Hades 2 is voor mij een echte ‘Ja, het zal wel’-game. Wat ik daarmee bedoel is dat ik uiteraard in mijn periferie de hoge scores en superlatieven voor de game zag passeren toen het uit early access kwam en torenhoge cijfers wist te scoren op pc en Switch 2. Het blijft echter een roguelike, een genre waar deze guy doorgaans niet graag mee fuckt omdat het zoiets vereist als geduld en toewijding, twee kwaliteiten die ik volgens minstens twee van mijn exen ontbeer. Maar die reputatie die de game heeft, die triggert uiteraard. Met die mindset begon ik dus aan Hades 2. De game wist een resem 10’en te scoren en werd onthaald als het gaming-equivalent van Sydney Sweeney? Ja, het zal wel.