Bepamperen van kinderen

[Rub1con]

Deze topic start ik als gevolg van een discussie uit een ander topic.

Ook ik stoor me daar wel aan omdat ik merk dat het steeds toeneemt voor mijn gevoel.
Ieder voedt zijn kind op waarbij hij/zij denken dat het de beste manier is, maar ik denk niet dat dit op de lange termijn goed is voor het kind.

Ik heb een bevriend koppel met 2 kinderen van 4 en 2 jaar oud. Die hebben dus sinds de geboorte van de eerste niet meer zonder kind op de kamer geslapen.
Als de oudste iets moet doen wat hij wss niet zo leuk vindt dan “bereiden” ze hem daar een dag op voorhand al wat op voor.
Dat manneke regelt daar heel het huishouden want krijgt hij zijn zin niet dan volgt er een woedeuitbarsting en zijn de ouders volledig van hun melk.
Die zit ofwel voor de tv, op zijn eigen ipad en als die leeg is op de gsm van mama.
Anders volgt er weer een tirannie van roepen en rollen over de grond.
Dat meisje van 2 is nog braaf maar die krijgt een slecht voorbeeld zo.

Wat is jullie kijk op de hedendaagse opvoeding van kinderen?

 

[Muscleduck]

Kinderen op de kamer ben ik ook absoluut tegen. De onze heeft zoals K&G aanraadt een half jaar (of mss iets langer) ca op de kamer geslapen maar nadien op zijn eigen kamer. Net zoals bij je kind blijven liggen tot het op de eigen kamer in slaap valt. Dat kweekt slechte gewoontes waardoor je na enkele dagen vast zit omdat het kind dit gewoon is. Onze zoon heeft de afgelopen weken in het weekend voor zijn dutje 2 keer bij mama mogen slapen. Zo sporadisch of bv bij ziekte zie ik daar weinig graten in, maar systematisch vind ik dat een probleem. Ik ken zelfs een koppel waar de 2 kinderen BIJ HEN IN BED slapen. je kan je al inbeelden hoe die 2e verwekt is met de 1e die er naast ligt. Die kinderen worden ook extreem boertig opgevoed zonder alstublieft en dankuwel of hallo en salut. Ik ben blij dat de onze al wat elementaire beleefdheid heeft.

Ieder voedt zijn kind op zoals hij wilt inderdaad, maar er is toch een zekere standaard die je moet halen vind ik, zoals dus de elementaire beleefdheid.

 

[Sylverscythe]

Deze topic start ik als gevolg van een discussie uit een ander topic.

Ook ik stoor me daar wel aan omdat ik merk dat het steeds toeneemt voor mijn gevoel.
Ieder voedt zijn kind op waarbij hij/zij denken dat het de beste manier is, maar ik denk niet dat dit op de lange termijn goed is voor het kind.

Ik heb een bevriend koppel met 2 kinderen van 4 en 2 jaar oud. Die hebben dus sinds de geboorte van de eerste niet meer zonder kind op de kamer geslapen.
Als de oudste iets moet doen wat hij wss niet zo leuk vindt dan “bereiden” ze hem daar een dag op voorhand al wat op voor.
Dat manneke regelt daar heel het huishouden want krijgt hij zijn zin niet dan volgt er een woedeuitbarsting en zijn de ouders volledig van hun melk.
Die zit ofwel voor de tv, op zijn eigen ipad en als die leeg is op de gsm van mama.
Anders volgt er weer een tirannie van roepen en rollen over de grond.
Dat meisje van 2 is nog braaf maar die krijgt een slecht voorbeeld zo.

Wat is jullie kijk op de hedendaagse opvoeding van kinderen?

Ik vind het ook niet goed om kinderen op je eigen kamer te houden, maar ik snap wel hoe dat bij slechte slapers bijvoorbeeld zo evolueert. Beter slapen met een kind op de kamer dan niet slapen, vermoed ik. Zelf de dochter op zo'n 6 maand naar een eigen kamer verhuisd en dat ging zonder slag of stoot, maar ik denk dat het ene kind het andere niet is.

