Emerxill zei:
Ik dacht dat ze in de Angelsaksische landen minder problemen hebben met iemand die enkel zijn academische bachelor heeft gehaald...
Verder denk ik dat ook hier in België weinig bedrijven echt problemen hebben met zo iemand, natuurlijk moet je niet doen alsof je een master quasi op zak hebt en beginnen te solliciteren op vacatures die een master vereisen. Dat zou je eventueel later kunnen, mits de juiste werk ervaring.
Nu kun je imo best beperken op administratieve jobs die een (prof) bachelor vereisen, idealiter de professionele bachelor versie van jou academische bachelor (TI vs Informatica, Toegep Psych vs Psychologie, Acc-Fisc vs TEW, ...).
Als je in je CV duidelijk zet dat je enkel je academische bachelor hebt gehaald, eventueel wat lager zet dat je je master hebt aangevat maar niet hebt afgewerkt.
Als je daarbij duidelijk jou situatie schetst, zonder beschuldigende vingertjes naar wie dan ook en een beetje mea culpa slaat, zul je verbaast kunnen zijn op hoeveel begrip je zou kunnen rekenen.
Besef wel dat ze in de privé het heel belangrijk vinden om op een werknemer te kunnen rekenen. Dwz, als jij gemiddeld 2 dagen per week thuis bent owv je ziekte, kan dat wel een probleem vormen ook al kan je hier niet veel aan doen.
Hetzelfde niveau halen als je klas genoten: het feit dat zij wel hun master hebben gehaald en jij niet onderscheid hun in eerste instantie van jou, maar voor de rest hangt veel van jezelf af.
Dezelfde verloning: weeral, hangt van jezelf en de sector af.
Letten bedrijven op je vaardigheden? Bijna ALLE bedrijven (uitgez. overheidsinstellingen) letten na enkele jaren ervaring VOORAL op je vaardigheden.
Jammer genoeg heb je een chronische ziekte die je serieus in je kunnen beperkt, daarmee zal je moeten leven (makkelijk gezegd, ik weet het, maar het is spijtig zo). Iemand met 1 been zal ook nooit in de Champions League voetballen, ookal had hij dat wel gekund als hij 2 benen had...
Persoonlijk denk ik dat voor jou de beste oplossing is om een B-niveau jobke bij de overheid te zoeken:
Niveau B - Loopbaanpad - Portaal van het federale personeel
Dank je, aan zo'n post heb ik zeker wat.
Ik hoop het, maar het is zeer moeilijk denk ik. Zeker omdat ik dan "medische problemen" moet aanhalen en veel mensen zullen beginnen huiveren. Vroeger heb ik dit gedaan en zo gesolliciteerd hoor, maar ik zei dan dat mijn medische problemen verdwenen waren en dat ik mijn studies verder zou afmaken en tegelijkertijd zou werken. Dat was ook de enige betaalbare optie.
Dat stemde hun natuurlijk gerust dat het effectief voorbij was enerzijds en dat ik mijn master nog met gemak zou behalen ook (wat ook kon als ik enkel nog mijn masterthesis moet schrijven, en voor die andere master idem + vakken van één semester, maar die worden allen in avondonderwijs gedoceerd - maar ik moet dus mijn stage volledig opnieuw doen, omdat ik ziek ben geworden (officiële feedback heb ik ondanks het duizend maal te vragen niet gehad en weigert men te geven, omdat ik dit zou gebruiken om een stageduurverkorting te beargumenteren ... ) anderzijds en dat ze me als bachelor konden betalen terwijl ik wel werk op masterniveau aan zou kunnen.
Nu echter komen aanzetten dat ik die master nooit zal behalen, ligt veel moeilijker vrees ik ...
De jobs in het equivalente hogeschool-diploma zijn ook zeer beperkt, deze mensen die de drie jarige professionele bachelor hebben gedaan stromen dan ook massaal door naar de universiteit om zo toch nog een master te behalen in de gelijknamige richting ... sommige zelfs na jaren werken. Dat geeft denk ik aan dat als je zelfs met werkervaring ergens ontslagen wordt, niet makkelijk elders aan werk kan geraken.
Nu het is wel zo dat ik zeker geen werk zou zoeken als psy. Hoezeer men mij op mijn stage ook lauwerde om mijn klinische expertise en -aanvoelen, ik zie het mij niet doen. Dat ik zelf al te veel heb meegemaakt, heeft daar veel mee te maken. Maar ook mijn interesse in beleidswerk, politiek, economie, sociologie, geneeskunde, ... (inderdaad, ik wou eigenlijk een diploma of 100 vergaren en ik was het in mijn eerste jaren zo goed/spaarzaam/werkzaam aan het aanpakken dat dit ook zou kunnen en dat ik voldoende middelen zou hebben om nog zeker één master na master te doen (en zeggen dat ik toen normaal al in aanmerking kwam voor een leefloon, dan had ik nu dus zeker voldoende geld gehad om dat te doen) zijn te groot. Mijn ambitie heeft dus eerlijk gezegd altijd al elders gelegen, al genoot ik van diagnostisch en/of therapeutische werk ...
Mijn chronische ziekte (eigenlijk ziektes...) is een onbekende factor. Een factor die, als er één voordeel heeft, maakt dat ik net nog meer carrière-gericht kan en mag denken, daar een gezinsleven voor mij moeilijk zal liggen. Maar in de periodes dat ik ziek ben is het natuurlijk een ander paar mouwen ...
Ideaal voor mij zou zijn om een flexibele job te hebben waarbij ik veel kan presteren, wanneer ik hiertoe in staat ben, en/of sneller en kwalitatiever werk kan leveren tegen een kortere tijd dan mijn collega's, als ik gezond ben.
Maar als ik hier bijvoorbeeld mee zou "uitpakken", weet men natuurlijk dat ik veel kan uitvallen wegens ziekte ...
Ik zal het eens bekijken, maar het moeilijke is dus dat ik al enorm veel gezocht heb en alle jobs die mijn interesse direct wegkapen, zijn op master-niveau of hoger. De jobs waarvoor ik in aanmerking kom (meestal jobs die non-specifieke kennis vereisen omdat ik geen bewezen specifieke kennis heb buiten die in de psy, wat strikt genomen slechts beperkt bruikbaar is in een job die niets met psy te maken heeft) zijn vaak oersaai en klinken echt niet uitdagend, maar eerder als een gevaar om vast te komen te zitten in een bepaalde functie, voor eeuwig omschreven te worden als zijnde "persoon die deze functie uitoefent" en geen enkele kans meer te hebben op een ooit betekenisvolle job die een grote bijdrage kan leveren in de samenleving / op beleidsvlak, en dat is net wat ik wel wil doen.
Als ik kijk naar de mensen die een succesvolle carrière hebben uitgebouwd, die in lijn ligt met wat ik ambieer, blijken al deze mensen al quasi direct in zeer interessante posities te hebben kunnen starten ... (eerder nog dan in zeer interessante organisaties te kunnen starten, waarvan ik dacht dat het een manier was om zijdelings het juiste carrière-pad op te gaan aka "de receptioniste die ontdekt wordt" ... maar dat is blijkbaar erg onrealistisch.)
En 'om' wijst meestal een reden aan.