Archief - Help me...

Hallo,

Mijn naam is Jonas, ik heb net m'n eerste jaar bachelor psychologie er op zitten, aan de Kuleuven.

Mijn jaar begon goed, ik was enorm gemotiveerd en had er een goed zicht op. Enkele weken voor de examens is mijn oma gestorven aan longkanker, we wisten allemaal dat ze eraan leed, maar we dachten dat ze meer tijd zou hebben, dat we meer tijd zouden hebben om nog met haar door te brengen... Ik kreeg het nieuws op een dag dat ik in leuven zat, ik was gefrustreerd dat ik op dat moment niet thuis kon zijn, je weet wel dat je niets meer kan doen, maar ik had op dat moment geen behoefte meer aan school en wou er gewoon niet zijn.

Mijn examens waren een ramp, ik was op geen enkel vak geslaagd. Hele dagen lag ik op mijn kot gewoon in mijn bed, niks te doen, gewoon slapen en proberen niet na te denken. Elk weekend vroegen mijn ouders (bij mijn thuiskomst) of ik die week goed mijn best heb gedaan, hoe het was die week, of het leuk was. Elke keer kwam ik met hetzelfde verhaaltje: dat alles goed ging. Ik kon hen gewoon niet vertellen dat alles slecht ging, vooral niet omdat ze nog zo leden onder het verlies van mijn oma. Ze waren ook enorm trots dat ik naar een universiteit ging en ik wou hen niet teleurstellen.

De examenperiode daarop had ik me beter voorbereid. Mijn samenvattingen waren ruim op tijd klaar, ik was klaar om te studeren. Maar toen mijn examens aanbraken kreeg ik opnieuw slecht nieuws. Ik hoorde toevallig een telefoongesprek tussen mijn moeder en mijn opa. Opa was naar de dokter geweest en bleek dat hij asbest (kankerverwekkend) vlekken op zijn longen had. Ik moest meteen denken aan mijn oma en was volledig in paniek. Het was alsof er dagen voorbij waren gegaan zonder dat ik het wist, alsof ik in een sort roes zat of op automatische piloot stond. Ik was opnieuw voor geen enkel vak geslaagd. De herexamens waren ook maar een trieste bedoening... Ik vond het onmogelijk om nog al mijn vakken in te halen en had het opgegeven. (Achteraf bleek dat de asbestvlekjes nog zo erg niet waren, dat er nog iets aan kon gedaan worden.)

Ik weet dat ik mijn 1ste moet bissen, mijn ouders weten dat nog steeds niet. Ik weet dat het enorm dom is om ze voor te liegen dat ik gewoon geslaagd ben, maar het leek me gewoon het beste op dat moment.

Ik heb geen enkele ervaring met universiteiten, zou ik een brief thuiskrijgen met de mededeling dat ik moet bissen? (die mijn ouders eventueel eerst in handen krijgen?) Of gebeurt dit allemaal via mail en online inschrijvingen? Met andere woorden: kan ik het geheim houden van mijn ouders dat ik moet bissen? Ik heb mijn vakantiewerk-geld van vorig jaar nog, dus ik kan zelf mijn inschrijvingsgeld gaan betalen.

Dit lijkt gekkenwerk, ik weet het, maar vanaf volgend jaar ga ik inwonen bij mijn vriendin en ben ik vrij zeker dat mijn ouders mijn schoolprestaties toch niet meer zullen controleren, dus ik kan gerust nog een jaartje langer studeren als dat moet.

Sorry voor de lange uitleg, maar ik heb al vaak berichten gelezen van mensen die te lui zijn om te studeren, en dan moeten bissen. Ik wou gewoon even laten weten dat het bij mij niet zo het geval was, ik heb gewoon pech gehad dit jaar. Dit jaar was verschrikkelijk en heel pijnlijk voor mij... Ik ga er vanaf volgend jaar terug volledig voor gaan, we hebben deze maand een mooie "herinneringsmis" voor mijn oma gehouden en ik heb het gevoel dat ik het nu wat meer kan "afsluiten", dat ik haar dood een beetje een plaats kan geven.