Dat je je kinderen "voorbereid" op zaken, snap ik nu feitelijk wel, en ik zie het probleem daarbij niet. Klinkt gewoon als een moeilijk kind, mogelijk omdat de ouders toegeefelijk zijn (dat denk ik dan omdat het altijd een scherm krijgt), maar volgens mij is dat ook een geval van "het ene kind is het andere niet".

Maar is dit dan het archetype van de "hedendaagse" opvoeding ofzo? Want ik hoor eigenlijk veel meer van vrienden hoe ze schermtijd beperken, terwijl ik als kind volgens mij echt wel vaak voor de tv zat. Algemeen denk ik dat ouders veel meer bezig zijn met wat optimaal zou kunnen zijn voor het kind dan vroeger, met soms frustraties tot gevolg.

 

[gamer5]

Bij ons was de eerste na 6 weken op zijn eigen kamer en de 2de na 8 weken denk ik. Ik kan niet slapen met kinderen in de kamer.

Ik denk dat waar ik schuldig aan ben is om iets te snel voor hun te willen doen als het niet lukt. Ze leren zaken zelf door er eerst even mee te worstelen en het dan te doen maar ik zeg nogal snel ik help wel even. Daar probeer ik nu de laatste tijd wel erg op te letten.

 

[Kas de Kalebas]

Het probleem is dat we eigenlijk geen goede data hebben over wat effectief goed is voor kinderen. Om statistisch relevante data te hebben zou je duizenden kinderen dagelijks moeten observeren gedurende een lange periode en hun gedrag op latere leeftijd beschrijven in de hoop ergens correlaties te vinden tussen opvoeding en uitkomsten.

In een podcast van Freakonomics ooit ging het over het feit dat er zéér weinig opvoedingsstrategiën zijn die een bewezen voordeel hebben tov andere strategieën (bvb: kind hele dag voor tv zetten vs er allerhande activiteiten mee doen). Er waren slechts drie dingen met een echt aantoonbaar statistisch effect; geen alcohol rond de kinderen, niet roken rond te kinderen, en genoeg tonen dat je je kinderen graag ziet.

Het grote hype-opvoedingsboek van de laatste jaren is 'Jagen, verzamelen, opvoeden' waarin de auteur argumenteert dat ouders in de moderne westerse samenleving allerhande opvoedingsstrategiën zijn vergeten die hun effect gedurende duizenden jaren wel al bewezen hebben. De auteur argumenteert dat wel op een relatief wetenschappelijke manier (ze is ook wetenschapscorrespondent voor NPR met een chemie-doctoraat op zak), ze haalt er bvb bij dat veel westerse opvoedingsmethodieken hun origine vinden in opvoedadvies dat dokters in de 19de eeuw schreven voor weeshuizen, waar er wel een concrete nood was aan een strakke formele invulling van allerhande opvoedingstaken in plaats van dat alles als een wisselwerking tussen ouder en kind gebeurde (eten op dat uur, slapen op dat uur, spelen met dit speelgoed, etc...). Veel wetenschappelijk onderzoek over opvoeden is om praktische en financiele slechts gebaseerd op tests met tientallen kinderen en is statistisch eigenlijk waardeloos. Ze argumenteert dat het eigenlijk rationeler is om te kijken naar wat er na tienduizenden jaren van opvoedingsstrategiëen wereldwijd in verschillende culturen tegelijk is komen bovendrijven zonder dat die culturen per se met elkaar communiceren.

Een typische opvoedingsstrategie die dan wel zijn effect bewezen zou hebben (door zijn alomtegenwoordigheid in traditionele culturen wereldwijd) is dat je kinderen zo vroeg mogelijk moet betrekken in het volwassen leven (mee laten koken, de was opvouwen, etc...) en dat al dat spelen eigenlijk niet per se zo nuttig is. Dan worden kinderen vanzelf meer een 'gelijkwaardig' onderdeel van de groep en gaan ze zich ook verantwoordelijker gedragen, meer initatief nemen...
Ook het westerse idee van het kerngezin (mama, papa, kinderen) gaat wat op de schop. Opvoeden moet een gemeenschapstaak zijn.

