Edenian

De indiegamemarkt is een beestje dat af en toe heel prachtige parels uitspuwt. Met een kleiner team en een beperkter budget dan de double of triple A studio’s leveren ze vaak een pracht van een ervaring voor meestal een aangenamere prijs. Nu, uit mossels en oesters komen niet altijd perfecte parels. Clid The Snail is er jammer genoeg zo eentje. Waarom kom je te weten in onderstaande review.

Je wordt wakker op het strand met rondom je allerlei lege flessen drank. Je herinnert je niks, zelfs je eigen naam niet. Je voelt je kut door een kleine doch pijnlijke hoofdpijn. Het klinkt al snel als een van mijn wekelijkse katers op zaterdag. Maar wacht! Je vind al snel een machinegeweer met munitie en je krijgt allerlei zwevende teksten voorgeschoteld. Zou je stiekem de avond voordien iets genomen hebben en daardoor nog aan het trippen zijn? Wat verderop vind je een radio waarmee je in contact komt met Julianna. Zij leidt je naar een reusachtige villa gebouwd op een klif. De zwevende teksten vertellen je om haar niet te vertrouwen maar de simpele ziel die je bent doet toch wat van je gevraagd wordt. Ze klinkt wel leuk, dus misschien ziet ze er ook goed uit? Al snel wordt duidelijk dat dit de foute keuze was. Als een muis in de val zit je vast in de bibliotheek. De enige oplossing lijkt te komen van de zwevende teksten, die zeggen om uit het raam te springen. Je raapt al je moed...

Van kinds af aan was ik altijd fan van draken door films zoals Dragonheart of Eragon, die laatstgenoemde leek toen een goede film. Altijd hoopte ik dat er ooit een goede game uit zou komen waarin je als draak, of drakenrijder door de lucht schiet in een indrukwekkende wereld met goede combat, graphics, een spannend verhaal en deftige controls. Toen de PS3 uitkwam, wekte het spel Lair meteen mijn interesse. Jammer genoeg trok dat spel op geen hol en kwam er nooit iets wat mijn verlangen kon verzadigen. Toen ik de kans kreeg om The Falconeer te reviewen kwam er toch een sprankeltje hoop terug naar boven.