Puzzle

Veertien uur. Zoveel tijd had ik nodig om The Signifier Director’s Cut te voltooien, terwijl anderen daar zelfs minder dan vijf uur over doen. Was het zo’n genot dat ik bewust trager speelde, bijvoorbeeld om het verhaal en de atmosfeer maximaal op te snuiven? Helaas niet, ook al waren beide top. Hieronder volgen mijn objectieve en subjectieve visie op deze game, of is het onmogelijk om deze beide lagen met elkaar te laten verzoenen? Net hierover gaat deze game namelijk...

Het begon allemaal met We Were Here, waarna al snel We Were Here Too volgde. Daarmee was het We Were Here-verhaal nog niet voorbij, want de Nederlandse studio Total Mayhem Games bracht in 2019 We Were Here Together uit, waarmee ik aan de slag ging. En voor wie denkt dat TMG het hierbij zal laten, heeft het bij het verkeerde eind. Ondertussen is al even bekend dat het vierde spel uit de reeks nog dit jaar zal verschijnen.

In februari stelde Sony de game We Were Here gratis ter beschikking voor iedereen met een PlayStation-account. Dit deden ze om spelers warm te maken voor de twee vervolggames die enkele weken later zouden worden gelanceerd. Vermits we bij BeyondGaming een code voor We Were Here Together weggeven, vonden we het een goed idee om ook de andere game uit de trilogie, We Were Here Too, eens tegen het licht te houden en onze bevindingen neer te pennen in een review. Ik ging samen aan de slag met onze eindredacteur @StanTem om me een weg te banen door een kasteel bezaaid met puzzels en vallen.

The Fabled Woods, ik heb het eerst maar eens vertaald. Het kan zowel de legendarische als de verzonnen bossen betekenen. Mogen we hier dan echt eens een legendarische indie-puzzelgame verwachten, of kunnen we beter iets anders verzinnen? Ik zocht het voor jullie uit in deze review!

Er gaat een zekere aantrekkingskracht uit van het bouwen van iets. Of het nu gaat om een doos LEGO die je langzaam ziet uitgroeien tot een Millennium Falcon of een doos van Ikea die je omvormt tot een kast genaamd Svensson, het gevoel iets “gemaakt” te hebben is onmiskenbaar bevredigend. Dat verklaart het succes dat building-sims op console de voorbije jaren gehad hebben. Ziekenhuizen, pretparken, Zuid-Amerikaanse dictaturen en complexe metropolen, dat alles en meer is er recent de revue gepasseerd. Ook Buildings Have Feelings Too lijkt in eerste instantie een schattige variatie op dit thema te gaan brengen, maar kiest toch voor een andere aanpak. Dit is een game waarin je weliswaar probeert een grote stad uit te bouwen, maar dat doe je hier niet door budgetten en grondstoffen te beheren, maar door rekening te houden met de gevoelens van je gebouwen.

Soma, Amnesia: The Dark Descent en dan de ganse Penumbra-serie. In die volgorde zou ik ze plaatsen moest iemand mij vragen om deze drie gelijkaardige games te sorteren, met de beste voorop. Al is de eerste dan wel meer een walking simulator en bevat deze veel minder horrorelementen dan de overige uit de lijst, ik vond het verhaal achter Soma beter, de algemene look-and-feel meer gepolijst en de gameplay gewoon minder frustrerend. Opvallende afwezige in deze lijst is Amnesia: Rebirth, vorig jaar in oktober uitgebracht, omdat ik deze nog niet eerder speelde. Doorgaans werd Rebirth nogal lauwtjes ontvangen, wat ook de reden was dat ik deze tot dusver liever links liet liggen. Nu deze echter via een recente update naast de Traditional mode er een Adventure mode bij gekregen heeft, was ik benieuwd of de game nu wél enigszins het niveau van Soma benadert…

DARQ verscheen in 2019 op pc, maar zoals wel vaker vond ook deze game zijn weg naar de consoles. Ik ging zelf aan de slag met de next-gen versie van DARQ: Complete Edition. Deze game voegt naast de hoofdgame ook nog eens de downloadbare content toe die later werd uitgebracht. Of deze surrealistische puzzelgame een blijvende indruk achterlaat en bijgevolg de moeite waard is om aan te schaffen, kom je in deze review te weten.

Een goede puzzelgame kan mij altijd wel bekoren. Of het nu urenlang zoeken is naar de oplossing of een kortere puzzelervaring, ik ben snel tevreden. Sizeable zit in die laatste categorie en is een gloednieuwe Belgische indiegame waarin je puzzels oplost door objecten groter of kleiner te maken. Dat lijkt misschien een simpel en vertrouwd concept, maar als je weet dat deze debuutgame verwezenlijkt werd door de 23-jarige Sander Ambroos, is het zeker wel indrukwekkend. Maar is het ook een succes?

PlayStation Plus-gebruikers krijgen iedere maand de kans om games te ontdekken. Vaak valt er nogal wat gemor op te merken onder de abonnees telkens deze worden aangekondigd. Ze zijn ofwel te bekend waardoor iedere PlayStation Plus-bezitter deze reeds in het bezit heeft, ofwel bieden ze een obscure indie aan. Sony lijkt het geweer van schouder te veranderen en nu ook games rechtstreeks op de release naar PlayStation Plus te brengen. Zo zal in april Oddworld: Soulstorm meteen beschikbaar zijn en ook deze maand krijgen we met Maquette een nieuwe game voorgeschoteld. In deze review kom je te weten of deze puzzelgame de moeite waard is om te spelen.