Rooo1o
Legacy Member
(TLDR laatste paragraaf)
Als alles vanaf hier goed gaat, dan studeer ik in 2019 af als bachelor toegepaste informatica na 5 jaren die richting gedaan te hebben. Dit zal ervoor zorgen dat ik bij veel werkgevers automatisch aan het korte eind trek als er andere sollicitanten zijn die het diploma in 3 à 4 jaar behaald hebben. Hieronder wat geschiedenis:
In het middelbaar heb ik informaticabeheer gevolgd in een rotslechte school. De leerkracht programmeren wist er niet veel van, de GIP opdracht faalde zo hard (lees: de boekhouden-informatici moesten in een bedrijf de boekhouding gaan opvragen om te bekijken...) dat we allemaal ons diploma 'voor niets' kregen om het in de doofpot te steken, ik zat 5 jaar vast met een leerkracht wiskunde die ons constant in een computerklas zette uit pure luiheid en anders gewoon een half uur te laat in de les kwam,... kortom, geen stimulatie. Omdat ik lui van natuur ben (al is dit verbeterd) kwam er thuis of zelfs in de les zelf ook niks van.
Schooljaar 2014-2015 begon nog slechter dan het niveau van mijn middelbaar was. Eerst een aantal weken thuis na een appendicitis, en nog geen 3 weken later weer thuis toen plots op de schooltrap de ligamenten uit mijn voet scheurden. Dit gebeurde allemaal voor afloop van het eerste semester, je kan nagaan hoever ik geraakte...
Schooljaar 2015-2016 was wanneer ik moest wakker worden uit de luie houding en effectief beginnen leren. Dit ging niet vlot. De lessen gingen snel, véél sneller dan in het middelbaar, en dit ging me moeilijk af. De docent van wiskunde, waar ik al half hersendood naar zat te staren, liep de klas nog maar uit, of die van computerarchitectuur liep binnen. De motivatie zakte snel...
Tegen het einde van dat jaar ging het al veel beter. Programmeren begon te lukken, in tweede zit hermaakte ik het project volledig wat nodig was omdat mijn team destijds het een goed idee vond om ons project te laten maken door een tweedejaarsstudent die erin faalde (ik had niet teveel te kiezen want ik belandde pas midden maart in die groep en wist daar hiervoor niets van...) en slaagde ervoor.
In schooljaar 2016-2017 kon ik eindelijk mijn eerste jaar afwerken. Ik had al wat vakken van het tweede jaar ook, die ook lukten. Het waren plots niet enkel 10en meer, maar 12, 13, en zelfs twee vakken van 15.
Tegenwoordig begin ik meer en meer na te denken over het nut van verder te doen in TI. Ik ben nu 23 jaar. Als alles vlekkeloos verloopt, dan studeer ik af op mijn 25. Met een diploma waar ik 66 % langer over moeten doen heb dan de 'model'student. Langs wat bronnen van het internet lees ik dat de glorietijden van toegepaste informatica gedaan zijn; dat de bedrijfsprogrammeursjobs zo goed als gevuld geraakt zijn, en dat je 'zwaarder' gedaan moet hebben om betrouwbaar deftig aan de bak te geraken. Volgens de docenten klopt dit niet; "er is werk genoeg".
Hier heb ik dus, in mijn ogen, drie opties:
-Het internet heeft gelijk, met een bachelor waar ik 5 jaar over doe kan ik niet meer aan een goede programmeursjob geraken en ik stop beter.
-Ik kan nog twee jaar lang de modelstudent uithangen en proberen afstuderen met onderscheiding. Dit is moeilijk, maar ik denk niet onmogelijk. Als het het waard is en mijn kansen op een job effectief verhoogt zou ik dit vanzelfsprekend liever doen dan optie 1.
-Ik ga voort zoals ik nu doe, blijf in de 10-13 ranges (gemiddeld) en steek vrije tijd in eigen projecten om voor te leggen op sollicitaties. Als dit het waard is, dan zou ik liever doen dan optie 1 én 2.
TLDR: 5 jaar studeren over bachelor toegepaste informatica. Het hele verhaal waarom uitleggen op een sollicitatie zou denk ik meer tijd innemen dan de interviewer geduld heeft. Ik kan het realistisch gezien gewoon niet attesteren. Zou het het waard kunnen zijn om een extra spurt te maken om met onderscheiding af te studeren, of is het gewoon verloren en ben ik best dat ik stop in plaats van nog 2 jaar te verspelen?