Ik sta open voor die ideeën maar ben nog wat sceptisch omdat ik ook zoiets heb van 'ja, maar al die traditionele maatschappijen hebben geen ultramoderne technologische economie uitgebouwd en wij wel'.

Hoe dan ook probeer ik mijn dochter van vier zoveel mogelijk te betrekken in mijn leven in plaats van haar naar de speelhoek te sturen. Op zich speelt ze op school al een hele dag door.

In dat opzicht vind ik je openingspost wat dubbel; Aan de ene kant, ok, je kind moet je niet je leven laten domineren. Aan de andere kant zijn er een hoop dingen die we in het westen belangrijk zijn gaan vinden die misschien helemaal niet zo effectief zijn voor de opvoeding. Kinderen alleen laten slapen of spelen, bvb, om hun 'zelfstandigheid' of 'eigenheid' te bevorderen. Eerlijk, is er in deze maatschappij een tekort aan individualisme of is er eerder een tekort aan gemeenschapsgevoel? Wij laten ons kind alleen slapen om onze eigen nachtrust te bevorderen, maar ik maak me geen illusies dat dat beter is voor het kind.

Ook zin voor initiatief bij kinderen; Als jij plannen maakt en je kind doet een tegenvoorstel, dan denk ik niet dat de beste opvoedingsstrategie is om hun idee direct af te blokken, hoe onrealistisch ook, om te tonen wie dominant is en wie niet. Je probeert uit te leggen waarom iets niet kan of je zegt gewoon iets als 'dat kan ook' om het dan wat te laten passeren, maar ik denk dat het belangrijker is dat je kind leert deel van de groep te laten zijn en te laten weten dat het ook met ideëen en initiatief mag afkomen.

 

[Sylverscythe]

In dat opzicht vind ik je openingspost wat dubbel; Aan de ene kant, ok, je kind moet je niet je leven laten domineren. Aan de andere kant zijn er een hoop dingen die we in het westen belangrijk zijn gaan vinden die misschien helemaal niet zo effectief zijn voor de opvoeding. Kinderen alleen laten slapen of spelen, bvb, om hun 'zelfstandigheid' of 'eigenheid' te bevorderen. Eerlijk, is er in deze maatschappij een tekort aan individualisme of is er eerder een tekort aan gemeenschapsgevoel? Wij laten ons kind alleen slapen om onze eigen nachtrust te bevorderen, maar ik maak me geen illusies dat dat beter is voor het kind.

Ook zin voor initiatief bij kinderen; Als jij plannen maakt en je kind doet een tegenvoorstel, dan denk ik niet dat de beste opvoedingsstrategie is om hun idee direct af te blokken, hoe onrealistisch ook, om te tonen wie dominant is en wie niet. Je probeert uit te leggen waarom iets niet kan of je zegt gewoon iets als 'dat kan ook' om het dan wat te laten passeren, maar ik denk dat het belangrijker is dat je kind leert deel van de groep te laten zijn en te laten weten dat het ook met ideëen en initiatief mag afkomen.

Dit vind ik terechte opmerkingen eigenlijk. Ik denk dat heel wat zaken die "moeten" in mensen hun hoofd ook gewoon vastliggen door eigen opvoeding en maatschappelijke druk/noodzaak. Het riedeltje van: "je kinderen naar de crèche sturen zodat het leert met andere kinderen omgaan" is zoiets. Alsof een kind van minder dan 6 maand oud daar veel sociale interactie gaat hebben met anderen, en niet gewoon een pak minder aandacht en zorgen krijgt dan thuis.

Sowieso stel ik me altijd wel vragen bij argumenten rond "zelfstandig maken" of "wapenen voor later", dat lijkt me vaak zo'n artificieel gedoe. Onze maatschappij is zowat het equivalent van een grote pamper, en dan gaan wij, producten daarvan, onze kinderen eens gaan klaar maken voor dat "harde" leven.

