Googke
Legacy Member
Yu beste 9Livers
Wegens een gebrek aan geld om mijn frustraties bij een psycholoog te uiten doe ik het maar via deze sectie van 9Lives.
''De studententijd is de mooiste tijd van je leven'' , een zin die ik al te vaak heb gehoord en een zin die bij mij totaal het tegenovergestelde is. Door al die verhalen van andere personen en een grote hoeveelheid teen & college movies had ik natuurlijk heel hoge aspiraties van het studentenleven. Die prachtige tijd is toch niet aan mij besteed. Vandaag is het twee oktober, het beloven nog 9 zware maanden te worden.
Eenzaamheid, een eenwoordsamenvatting. De overstap van secundair naar hoger onderwijs heb ik IMMENS overschat. Niet op academisch vlak , maar op sociaal vlak. Sowieso niet barstend van zelfvertrouwen doch opnieuw vrienden maken ging ik wel lukken dacht ik, zolang je je maar openstelt. Maar vriendschap komt van twee kanten. Gevolg : hyperoppervlakkige gesprekken die gevoerd worden omdat het moet. Het liefst van alles wordt er gezwegen. Eens wat doen na school ? ''Waarom zou dat moeten'' , een terugkerend antwoord.
Het contact met veel vrienden is ook sterk verwaterd. Die zitten op kot en beleven de tijd van hun leven. Ik zie ze ook amper tot gewoon niet. Wat een geluk dat ik nog twee personen heb waar ik terecht kan. Maar die kunnen ook niet altijd iets doen...
Schril contrast met mijn vader en broer. Beide hebben nooit gestudeerd maar hebben wel een prachtig leven als zelfstandige en zelfstandige helper in de bouw. Ik heb zelf in de zomer een maand gewerkt bij hun. Nu al nostalgie naar die tijd ...
Wat zouden jullie doen : verder studeren of werken ?
Alvast bedankt om mijn geween te lezen,
Googke
Wegens een gebrek aan geld om mijn frustraties bij een psycholoog te uiten doe ik het maar via deze sectie van 9Lives.
''De studententijd is de mooiste tijd van je leven'' , een zin die ik al te vaak heb gehoord en een zin die bij mij totaal het tegenovergestelde is. Door al die verhalen van andere personen en een grote hoeveelheid teen & college movies had ik natuurlijk heel hoge aspiraties van het studentenleven. Die prachtige tijd is toch niet aan mij besteed. Vandaag is het twee oktober, het beloven nog 9 zware maanden te worden.
Eenzaamheid, een eenwoordsamenvatting. De overstap van secundair naar hoger onderwijs heb ik IMMENS overschat. Niet op academisch vlak , maar op sociaal vlak. Sowieso niet barstend van zelfvertrouwen doch opnieuw vrienden maken ging ik wel lukken dacht ik, zolang je je maar openstelt. Maar vriendschap komt van twee kanten. Gevolg : hyperoppervlakkige gesprekken die gevoerd worden omdat het moet. Het liefst van alles wordt er gezwegen. Eens wat doen na school ? ''Waarom zou dat moeten'' , een terugkerend antwoord.
Het contact met veel vrienden is ook sterk verwaterd. Die zitten op kot en beleven de tijd van hun leven. Ik zie ze ook amper tot gewoon niet. Wat een geluk dat ik nog twee personen heb waar ik terecht kan. Maar die kunnen ook niet altijd iets doen...
Schril contrast met mijn vader en broer. Beide hebben nooit gestudeerd maar hebben wel een prachtig leven als zelfstandige en zelfstandige helper in de bouw. Ik heb zelf in de zomer een maand gewerkt bij hun. Nu al nostalgie naar die tijd ...
Wat zouden jullie doen : verder studeren of werken ?
Alvast bedankt om mijn geween te lezen,
Googke
. Sowieso, niet opgeven na deze korte tijd. Het sociale zou ik sowieso niet al te zwaar wegen, nu nog niet, echte vriendschappen ontstaan pas na een flinke tijd is mijn ervaring, groepjes vormen mensen vaak uit onzekerheid om ook niet alleen te staan, dit merk ik bij mijn huidige studie ook enorm.
Nja , het eerste jaar is achter de rug en idd de kliekjes zijn gevormd. Enorm moeilijk om er tussen te komen en als je dan eens duidelijk contact wil krijg je signalen dat je overkomt als een vermoeiende ouwe zaag.