Als alles vanaf hier goed gaat, dan studeer ik in 2019 af als bachelor toegepaste informatica na 5 jaren die richting gedaan te hebben. Dit zal ervoor zorgen dat ik bij veel werkgevers automatisch aan het korte eind trek als er andere sollicitanten zijn die het diploma in 3 à 4 jaar behaald hebben. Hieronder wat geschiedenis:
In het middelbaar heb ik informaticabeheer gevolgd in een rotslechte school. De leerkracht programmeren wist er niet veel van, de GIP opdracht faalde zo hard (lees: de boekhouden-informatici moesten in een bedrijf de boekhouding gaan opvragen om te bekijken...) dat we allemaal ons diploma 'voor niets' kregen om het in de doofpot te steken, ik zat 5 jaar vast met een leerkracht wiskunde die ons constant in een computerklas zette uit pure luiheid en anders gewoon een half uur te laat in de les kwam,... kortom, geen stimulatie. Omdat ik lui van natuur ben (al is dit verbeterd) kwam er thuis of zelfs in de les zelf ook niks van.
Schooljaar 2014-2015 begon nog slechter dan het niveau van mijn middelbaar was. Eerst een aantal weken thuis na een appendicitis, en nog geen 3 weken later weer thuis toen plots op de schooltrap de ligamenten uit mijn voet scheurden. Dit gebeurde allemaal voor afloop van het eerste semester, je kan nagaan hoever ik geraakte...
Schooljaar 2015-2016 was wanneer ik moest wakker worden uit de luie houding en effectief beginnen leren. Dit ging niet vlot. De lessen gingen snel, véél sneller dan in het middelbaar, en dit ging me moeilijk af. De docent van wiskunde, waar ik al half hersendood naar zat te staren, liep de klas nog maar uit, of die van computerarchitectuur liep binnen. De motivatie zakte snel...
Tegen het einde van dat jaar ging het al veel beter. Programmeren begon te lukken, in tweede zit hermaakte ik het project volledig wat nodig was omdat mijn team destijds het een goed idee vond om ons project te laten maken door een tweedejaarsstudent die erin faalde (ik had niet teveel te kiezen want ik belandde pas midden maart in die groep en wist daar hiervoor niets van...) en slaagde ervoor.
In schooljaar 2016-2017 kon ik eindelijk mijn eerste jaar afwerken. Ik had al wat vakken van het tweede jaar ook, die ook lukten. Het waren plots niet enkel 10en meer, maar 12, 13, en zelfs twee vakken van 15.
Tegenwoordig begin ik meer en meer na te denken over het nut van verder te doen in TI. Ik ben nu 23 jaar. Als alles vlekkeloos verloopt, dan studeer ik af op mijn 25. Met een diploma waar ik 66 % langer over moeten doen heb dan de 'model'student. Langs wat bronnen van het internet lees ik dat de glorietijden van toegepaste informatica gedaan zijn; dat de bedrijfsprogrammeursjobs zo goed als gevuld geraakt zijn, en dat je 'zwaarder' gedaan moet hebben om betrouwbaar deftig aan de bak te geraken. Volgens de docenten klopt dit niet; "er is werk genoeg".
Hier heb ik dus, in mijn ogen, drie opties:
-Het internet heeft gelijk, met een bachelor waar ik 5 jaar over doe kan ik niet meer aan een goede programmeursjob geraken en ik stop beter.
-Ik kan nog twee jaar lang de modelstudent uithangen en proberen afstuderen met onderscheiding. Dit is moeilijk, maar ik denk niet onmogelijk. Als het het waard is en mijn kansen op een job effectief verhoogt zou ik dit vanzelfsprekend liever doen dan optie 1.
-Ik ga voort zoals ik nu doe, blijf in de 10-13 ranges (gemiddeld) en steek vrije tijd in eigen projecten om voor te leggen op sollicitaties. Als dit het waard is, dan zou ik liever doen dan optie 1 én 2.
TLDR: 5 jaar studeren over bachelor toegepaste informatica. Het hele verhaal waarom uitleggen op een sollicitatie zou denk ik meer tijd innemen dan de interviewer geduld heeft. Ik kan het realistisch gezien gewoon niet attesteren. Zou het het waard kunnen zijn om een extra spurt te maken om met onderscheiding af te studeren, of is het gewoon verloren en ben ik best dat ik stop in plaats van nog 2 jaar te verspelen?
Die heeft dat maar één keer moeten uitleggen bij zijn eerste sollicitatie.
", dan zullen ze keer lachen en is de vraag ontweken