Jammer genoeg heb ik al die domme dingen gedaan dit jaar, dus mijn belangrijkste vraag is: kan ik onopgemerkt bissen dit jaar, zonder dat mijn ouders het weten, als ik zelf mijn inschrijving regel en het inschrijvingsgeld betaal? (willen ze je ouders niet spreken ofzo als je gaat bissen? of brengen ze die op de hoogte? moeten je ouders iets ondertekenen?) Ik was alvast op de site van de Kuleuven gaan kijken maar vindt niet echt een antwoord op mijn vraag. En als ik mijn vraag doorstuur naar een ombudsdienst gaan die zich zeker vragen stellen...

Ik bedank alvast degenen die de moeite nemen om op mijn vraag te antwoorden of om mijn verhaal te lezen. Alsjeblieft, ik heb hier echt nood aan, het mag echt cliché klinken, maar ik "zie het even niet meer zitten".

Met vriendelijke groeten
Jonas

nee je zit niet meer op de middelbare school. Als jij het je ouders niet vertelt komen ze het niet te weten. Ik kan me wel niet voorstellen dat het bevorderlijk voor de relatie met je ouders gaat zijn als het ooit uitkomt en sowieso dat dat een keer gaat gebeuren ^^

Sowieso vertellen imo, zoals aXl_ zegt, het komt toch uit...

Als ge het zo uitlegt hoe ge het hier hebt gedaan zullen die daar normaal gezien geen problemen mee hebben... (ken uw ouders natuurlijk niet).

Denk je echt dat je ouders het erg zullen vinden?
Gewoon eerlijk aan je ouders vertellen hoe het zit. De wil om te studeren was er. Puur door die tegenslagen moet je bissen, dat is toch niet erg?
Volgend jaar een verse start en hopelijk heb je een jaar zonder enige tegenslag.

1. Dit topic staat fout.
2. De unief heeft zelfs het recht niet uw resultaten bekend te maken aan uw ouders dus in principe kunnen ze het niet achterhalen.
3. Vraag raad aan herman brusselmans, die heeft da ook gedaan. Volgens mij liegt daar meer volk over dan ge denkt. En aangezien ge niet meer thuis gaat wonen zie ik niet direct een dringende reden waarom ge het aan uw ouders zou moeten vertellen (buiten, je mag niet liegen!).

vertel het ze zo snel mogelijk, over zo'n dingen lieg je best niet

Afhankelijk van hoe je ouders zijn zou ik dat gewoon vertellen. Ik zou het alleen niet opbiechten als je ouders erg op je eerlijkheid gesteld zijn en er absoluut niet tevreden mee zullen zijn dat je gelogen hebt.

Over dat bissen zou ik me geen zorgen maken, een heel groot deel studenten doet z'n eerste jaar opnieuw - al dan niet in een andere richting - of moet af en toe een vak meenemen naar het volgende jaar waardoor de studie op het einde toch een jaar langer duurt dan gepland. Als je er van overtuigd bent dat de volgende jaren beter zullen lukken, met andere woorden, als je zeker bent dat het puur aan de problemen rond je grootouders lagen, zou ik met goede moet verder gaan. Je zal er zeker geen spijt van krijgen.

Ik zou het persoonlijk heel voorzichtig aan mijn ouders vertellen. Ouders houden - meestal - enorm veel van hun kinderen en zullen zo een situatie wel begrijpen en steunen.

kunt het beter gewoon zeggen, uw ouders gaan da uiteindelijk toch merken als gij opeens enkele jaren langen gaat studeren (1 jaar in het beste geval da ge daarna altijd op alles slaagt)

Gurdt zei:

Afhankelijk van hoe je ouders zijn zou ik dat gewoon vertellen. Ik zou het alleen niet opbiechten als je ouders erg op je eerlijkheid gesteld zijn en er absoluut niet tevreden mee zullen zijn dat je gelogen hebt.