 

[Leclerc]

In dat opzicht vind ik je openingspost wat dubbel; Aan de ene kant, ok, je kind moet je niet je leven laten domineren. Aan de andere kant zijn er een hoop dingen die we in het westen belangrijk zijn gaan vinden die misschien helemaal niet zo effectief zijn voor de opvoeding. Kinderen alleen laten slapen of spelen, bvb, om hun 'zelfstandigheid' of 'eigenheid' te bevorderen. Eerlijk, is er in deze maatschappij een tekort aan individualisme of is er eerder een tekort aan gemeenschapsgevoel? Wij laten ons kind alleen slapen om onze eigen nachtrust te bevorderen, maar ik maak me geen illusies dat dat beter is voor het kind.

Ook zin voor initiatief bij kinderen; Als jij plannen maakt en je kind doet een tegenvoorstel, dan denk ik niet dat de beste opvoedingsstrategie is om hun idee direct af te blokken, hoe onrealistisch ook, om te tonen wie dominant is en wie niet. Je probeert uit te leggen waarom iets niet kan of je zegt gewoon iets als 'dat kan ook' om het dan wat te laten passeren, maar ik denk dat het belangrijker is dat je kind leert deel van de groep te laten zijn en te laten weten dat het ook met ideëen en initiatief mag afkomen.

1) Je kind alleen laten slapen is vooral beter voor uw eigen nachtrust Uitgeslapen ouders => gelukkige ouders => betere ouders. Simpel toch ;-) Ik vermoed dat het vooral een vorm van bindingsangst/verlatingsangst is van moeders dat het lang op kamer slapen triggert.

2) Deels akkoord ivm ideeën afblokken. Maar je stelt het nogal cru vindt ik, kinderen en zeker jonge kinderen (-10j) hebben meestal nog niet het inzicht en ervaring om beslissingen te nemen of hierin betrokken te worden. Ze hebben meer baat bij "gedomineerd" te worden zoals jij het stelt (domineren echt ). Het gevolg is dat jij denkt ze te betrekken in het beslissingsproces terwijl het kind enkel zijn kant bekijkt en dat is dat hij iets vraagt of wil en het dan toch niet krijgt waardoor je misschien zelf een woedeaanval uitlokt. Terwijl wanneer je gewoon iets beslist als OUDER het kind moet volgen en daar meestal ook geen problemen mee heeft.
Ik heb al genoeg kind/ouder relaties gezien die "dat kan ook" antwoorden en wat mij betreft hebben die allemaal meer gedoe met hun kinderen dan wij met onze dikwijls (niet altijd btw) "zo is het en niet anders" stijl. Ondertussen zijn onze kinderen 11j & 13j en worden ze vanzelf veel meer betrokken.

 

[Kas de Kalebas]

2) Deels akkoord ivm ideeën afblokken. Maar je stelt het nogal cru vindt ik, kinderen en zeker jonge kinderen (-10j) hebben meestal nog niet het inzicht en ervaring om beslissingen te nemen of hierin betrokken te worden. Ze hebben meer baat bij "gedomineerd" te worden zoals jij het stelt (domineren echt ). Het gevolg is dat jij denkt ze te betrekken in het beslissingsproces terwijl het kind enkel zijn kant bekijkt en dat is dat hij iets vraagt of wil en het dan toch niet krijgt waardoor je misschien zelf een woedeaanval uitlokt.

Wel, dat is dus quasi 1 op 1 wat dat boek probeert te ontkrachten, maar elk zijn eigen strategie natuurlijk.

 

[zina90]

Ik heb altijd begrepen dat de opvoeding van de ouders slechts een kleine impact heeft op je kinderen. Je kinderen volgen vooral hun genen, daarna opvoeding "van zijn omgeving" (school, vrienden, familie) en pas heel beperkt dooor de ouders en hun opvoeding (10% ofzo).

Omgekeerd geldt ook dat de impact van slechte ouders en slechte opvoeding dus beperkt is (behalve in geval van mishandeling, basisbehoeftes niet ingevuld). Rub1con kan gerust zijn

 

[Leclerc]

Wel, dat is dus quasi 1 op 1 wat dat boek probeert te ontkrachten, maar elk zijn eigen strategie natuurlijk.

