Een rijke vrouw en haar uitgenodigde eregasten wiens lichamen spoorloos verdwenen en die nu ongewild op haar privé eiland rondspoken? Een Egyptisch artefact met naar verluidt mysterieuze krachten? De plotse verschijning van zombie-achtige monsters? Het leest als een recept voor een huiveringwekkend scenario, maar ik verzeker je dat Killing Time verre van een game is die je de stuipen op het lijf tracht te jagen. Officiële persberichten omschrijven het als “het bastaardkind van DOOM en The 7th Guest,” laat staan dat de originele ontwikkelaars circa de jaren ‘90 eerder een melige grap wouden verzinnen in plaats van iets waar je schrik van moet krijgen. ‘Campiness’ à volonté kan er wat mij betreft altijd bij en misschien is dit ook hetgeen dat Nightdive Studios aanvankelijk interesseerde, toen ze de taak op zich namen om een remaster hiervan te fabriceren. De zoveelste obscuriteit in hun steeds groeiende catalogus; niet dat ik hierover klaag, want niemand anders heeft immers de drang...