is)
><
- Graag lesgeven en vrije tijd om te reizen/sporten/vriendin dankzij productiviteit
Ik besef dat ik hier in zekere zin een compromis moet maken, maar toch ik heb ik het gevoel dat ik altijd zal verliezen. Maar aangezien ik nu nog jong en flexibel ben (bv. geen hypotheek) denk ik dat ik toch keuzes zal moeten maken.
Met dit te posten verwacht ik geen sluitend antwoord, maar misschien wat levenservaringen, tips of wat dan ook om met deze ‘problematiek’ om te gaan en knopen door te hakken. Wat mij betreft hoeft er zelfs geen antwoord te komen, maar door dit hier even op een rijtje te zetten creëer ik voor mezelf alvast wat mentale rust.
PS:
- Soms lijkt dit verhaal misschien ietwat hautain. Dit is zeker niet mijn bedoeling. Maar om de situatie te begrijpen is het belangrijk dat ik enkele zaken schets zoals ik ze zelf aanvoel.
Bedankt.
In juni heb ik mijn masterdiploma behaald en inmiddels al een tijdje gestart met mijn eerste job. Dit is een job bij de overheid waarbij ik uitzonderlijk goed betaald wordt en zeer veel vakantiedagen geeft. Maar toch heb ik het elke dag moeilijk wanneer ik aan het pendelen ben. Is dit wel wat ik echt voor de rest van mijn leven wil doen? Ik flirt namelijk met de gedachte van les te geven in het secundair onderwijs en dit om de volgende redenen:
- Ik doe dit zeer graag (stages)
- Iedereen zegt me dat ik een geboren lesgever ben (ik doe het ook graag)
- Het laat me toe om creatief/innovatief te zijn
- Zeer veel vakantie om te sporten of andere zaken
- Mijn vriendin staat ook in het onderwijs (samen werken/samen vakantie)
- Dicht bij huis (<15 km is voor mij wel een voorwaarde)
- Ik vind het leuk om met jongeren om te gaan
- Doorgaans leuke collegiale sfeer op scholen
- Ik kan thuis zeer productief zijn (net zoals studententijd)
→ Deze vrijheid spreekt me sterk aan (>< huidige ‘controlesfeer’ op mijn bureau)
- Ik ben gekwalificeerd om les te geven
Daarnaast ben ik ook bang om in het onderwijs te gaan. En dit wel om deze redenen:
- Aanvankelijk weinig jobzekerheid (zou graag een huis kopen)
- Vlakke loopbaan (misschien na enkele jaren toch een sleur)
- Binnen 15-tal jaar groot loonverschil in vergelijking met huidige positie
Verder wil ik ook nog even duidelijk maken dat mijn beeld van het onderwijs vrij gefundeerd is. Ik heb namelijk zelf (succesvol) stages doorlopen en zowel mijn vaste vriendin als vele vrienden staan in het onderwijs. Ik denk dus dat ik een goed beeld heb van zowel de voordelen als de valkuilen.
Wat me er echter van weerhoudt is het feit dat ik (klinkt misschien nogal hautain) wel wat potentieel heb. Ik merk dit nu reeds op mijn job dat ik met mijn profiel wel mogelijkheden zal krijgen. In het onderwijs wordt dit echter niet echt in rekening gebracht. Ik ben dus eigenlijk wat bang dat ik wat van mijn potentieel ‘onbenut’ laat in het onderwijs (althans in mate van erkenning). Verder schrikt de beperkte jobzekerheid me dus ook sterk af. Dit laatste vooral omdat ik momenteel een mooie functie heb waarop velen jaloers zouden zijn. Ik ben me er dan ook van bewust dat het niet evident zal zijn om opnieuw een dergelijke aantrekkelijke functie te bekomen. De weg terug van onderwijs naar privé lijkt me mentaal ook niet evident.
Daarnaast zijn er dan wel weer elementen waardoor ik een aversie krijg van mijn huidige job.
- Elke dag opnieuw dat eindeloos gependel (niet kunnen uitkijken naar bepaalde vakantie).
- Nooit is vrij tijdens de kantoren. Relatief saai werk en bazen luisteren vaak niet naar mijn ‘innovatieve’ inbreng.
- Er wordt van mij verwacht dat ik 38u per week werk. Ongeacht wat ik binnen deze tijdspanne presteer. Voor mij is dit extra frustrerend aangezien ik in het verleden steeds gemiddelde veel efficiënter werk dan collega’s of medestudenten. Dit gaf me veel vrijheid om mijn dagen zelf in te delen. Het werk was steeds goed op voorhand en kwalitatief afgewerkt terwijl anderen nog bezig waren. Als ik op mijn huidige job met iets zeer snel klaar ben, kan ik voor de rest van de dag Wikipedia uitlezen. Een job waarin mijn productiviteit met tijd beloond wordt is voor mij dus ideaal (=bv. ‘s avonds lessen voorbereiden).
Samengevat zijn er dus twee krachten die op mijn inwerken en die moeilijk met elkaar verenigbaar zijn. Zijnde:
- Ambitieus en drang om carrière te maken (wat ook in zekere mate binnen mijn bereik is)
><
- Graag lesgeven en vrije tijd om te reizen/sporten/vriendin dankzij productiviteit
Ik besef dat ik hier in zekere zin een compromis moet maken, maar toch ik heb ik het gevoel dat ik altijd zal verliezen. Maar aangezien ik nu nog jong en flexibel ben (bv. geen hypotheek) denk ik dat ik toch keuzes zal moeten maken.
Met dit te posten verwacht ik geen sluitend antwoord, maar misschien wat levenservaringen, tips of wat dan ook om met deze ‘problematiek’ om te gaan en knopen door te hakken. Wat mij betreft hoeft er zelfs geen antwoord te komen, maar door dit hier even op een rijtje te zetten creëer ik voor mezelf alvast wat mentale rust.
PS:
- Soms lijkt dit verhaal misschien ietwat hautain. Dit is zeker niet mijn bedoeling. Maar om de situatie te begrijpen is het belangrijk dat ik enkele zaken schets zoals ik ze zelf aanvoel.
Bedankt.

Als je echt denkt dat je gelukkiger zal zijn als leraar, dan moet je ervoor gaan natuurlijk.