Mijn conclusie is dan toch dat we vooral met zen allen dringend wat minder opvoedingsboeken moeten lezen.
Want voor elk boek dat zegt dat A de manier is is er een ander boek dat net het tegenovergestelde zegt.
Ondertussen zitten we met een perfectionistische en onzekere generatie ouders die er bij momenten onderdoor gaat omdat ze denken niet goed bezig te zijn omdat wat in de boeken staat niet lukt in de praktijk.
Idem met sommige adviezen van K&G .

We willen enkel het beste (100%) voor onze kinderen. Maar sinds wanneer is gewoon goed niet meer goed genoeg?

 

[Leclerc]

Ik heb altijd begrepen dat de opvoeding van de ouders slechts een kleine impact heeft op je kinderen. Je kinderen volgen vooral hun genen, daarna opvoeding "van zijn omgeving" (school, vrienden, familie) en pas heel beperkt dooor de ouders en hun opvoeding (10% ofzo).

Omgekeerd geldt ook dat de impact van slechte ouders en slechte opvoeding dus beperkt is (behalve in geval van mishandeling, basisbehoeftes niet ingevuld). Rub1con kan gerust zijn

Hier ga ik volledig mee akkoord.
Veel ouders overschatten de invloed die ze op hun kinderen hebben.

 

[Avondland]

Kwestie van balans te zoeken tussen je kinderen teveel afschermen voor de Grote Boze Wereld en ze voor de leeuwen werpen, zeker? Het vermoeiende aan dit soort discussies is dat iedereen zijn Groot Gelijk heeft en voor een ander gaat willen bepalen wat de ideale opvoedingsmethode is. Weerbaarheid kweken is een goede zaak maar ik weet niet of je een kind al moet gaan inprenten dat de wereld is opgedeeld tussen jagers en prooien en dat ze beter maar agressief worden. Anderzijds is alles kapotnuanceren en je kind te pas en te onpas in een safe space zwieren ook nefast voor de opvoeding van je kind.

Wat ik wel vind is dat ouders hier een heel grote verantwoordelijkheid in hebben, maar soms teveel verwachten van bijvoorbeeld leerkrachten. Mijn vrouw staat in het onderwijs en kan wel een boekje opendoen over onopgevoede kinderen en ouders die hun verantwoordelijkheid afschuiven op een ander. Ik zou me toch schamen als ik dat te horen zou krijgen over mezelf en mijn dochter.

 

[HUSKE]

Wat is jullie kijk op de hedendaagse opvoeding van kinderen?

Dat ieder ouder zijn eigen manier heeft en je over de manier van opvoeden van kinderen van anderen je niets moet aantrekken.

Waarschijnlijk voed ik volgens de maatschappij mijn kind ook slecht op, want ik dwing die tot leren en huiswerk maken (hij kan het, maar is lui van aard) en ik weiger mijn kind stiefmoederlijk te behandelen. De maatschappij en het bedrijfsleven is dat namelijk ook niet.
Maar ik trek me van niemand iets aan, mijn kind, mijn opvoeding.

Kwestie van balans te zoeken tussen je kinderen teveel afschermen voor de Grote Boze Wereld en ze voor de leeuwen werpen, zeker? Het vermoeiende aan dit soort discussies is dat iedereen zijn Groot Gelijk heeft en voor een ander gaat willen bepalen wat de ideale opvoedingsmethode is. Weerbaarheid kweken is een goede zaak maar ik weet niet of je een kind al moet gaan inprenten dat de wereld is opgedeeld tussen jagers en prooien en dat ze beter maar agressief worden. Anderzijds is alles kapotnuanceren en je kind te pas en te onpas in een safe space zwieren ook nefast voor de opvoeding van je kind.

Wat ik wel vind is dat ouders hier een heel grote verantwoordelijkheid in hebben, maar soms teveel verwachten van bijvoorbeeld leerkrachten. Mijn vrouw staat in het onderwijs en kan wel een boekje opendoen over onopgevoede kinderen en ouders die hun verantwoordelijkheid afschuiven op een ander. Ik zou me toch schamen als ik dat te horen zou krijgen over mezelf en mijn dochter.