Over dat bissen zou ik me geen zorgen maken, een heel groot deel studenten doet z'n eerste jaar opnieuw - al dan niet in een andere richting - of moet af en toe een vak meenemen naar het volgende jaar waardoor de studie op het einde toch een jaar langer duurt dan gepland. Als je er van overtuigd bent dat de volgende jaren beter zullen lukken, met andere woorden, als je zeker bent dat het puur aan de problemen rond je grootouders lagen, zou ik met goede moet verder gaan. Je zal er zeker geen spijt van krijgen.

Ik zou het persoonlijk heel voorzichtig aan mijn ouders vertellen. Ouders houden - meestal - enorm veel van hun kinderen en zullen zo een situatie wel begrijpen en steunen.

Klik om te vergroten...

Ja, mijn ouders zijn best op eerlijkheid gestelt. Ik heb nooit echt tegen hun gelogen, tenzij voor van die kleine dingen ("ik zweer jullie dat ik die snoepzak niet leeggegeten heb!" -doet een wanhopige poging om de lege zak te verstoppen-) Ik had met hun ook een afspraak gemaakt voor ik begon te studeren: als ik niet overging dit jaar, moest ik terug thuis studeren (niet meer op kot gaan), maar dat lijkt mij echt onmogelijk. Mijn jongere broer (16) heeft Gilles de la tourette, en is best luidruchtig (en laat ik nu net het type zijn dat rust nodig heeft om te studeren, daarom dat ik ook op kot ging in de eerste plaats) Maar het komt erop neer dat ik dus maar 1 kans kreeg van mijn ouders. Die ik dus aardig verpest heb... Ik ben niet bang om het hun te vertellen, want ik weet dat ze niet al te boos zullen zijn als ik het vertel. Maar ik weet dat ze dan weer een klap in hun gezicht krijgen (en de kans dat ik niet meer op kot mag dus)... Mijn mama is nog steeds niet over de dood van mijn oma (het was haar moeder, ze hadden een hele hechte band) Mijn vader moet binnen een week geopereerd worden door een navelbreuk... Hebben jullie soms het gevoel van: "er kan niks meer bij, we hebben genoeg problemen"? Dat hebben mijn ouders dus momenteel. Ze hebben er de fut niet meer voor... Daarom dat ik ze mijn school-probleem wil besparen en alles in het "geheim" wil afhandelen. Als ik in mijn 3de bachelor ga zeggen: "ma, pa, ik heb iets doms gedaan in het eerste, dus ik ga een jaar langer studeren", accepteren ze het waarschijnlijk beter dan dat ik ze er nu mee overval. Ik ga het uiteindelijk wel opbiechten natuurlijk, zo'n dingen komen altijd uit. Maar door de recente gebeurtenissen wil ik ze het gewoon even besparen...

Dan zou ik zeggen, doe nu je eerste jaar opnieuw, en als je dit jaar op alles geslaagd bent heb je in principe bewezen dat je het kan en dat de problemen volledig aan die kwestie lagen. Als je het hen dan vertelt weten ze ook wel van "ok, hij heeft dit jaar wel gewoon goede resultaten gehaald, dat kot is niet negatief voor hem".

De kans dat ge dit drie jaar verborgen kunt houden, is quasi onbestaande. En dan nog, als ge het verzwijgt en het komt uit maakt ge er hoogstwaarschijnlijk een groter probleem van dan als ge het zelf opbiecht.

Milkyway zei:

