Ahh, was ik nog maar een tiener. Toen ik nog in het middelbaar zat, wist ik ook wel wat mijn droomcarrière zou zijn. Games spelen en er nog voor betaald worden ook! Jongens toch!
Ik heb ongeveer tien jaar in de "business" doorgebracht als amateur-videogamejournalist. Ik schrijf al zeker sinds mijn twaalfde/dertiende over games en op den duur begon dat redelijk serieuze proporties aan te nemen wat een hobby betreft. Twintigtal perstrips op een jaar, veel deadlines, soms enorme backlogs (5 games te testen op een weekje en dan met een deftige review moeten afkomen), etc.
Eerder dit jaar heb ik besloten dat ik er mijn tijd niet meer ga insteken. Mede omdat het gamen naar de achtergrond is verdwenen (en geloof me: dat hadden ze mij zes jaar geleden niet moeten zeggen of ik had ze vierkant uitgelachen), maar ook omdat ik de tijd en goesting voor het schrijven niet meer kon opbrengen.
Ik ken voldoende mensen die er wel in verdergegaan zijn, en ik kan getuigen dat het inderdaad zeker niet dat glamoureuze "omg ik wil altijd kind blijven"-leventje is dat vele jonge enthousiastelingen er zich bij voorstellen. Het loon is krabben, de uren zijn soms zotjes en de enige lichtpuntjes zijn de beurzen en perstrips, maar vergis u niet: je gaat niet zomaar op kosten van EA een weekje op vakantie naar LA. Daar ter plaatse is het "werkendag" zoals ze dat hier zeggen, vollen bak rondreizen en interviews aan de lopende band ondanks de jetlag.
Voor een magazine heb je tegenover online wel het voordeel dat je vooral persexemplaren te spelen krijgt, met andere woorden weken of zelfs maanden voordat ze effectief uitkomen. Maar goed, doe eerst hobby-gewijs de nodige ervaring op, want bij een magazine binnen raken is niet zo simpel. Zeker niet in deze tijden van crisis, waar redacties ZWAAR uitgedund worden, en het zijn de "randzaken" zoals de gamepers die daar als eerste onder lijden. Om een idee te geven: een bepaald tv-krantje (ik ga geen namen noemen) had eerst een redactie van 5 mensen en nu schiet enkel de hoofdredacteur nog over als solo-verantwoordelijke voor alles.
Als je graag schrijft en er een centje mee denkt te kunnen bijverdienen (en let wel: voor een deftig magazine moet je echt wel een aardig woordje kunnen schrijven, als er hier op de 9lives-redactie of op de redactie van eender welke andere Belgische gamesite 2 à 3 mensen geschikt zijn voor magazinepers op niveau is het veel), ga er dan voor als hobby. Gamejournalistiek is ook een job zonder veel integriteit, althans in België niet. Als je de haast poëtische reviews van sommige Britse of Amerikaanse recensenten leest, die sowieso al meer een traditie van proza - en vaak ook een opleiding daarvoor - hebben, voel je je toch nederig. Weten dat Frank Molnar nog steeds de grootste naam in de Belgische game"journalistiek" is, doet dan wel pijn. Zeker als er nog altijd sterke recensenten als een Raf Picavet nauwelijks nog een deftig forum krijgen.
Je bent jong en hebt nog een kop vol zotte dromen, maar meestal zijn die morgen alweer over. Kwestie van je even met beide voeten op de grond te zetten.
Tr1ploid zei:
Verspil er u tijd niet aan. Je hebt noch het schrijftalent (dat zie ik aan uw zinsbouw en gebruik van punctuatie) noch de knowhow (dit komen vragen op een gameforum). Doe iets waar je wel goed in bent en denk hier niet verder over na vooraleer je er teveel tijd en geld in stopt.
Sorry om de rotzak uit te hangen, maar iemand moet het zeggen.
En ja, sorry, dat dus ook. Als je enkel positieve feedback over je plannen wil, moet je het ook niet vragen. Je moet alleen een realistisch beeld krijgen van wat er verwacht wordt van een goeie recensent en ik kan u op een briefje geven dat men nog geen tweede keer naar je zal omkijken zolang je zo'n povere taalbeheersing hebt. Ofwel doe je er iets aan, ofwel ga je de ene teleurstelling na de andere tegemoet. Ik ga niet zeggen dat het hopeloos is, maar het is geen kwestie van maar even een mailtje te sturen en de consoles alvast warmdraaien.