doubter_
Legacy Member
Ik wou hier even mijn verhaal kwijt..
Ik ben een meisje van 20 jaar, vorig jaar afgestudeerd aan het middelbaar in de richting Sociale Technische Wetenschappen. Deze richting lag mij volledig omwille van de wetenschappen en het sociale aspect. Ik voelde mij zeer goed op die school, in de richting en in mijn klas en ik zag er daarom ook tegenop om afscheid te nemen. Dan was het zover en moesten we allemaal een keuze maken, wat wil je studeren.. Ik heb nooit een droomberoep gehad en ik twijfelde enorm of ik wel wou verder studeren.. Maar na aandringen en advies van mijn leerkrachten heb ik dit toch gedaan.
Na het maken van verschillende studiekeuzetest en raad van leerkrachten ben ik begonnen aan verpleegkunde op Artevelde maar nooit was ik 100% zeker dat ik dit wou.. Al snel bleek dat ik mij niet goed voelde op die school en in de richting. Ik heb altijd al last gehad van een lichte vorm van ziektevrees en tijdens de opleiding werd dit veel erger, als ik over een bepaalde ziekte had geleerd dacht ik dat ik die zelf had. Tis ging dus zeker niet lukken, ik had totaal geen motivatie. Ik kwam er ook achter dat ik die onregelmatige uren niet ging aan kunnen. Ik ben iemand die zekerheid en stabiliteit nodig heeft. Dus ben ik in februari gestopt met de opleiding, hiervan heb ik geen spijt van. Ik mocht dan direct voltijds beginnen werken waar ik weekendwerk deed. Ik heb mijzelf even de tijd gegeven om te genieten van de vrijheid en dan ben ik beginnen nadenken over een andere studie of werk.. Maar na al die maanden weet ik nog steeds niet wat ik wil. Door mijn slechte ervaring op de hogeschool zie ik deze optie niet meer zitten, ook financieel is dit niet echt haalbaar. Volgens mij ben ik gewoon niet een persoon om 3 jaar te studeren.. Ik wil vooruit in het leven en ik vind dat ik tijdens die 3 jaar stil sta.. Ik heb binnenkort mijn vast rijbewijs en wil graag een autotje maar als ik terug ga studeren in september kan ik die auto niet onderhouden.. Ik heb denk ik al alle studiemogelijkheden overwogen, namelijk, hogeschool, Se-n-se, syntra, vdab, volwassenonderwijs.. maar bij ieder is er wel iets waardoor ik ga twijfelen. De richtingen die mij het meest aanspreken zijn, opticien, opvoeder, sociaal werk,.. kortom iets in de sociale sector. Ik ben naar een opendeurdag geweest voor sociaal werk en opvoeder aan het volwassenonderwijs maar het probleem is daar dat ik geen inkomen ga hebben tijdens die opleiding omdat de kans op betaalde stage heel klein is.. En dan opticien zou ik bij syntra moeten doen, dan zou ik wel een inkomen hebben van ongeveer 600 euro per maand maar dan ben ik ook bang dat ik geen auto zal kunnen onderhouden en daarbij nog andere kosten en misschien wat sparen.. Ik heb nu een kleine spaarboek ma die zal er rap door zijn aangezien ik het meeste zelf moet betalen, ik woon wel nog thuis. Kortom ik blijf over alles twijfelen en bang dat ik het niet zal maken in het leven.. ik wil niet veel maar wil gewoon een job die ik graag doe waarvan ik een deftig leven kan leiden. Dan heb ik nog een bijkomend probleempje.. ik stotter namelijk.. soms aanvaard ik het, dit ben ik gewoon.. maar soms is mijn zelfvertrouwen daardoor zo laag dat ik zin heb om mij op te sluiten.. Zijn er mensen die dit ook hebben doorgemaakt? Iemand die tips heeft? Ik heb wel steun aan vrienden en mama maar kheb eens nood aan andere meningen en ervaringen..
