Och altijd dat zelfde zinnetje van 'ik ben bijna 30'.
Ten eerste, 25 is geen 30.
Ten tweede, waarom moet je voor je 30 weten wat je wilt doen? De tijd dat je je hoogtepunt bereikte op je 30 en dan richting pensioen uitbolde om op je 50-55 met (pre)pensioen is gepasseerd.
Je zult tot je 65-70 mogen/moeten werken, dus zorg dat het iets is wat je graag doet. Er zijn genoeg voorbeelden van grote ondernemers, politiekers, sporters etc. die tot hun 30-35 vanalles geprobeerd hebben en dan plots iets vinden wat ze super graag doen.
Ten derde, dat 'zoeken' is een beetje een Belgische ziekte. Nergens in de wereld studeren ze zo vroeg af en komen ze zo vroeg in het professionele leven terecht als in Belgie. De gemiddelde amerikaan haalt zijn master diploma tegen zijn 25-28-30 en begint dan aan zijn carriere, dus dat je nu al 25 bent, so what? Een ingenieur kan een PhD halen in Belgie op zijn 26-27 als hij goed doorwerkt. Wat is het resultaat? 15 jaar gestudeerd hebben, 30-40h per week doorrammen om dan op zijn 26 af te vragen 'en wat nu met het leven?' Belgie is het land waar ze het hardst werken, langste schoolweken hebben, meeste huiswerk, langste werkweken. Daarbij gepaard gaand ook zeer hoge 'burn out rate', gedemotiveerd raken, brugpensioen, ziekteverzuim, ziektefraude etc. Het is dus zeer belangrijk om voor jezelf uit te maken wat je wilt doen, niet 'carriere maken', maar de inhoud van je job.
Ten vierde. Je leest altijd verhalen in de gazet van the American Dream hier en daar en super ondernemers in USA en bankiers van 23 die 100h per week werken, carriere maken etc. Dat is allemaal dikke ***. Harvard en Stanford en al de hippe unifs raden hun studenten zelfs een pauzejaar aan na het afstuderen om te ontstressen van het studieleven en goed uit te zoeken wat je wil voor je eventueel een PhD doet of een master. Verder doen al die machines die 100h per week werken het op hun 30 of 35 niet zo goed, ken er zelf eentje. Mag nu op zijn 35e de oefening maken van 'wat wil ik in het leven', want hebben er tot nu toe nooit de tijd voor genomen.
Ten vijfde, de tip van mijn pa. Zet je prioriteiten goed. Hij is een half jaar met pensioen en ik heb hem het laatste half jaar al meer gezien dan de voorbije 10 jaar samen of zelfs de laatste 5 jaren toen ik nog thuis woonde en ik krijg de indruk dat hij het hem serieus beklaagt want hij hamert er elke keer op als ik een stressy week achter de rug gehad heb 'werk jezelf niet kapot, op je 28 kun je nog meer van het leven genieten dan op je 55'. en 'Ga enkel voor carriere en geld als je volledig achter de inhoud van je werk staat en het graag doet'. Want als de inhoud niet bevredigend is, dan blijf je heel je leven lang 'chasen' achter de voldoening, promotie hier, promotie daar en dan *plof* einde carriere. Is dat het waard geweest?