Ik heb moeten denken. Toegegeven, ik ben nog steeds aan het denken. The Last Days of Ptolemy Grey. Op maandag de eerste twintig minuten gekeken en gedacht ‘mja … dit zal em niet worden’. Op woensdag dan toch opnieuw begonnen en op twee nachten uitgekeken. Dat had één nacht kunnen zijn, maar om drie uur ‘s morgens heb ik mij toch maar tot enige slaap gedwongen. ‘s Nachts was overigens een ideaal moment om deze zesdelige Apple Original te bekijken want het voelt ‘fout’ om gestoord te worden in het kijken. Ptolemy Grey is fictie en drama, maar op een manier gebracht die je het gevoel geeft bijna een voyeur te zijn, een getuige van het soort menselijk drama dat mensen binnen familie, binnenshuis, houden. Net daarom dat ik dus nog aan het denken ben, het voelt een beetje als roddelen.