Ruben Blades - Plastico - 1
Aerosmith - Sweet Emotion - 0
Opgepast, de link voor Aerosmith op pagina 1 bevat een andere versie dan die op het album, er wordt een verhaaltje doorgeweven voor een MTV clip + de muziek is opnieuw langs de mengtafel gepasseerd: solo gitaarstukken komen naar voor in de mix voor een stadion geluid en de snaredrum krijgt een Phil Collins behandeling voor de jocks. De originele song is ok maar pas op hun volgende album "Rocks" zouden ze de perfecte chemie vinden die hen respect opleverde bij mensen die niet geven om de charts, vandaar ook dat dit één van de favoriete albums van Kurt Cobain was. Hier wringt het nog wat met te veel ingrediënten in de soep: meerstemmige refreinzang voor de meisjes onderbreken met riffgeweld voor de jongens plus het zagerige southern gitaarlijntje in de coupletten voor de rednecks. Drie halve songs die je rap beu wordt. Next.
Mijn nominatie voor Ruben Blades: terecht op nummer 1 in de Rolling Stone lijst met beste salsa albums aller tijden, het orgelpunt van het Fania tijdperk waarmee de kunstvorm een hoger niveau bereikte. De pesterige intro-minuut met 'alsof disco' kadert in het verhaal dat hij vertelt; voor zij die geen Spaans spreken: bij de huidige leeghoofdige generatie kontshakers zoals Shakira moet je geen maatschappijkritiek verwachten, de oldschool salsahelden brachten een boodschap en waren niet bepaald loemp (Blades heeft een rechtendiploma in Harvard behaald). Een aanklacht tegen 'plastic people' doorspekt met gouden melodieën en een ritmische hornsectie die niet van ophouden weet. De outro is dan weer een shoutout naar alle latinolanden op z'n hiphops. Want de 70s waren meer dan classic rock alleen.