cege zei:
Allemaal drogredenen die als wollig excuus klinken. Je kunt dit allemaal ook combineren en ondertussen wel iets 'zinvol' uitsteken. Je kunt 2-3 maand ergens zitten in de zomervakantie en ondertussen wel het gewone academiejaar ervaren of gaan werken. Je kunt dit zelfs jaren aan een stuk doen en elke zomer ergens anders zitten. Na je studies kun je, als je wilt, alle continenten gedaan hebben. Ik zie niet in wat de meerwaarde is te sabatten en ondertussen niks anders uit te steken.
Heck, over wat valt er allemaal te denken op je 17-18? 'Hoe komt het dat mijn 3 kinderen allemaal aan de drugs zitten', 'waar is het misgelopen in mijn relatie van 10 jaar', 'mijn carriere zit volledig in het slop, misschien moet ik iets volledig anders proberen', 'komt het wel in orde met mijn hypotheek nu mijn huis half is afgebrand en de auto gecrasht is en mijn vrouw kanker heeft'. Dat zijn levensvragen waar je wat wilt nadenken misschien... Problemen niet typisch voor een 17-18 jarige.
En het blijft allemaal maar de vraag of je tijdens je sabatjaar met heel 'diepe' ervaringen (whatever that means...), plots wel het licht gaat zien over welke richting je uit wil met je leven. Ik ben er nu 30 en kan toch al wel wat beperkte levenservaring meegeven. Op momenten van uitzonderlijke beleving moet je genieten van het moment, maar long term sturing moet je er niet uit halen. Op reis heeft iedereen altijd wilde plannen en op reis kun je een slechte relatie altijd wat reanimeren. Maar eens terug in de realiteit van het dagelijkse leven is het snel gedaan met de wilde reisplanenn en overpeinzingen.
Het is misschien jammer voor de jeugd, maar je wordt er niet slimmer op met de jaren. Je krijgt niet plots een roadmap of een levenskompas, je zult het moeten doen met wat je hebt. Er is maar 1 manier om te weten wat je wilt doen. Iets doen, checken wat het is, en bijsturen als het tegenvalt.
In Afrika bomen gaan hakken of gaan snorkelen in Sri Lanka in de hoop om te weten of je nu advocaat, bouwvakker of dokter wil worden. Ain't gonna work...
En stel dat je 'diepe' ervaringen wil opdoen, again, whatever that means. Je kunt altijd in brussel wat migranten gaan helpen, wat druggies begeleiden in afkickcentra. En als de meerwaarde zit in een vreemde taal, 100km naar links, 100 km naar rechts, 100km naar boven, 100 naar onder en je zit in een vreemde taal. En als de meerwaarde zit in improv, pak een vliegtuig naar Geneva, de trein naar beetje verder, de bus naar Zermatt en keer te voet terug. Of als de meerwaarde zit in random shit. Vertrek met 0 euro en lift naar Ankara en werk er 1 maand in een hotel, en probeer gratis terug te raken met openbaar vervoer. Ik kan zo wel eventjes door gaan met random stuff. Allemaal zaken die je als student perfect kunt doen. En als dergelijke scenario's al niet tellen als diepe belevenis, dan vraag ik me af wat 'diep' dan wel is...
Ik kan uiteraard alleen voor mezelf spreken, maar dat jaar buitenland is voor mij een enorm verrijkende ervaring geweest, die niet had vervangen kunnen worden door al wat jij opnoemt.
Ik heb de pech gehad, achteraf gezien misschien eigenlijk een geluk op lange termijn, van gedropt te worden in een verschrikkelijke gastfamilie (ik werd letterlijk opgesloten bij momenten, mocht alleen buiten om mee naar de kerk te gaan, werd gestraft omdat ik er op die kerkbijeenkomsten niet 'gelukkig en blij' genoeg uitzag en de mens roddelden) in een AFS comité bestaande uit 1 overwerkte vrijwilliger en op 4 uur per bus van de dichtst bijzijnde andere AFS'er. Ik ben toen letterlijk ontsnapt om met die AFS vrijwilliger te gaan praten en kreeg de boodschap dat ik het zelf maar moest oplossen. Als net 18jarige, in een land waar je je qua taal net kan behelpen en het thuisfrontcontact beperkt was tot een maandelijks telefoontje, is dat een serieus zware dobber.
Dat heeft mij op twee manieren enorm sterk gevormd.
1. Na een maand en half zoeken was er geen oplossing en heb ik beslist dat de enige reden om te blijven 'de mensen en wat ze zouden zeggen was', voor het eerst in mijn leven ben ik in staat geweest om 'fuck de mensen' te zeggen. Voor sommigen is dat misschien eenvoudig, voor mij was dat een grote stap, maar wel een die ik nog steeds meedraag en waar ik nu nog steeds naar leef.
2. Ik ben toen gebleven door een paar klasgenoten die voor mij in de bres zijn gesprongen. De tweede helft van het jaar ben ik uiteindelijk bij buren van een van hen terecht gekomen. Voor een kind met een serieus gepest-worden-verleden, was ook dat het vertrouwen van mensen die ik amper kende en dat vertrouwen niet misbruikt weten, op dat moment enorm intens.
Los van de enorm intense vriendschappen, het leren omgaan met culturele verschillen, het leren plan trekken,... is dat een ervaring die mij gevormd heeft als mens, op een manier die hier nooit had plaats gevonden of nooit in die mate. Ik had immers nooit in die mate er 'alleen' voor gestaan, want ik kon hier terug vallen op een warme thuis, met een steunende moeder, die daarom niet het handje-vasthoudende-bemoederende type is, maar wel aanwezig als ze nodig is.
Dus ja, misschien is dat voor vele anderen anders en beperkt het zich tot een jaar de toerist uithangen en is dat een verloren jaar. Maar in mijn geval en in gevallen van verschillende andere AFS'ers die ik ken, was het echt wel veel meer dan dat en veel intenser, op een massa verschillende manieren. Want de kans bestaat dat je in een gastgezin komt waar er een uitgebuite meid is en waar je dan de middenweg moet zoeken tussen respect voor die meid, maar ook voor je gastfamilie. Of dat je in een homofoob milieu terecht komt, met die mensen moet samenleven, terwijl misschien hier je beste vriend homoseksueel is. Ook dat zijn heel vormende ervaringen.
Vele ouders omschrijven het nadien ook als: 'ik liet een kind vertrekken en kreeg een volwassene terug, maar een hele andere dan dat kind dat vertrok.'
Sommige ervaringen zijn misschien niet nuttig in punten op een diploma uitgedrukt, maar vormen wel uw karakter, maken deel van wie je bent. En als jij dat wollige argumenten vindt is dat uw goed recht. Ik heb een ervaring gehad die mij in mijn verdere leven meer heeft bijgebracht dan eender welke studie of eender welke vakantiejob of vrijwilligerswerk had kunnen doen. Ik ben enorm gegroeid op vlak van zelfvertrouwen en assertiviteit, ben opener geworden, heb angsten overwonnen....