Ja, mijn ouders zijn best op eerlijkheid gestelt. Ik heb nooit echt tegen hun gelogen, tenzij voor van die kleine dingen ("ik zweer jullie dat ik die snoepzak niet leeggegeten heb!" -doet een wanhopige poging om de lege zak te verstoppen-) Ik had met hun ook een afspraak gemaakt voor ik begon te studeren: als ik niet overging dit jaar, moest ik terug thuis studeren (niet meer op kot gaan), maar dat lijkt mij echt onmogelijk. Mijn jongere broer (16) heeft Gilles de la tourette, en is best luidruchtig (en laat ik nu net het type zijn dat rust nodig heeft om te studeren, daarom dat ik ook op kot ging in de eerste plaats) Maar het komt erop neer dat ik dus maar 1 kans kreeg van mijn ouders. Die ik dus aardig verpest heb... Ik ben niet bang om het hun te vertellen, want ik weet dat ze niet al te boos zullen zijn als ik het vertel. Maar ik weet dat ze dan weer een klap in hun gezicht krijgen (en de kans dat ik niet meer op kot mag dus)... Mijn mama is nog steeds niet over de dood van mijn oma (het was haar moeder, ze hadden een hele hechte band) Mijn vader moet binnen een week geopereerd worden door een navelbreuk... Hebben jullie soms het gevoel van: "er kan niks meer bij, we hebben genoeg problemen"? Dat hebben mijn ouders dus momenteel. Ze hebben er de fut niet meer voor... Daarom dat ik ze mijn school-probleem wil besparen en alles in het "geheim" wil afhandelen. Als ik in mijn 3de bachelor ga zeggen: "ma, pa, ik heb iets doms gedaan in het eerste, dus ik ga een jaar langer studeren", accepteren ze het waarschijnlijk beter dan dat ik ze er nu mee overval. Ik ga het uiteindelijk wel opbiechten natuurlijk, zo'n dingen komen altijd uit. Maar door de recente gebeurtenissen wil ik ze het gewoon even besparen...

Klik om te vergroten...

Het is natuurlijk absoluut cruciaal dat ge dit jaar slaagt, maar dat mag geen probleem zijn. Dan kan je het eventueel al volgend jaar vertellen en hoe je het geen 3 jaar mee te zeulen.

imo moet ge het opbiechten en mogelijks ook eens wat psychologische hulp zoeken. als ge volledig apathisch wordt omdat ge slecht nieuws opvangt (ik veronderstel dat ge na dat telefoongesprek toch wel de volledig uitleg gekregen hebt?) dan is er denk ik iets mis.
ook herexamens zonder deftige reden volledig laten schieten lijkt me niet bepaald verstandig om te doen. ge kunt het op zijn minst proberen, ieder geslaagd vak is er eentje dat het volgend jaar niet terugkeert.

ik ken er natuurlijk niet veel van maar imo lijkt het me alsof ge een soort van depressie hebt of er toch eentje ontwikkeld zodra ge slecht nieuws krijgt.

Ge kunt dan wel best maken dan dat ge in uw bisjaar er voor alles door zijt dan

Alé, niet grof bedoeld, maar ik hoop dat je de ernst inziet van de situatie; alle vakken die je nu nog buist en moet meenemen brengen uw leerkrediet verder naar omlaag. En eenmaal je niet meer genoeg credits hebt dan zult ge serieus mogen gaan bijbetalen als je nog een universitair diploma (of eender welke hoger diploma eigenlijk) wil behalen.

Zoiets zal uw leugens des te zwaarder maken en uw eigen toekomst op de helling zetten. (Ik betwijfel dat uw ouders in dit geval, na zo'n leugen, bereid zullen zijn heel wat meer geld te moeten geven voor uw opleiding)

Weet dus dat als je beslist om dit te verzwijgen, je een gigantische verantwoordelijkheid zal dragen het komende jaar, die je al dan niet zal kunnen dragen (dat moet je voor jezelf uitmaken natuurlijk)... No offence, maar persoonlijk lijkt me dit wel geen goed idee voor jou.

Besef namelijk ook dat er volgend jaar net zo goed een sterfgeval kan zijn in de familie, of iemand die doodziek wordt, enz... Zeker als het gaat om grootouders en dergelijke denk ik dat het toch belangrijk is uzelf niet te gemakkelijk te verliezen in zo'n situaties. Het is niet gemakkelijk te studeren in zo'n omstandigheden, dat weet ik ook wel, maar dat zou toch geen excuus mogen zijn om al uw vakken te buizen, zelfs in de herexamens. Op zo'n momenten moet je je als goeie student kunnen harder en verderzetten.

(Als het gaat om sterfte bij naaste familie, hevige ongevallen/ziekte, enz. dan kan je trouwens uitstel krijgen op uw examens)

imo moet ge het opbiechten en mogelijks ook eens wat psychologische hulp zoeken.

Klik om te vergroten...