Bedankt om het lange verhaal te lezen
x
Ik ben een meisje van 20 jaar, vorig jaar afgestudeerd aan het middelbaar in de richting Sociale Technische Wetenschappen. Deze richting lag mij volledig omwille van de wetenschappen en het sociale aspect. Ik voelde mij zeer goed op die school, in de richting en in mijn klas en ik zag er daarom ook tegenop om afscheid te nemen. Dan was het zover en moesten we allemaal een keuze maken, wat wil je studeren.. Ik heb nooit een droomberoep gehad en ik twijfelde enorm of ik wel wou verder studeren.. Maar na aandringen en advies van mijn leerkrachten heb ik dit toch gedaan.
Na het maken van verschillende studiekeuzetest en raad van leerkrachten ben ik begonnen aan verpleegkunde op Artevelde maar nooit was ik 100% zeker dat ik dit wou.. Al snel bleek dat ik mij niet goed voelde op die school en in de richting. Ik heb altijd al last gehad van een lichte vorm van ziektevrees en tijdens de opleiding werd dit veel erger, als ik over een bepaalde ziekte had geleerd dacht ik dat ik die zelf had. Tis ging dus zeker niet lukken, ik had totaal geen motivatie. Ik kwam er ook achter dat ik die onregelmatige uren niet ging aan kunnen. Ik ben iemand die zekerheid en stabiliteit nodig heeft. Dus ben ik in februari gestopt met de opleiding, hiervan heb ik geen spijt van. Ik mocht dan direct voltijds beginnen werken waar ik weekendwerk deed. Ik heb mijzelf even de tijd gegeven om te genieten van de vrijheid en dan ben ik beginnen nadenken over een andere studie of werk.. Maar na al die maanden weet ik nog steeds niet wat ik wil. Door mijn slechte ervaring op de hogeschool zie ik deze optie niet meer zitten, ook financieel is dit niet echt haalbaar. Volgens mij ben ik gewoon niet een persoon om 3 jaar te studeren.. Ik wil vooruit in het leven en ik vind dat ik tijdens die 3 jaar stil sta.. Ik heb binnenkort mijn vast rijbewijs en wil graag een autotje maar als ik terug ga studeren in september kan ik die auto niet onderhouden.. Ik heb denk ik al alle studiemogelijkheden overwogen, namelijk, hogeschool, Se-n-se, syntra, vdab, volwassenonderwijs.. maar bij ieder is er wel iets waardoor ik ga twijfelen. De richtingen die mij het meest aanspreken zijn, opticien, opvoeder, sociaal werk,.. kortom iets in de sociale sector. Ik ben naar een opendeurdag geweest voor sociaal werk en opvoeder aan het volwassenonderwijs maar het probleem is daar dat ik geen inkomen ga hebben tijdens die opleiding omdat de kans op betaalde stage heel klein is.. En dan opticien zou ik bij syntra moeten doen, dan zou ik wel een inkomen hebben van ongeveer 600 euro per maand maar dan ben ik ook bang dat ik geen auto zal kunnen onderhouden en daarbij nog andere kosten en misschien wat sparen.. Ik heb nu een kleine spaarboek ma die zal er rap door zijn aangezien ik het meeste zelf moet betalen, ik woon wel nog thuis. Kortom ik blijf over alles twijfelen en bang dat ik het niet zal maken in het leven.. ik wil niet veel maar wil gewoon een job die ik graag doe waarvan ik een deftig leven kan leiden. Dan heb ik nog een bijkomend probleempje.. ik stotter namelijk.. soms aanvaard ik het, dit ben ik gewoon.. maar soms is mijn zelfvertrouwen daardoor zo laag dat ik zin heb om mij op te sluiten.. Zijn er mensen die dit ook hebben doorgemaakt? Iemand die tips heeft? Ik heb wel steun aan vrienden en mama maar kheb eens nood aan andere meningen en ervaringen..
Bedankt om het lange verhaal te lezen
x
