June
Active member
Ik heb jaren geleden de diagnose ADD gekregen, toen dat nog een aparte categorie was. De laatste jaren van mezelf ook steeds grotere vermoedens dat ik ook op het spectrum zit, maar ik kijk er tegenop om zo'n diagnoseproces op te starten. Het is duur, buiten de bevestiging heb ik niet het idee dat er dan concreet iets gaat veranderen en ergens toch ook de schrik van een negatieve diagnose. Want wat scheelt er dan met mij?
Moet wel zeggen dat ik de laatste tijd toch het gevoel heb dat ik rust zou vinden in de bevestiging.
Wat de AD(H)D betreft, ik heb daar voor een stuk mee leren leven. Ik excelleer in jobs waar ik kan jongleren met verschillende taken op korte deadlines, ik vermijd taken/jobs met vage, lange deadlines als de pest. Als student van die traagwerkende rilatine genomen, dat heeft zeker ook bijgedragen aan het succesvol afronden van de studies, maar zeker geen wondermiddel.
Waarom zou er iets met je schelen? Ooit is er iemand geweest die school bedacht heeft en dat je daar rustig en alert moest zijn, moest opletten en stil, meewerken etc.. Maar ja, er is maar een deel van de bevolking die zo’n manier van leren goed ligt. Je moet voor de huidige manier van onderwijs talig zijn, liefst leren met linkerhelft van je brein. Bij uitstek geschikt voor een deel van de meisjes. Maar wat nu als je een beeldendenker bent, voornamelijk met je rechter hersenhelft denkt en alleen goed kan opletten als je eerst een kwartier op de trampoline hebt gesprongen? Scholen zijn zo eenzijdig (of moet je zeggen “gehandicapt”) dat ze maar een deel van de leerlingen kunnen bedienen. ADD/ADHD/ASS hebben een rol gehad in de evolutie anders hadden de ADHD-ers van toen hun gave niet kunnen doorgeven. Alleen is daar geen rekening mee gehouden bij het concept “school”.