Ironisch genoeg studeert hij zelf psychologie

Waarom heb je je herexamen niet meegedaan?

denkimi zei:

imo moet ge het opbiechten en mogelijks ook eens wat psychologische hulp zoeken. als ge volledig apathisch wordt omdat ge slecht nieuws opvangt (ik veronderstel dat ge na dat telefoongesprek toch wel de volledig uitleg gekregen hebt?) dan is er denk ik iets mis.
ook herexamens zonder deftige reden volledig laten schieten lijkt me niet bepaald verstandig om te doen. ge kunt het op zijn minst proberen, ieder geslaagd vak is er eentje dat het volgend jaar niet terugkeert.

ik ken er natuurlijk niet veel van maar imo lijkt het me alsof ge een soort van depressie hebt of er toch eentje ontwikkeld zodra ge slecht nieuws krijgt.

Klik om te vergroten...

idem

Aan de Ugent kan je het verborgen houden als uw ouders nooit achter de puntenbriefjes vragen maar aan de KUL heb ik er geen idee van.

Sowieso geen goed plan want 1 jaar lukt dat misschien maar meerdere jaren?

Eerlijk duurt het langst, vroeg of laat komen ze het toch te weten...

Ken iemand die zo ook een half jaar verzwegen heeft voor zijn vrienden/lief/ouders en feitelijk naar geeneen les was gegaan, geen enkel examen had afgelegd, noch stage had gelopen terwijl hij hele dagen de schijn hoog hield dat hij zwaar aan't werken was voor school en dat de examens prima verliepen.
Kan je vertellen dat totop de dag van vandaag (is nu ongeveer een jaar geleden),
zelfs zijn beste vrienden nog steeds geen vertrouwen in die persoon kunnen hebben.

Toen mijn broer overleden is net aan de start van mijn 2de jaar was ik ook het noorden kwijt en was de thuissituatie ook zodanig moeilijk dat ik na mijn 1ste examenperiode doorhad dat het zo niet kon lukken. Ben daarna gaan werken en herbegin nu pas (na 2,5 jaar) omdat ik op dat moment mijn hoofd niet kon vrijmaken en bepaalde doelen terug moest vinden in't leven voor ik kon beginnen aan een studie.

Met alle respect maar ben ik nu de enigste die twijfelt aan zijn verhaaltjes? Of probeer je hiermee iets anders mee goed te praten???

Dat het verlies van je oma zwaar doorweegt op jou, wil ik best geloven maar op daar dan een ganse maand depressief door te zijn en vooral waarom zouden jouw ouders daar geen compassie voor kunnen hebben????

Uw tweede verhaaltje geloof ik eerlijk gezegd ook niet echt en ligt weer in lijn met het eerste. Daarnaast bestaat er ook zoiets als herexamen of was daar ook weer iets tussenbeide gekomen....
Of ge hebt gewoon psychologische problemen. (wat overigens past bij uw richting )

In mijn opinie blijft de beste beslissing om alles te vertellen.
Want ik voorspel volgende mogelijke scenario's:
- Uw ouders komen het via via te weten dat je je 1e jaar aan het bissen bent. Hoe ontgoocheld zullen ze dan niet zijn dat je nooit de waarheid verteld hebt en dat ze het van iemand anders moeten horen.
- Je slaagt niet in je bisjaar (ik wens het je niet toe, maar je mag de mogelijkheid niet uitsluiten)... dan heb je pas een probleem, dan moet je aan je ouders gaan vertellen dat je al 2 jaar op rij zonder iets te zeggen niet geslaagd bent.

Nu vertellen zal niet makkelijk zijn, maar zal een zware last van je schouders afgooien zodat je er dit jaar weer volop kan invliegen zonder die last die gans het jaar op je drukt, mentaal zal deze leugen namelijk zwaar wegen en misschien ook invloed hebben op je studeer-capaciteiten. Constant gans het jaar zal je moeten oppassen wat je zegt tegen je ouders over school, zodat je het niet per ongeluk verklapt. Ik denk dat je die mentale last wel onderschat...

Succes ermee,
Hiapoe