Hadoque

Ultros is een game die erop gebrand is om een indruk achter te laten. Dat doet het met een visueel kleurboek aan beelden die een stormloop uitvoert naar je oogbollen, en gameplay die de fundamenten van wat we associëren met Metroidvania herschikt. Ultros is dan ook een game die dingen probeert. Dat niet alles even succesvol uitpakt, is iets waar we in deze review dieper op ingaan, maar alleen al het lef om dingen te ‘proberen’ zorgt ervoor dat de game een stevige blik waard is.

Ontwikkelaars van recente Metroidvania’s met een futuristische of intergalactische focus lenen meestal veel van Nintendo’s franchise. Begrijpelijk dat zulke teams in Samus Arans voetstappen wouden treden, aangezien de Japanse firma op een gegeven moment hun blonde premiejager verwaarloosde. Tot voor kort alleszins, want ze financierden zowel het tweedimensionale Dread als een prachtige remaster van de eerste Prime, met daarenboven een vierde deel in aantocht. Hierdoor hebben alternatieven die ernaar streven om slechts een kopie te zijn voor mij minder allure, omdat het niet meer volstaat om simpelweg een officieuze vervanging van Metroid in te dienen. Hadoque besefte dit blijkbaar eveneens toen ze de geboorte gaven aan het pas gelanceerde ULTROS, iets wat ik op basis van verschillende redenen opmerkte...