Je moet ze wel leren om op de juiste tijd hun mond open te doen, want als je dat nooit doet wordt je gewoon genegeerd/aan de kant geschoven. Maar dat betekend niet dat je een bullebak of ongemanierd moet zijn, noch dat je als ouder er het uiterste moet uithalen. Uiteindelijk zal een kind toch zijn eigen zin doen en je kan beter grenzen aangeven dan altijd hard ja of nee te antwoorden.
Op schoolwerk ben ik streng, maar voor de rest bekijk ik wat die doet en als het (in mijn ogen) verkeerd is, dan ga ik in gesprek.

 

[Sylverscythe]

Mijn conclusie is dan toch dat we vooral met zen allen dringend wat minder opvoedingsboeken moeten lezen.
Want voor elk boek dat zegt dat A de manier is is er een ander boek dat net het tegenovergestelde zegt.
Ondertussen zitten we met een perfectionistische en onzekere generatie ouders die er bij momenten onderdoor gaat omdat ze denken niet goed bezig te zijn omdat wat in de boeken staat niet lukt in de praktijk.
Idem met sommige adviezen van K&G .

We willen enkel het beste (100%) voor onze kinderen. Maar sinds wanneer is gewoon goed niet meer goed genoeg?

Volgens mij valt dit samen met onze algemene cultuur, waar men enkel focust op wat optimaal is. Je moet extreem gezond eten, hard sporten voor de beste resultaten, dan goed en diep slapen voor de recuperatie (liefst gemeten met een smartwatch), zodat je de dag erop als high-performer weer een stap verder kan in je topcarièrre. Ergens daartussen heb je dan 1-2 kinderen waar net dezelfde filosofie op wordt toegepast, want misschien kunnen ze zichzelf nog net iets beter ontplooien met een derde hobby.

Ik trek het op flessen, maar zo lijkt het me soms toch, terwijl het echte leven meer een is van je best doen en aanmodderen in veel gevallen. En dan kan het natuurlijk ook eens zijn dat er een wildvreemde je net eens in het oog houdt als je peuter een meltdown krijgt van jewelste, waarna diezelfde wildvreemde komt posten dat de hedendaagse opvoeding te wensen overlaat want bepampering hé

 

[Avondland]

Volgens mij valt dit samen met onze algemene cultuur, waar men enkel focust op wat optimaal is. Je moet extreem gezond eten, hard sporten voor de beste resultaten, dan goed en diep slapen voor de recuperatie (liefst gemeten met een smartwatch), zodat je de dag erop als high-performer weer een stap verder kan in je topcarièrre. Ergens daartussen heb je dan 1-2 kinderen waar net dezelfde filosofie op wordt toegepast, want misschien kunnen ze zichzelf nog net iets beter ontplooien met een derde hobby.

Ik trek het op flessen, maar zo lijkt het me soms toch, terwijl het echte leven meer een is van je best doen en aanmodderen in veel gevallen. En dan kan het natuurlijk ook eens zijn dat er een wildvreemde je net eens in het oog houdt als je peuter een meltdown krijgt van jewelste, waarna diezelfde wildvreemde komt posten dat de hedendaagse opvoeding te wensen overlaat want bepampering hé

Voeg daar ook nog eens de sociale media aan toe, waarbij influencers erop uit zijn om met de beste bedoelingen hun volgers te guilt-trippen. Zeker momfluencers naar anders moeders toe. Of influencers die je uitleggen hoe je met gemak €500/maand kan beleggen en moet investeren in vastgoed, maar daarbij wel achterwege laten dat ze van mama en papa een hoop geld hebben gekregen om dat allemaal te verwezenlijken.

 

[Sylverscythe]

Wat voor mij in deze discussie ontbreekt is concreet wat nu eigenlijk "bepampering" is. In de thread waar de discussie niet thuishoorde werd er gesproken over een moeder die hielp bij huiswerk bijvoorbeeld, terwijl dat volgens mij algemeen net als een normaal, positief iets wordt bekeken bij kinderen in de (vroegere jaren van de) lagere school. Mijn moeder heeft dat bij mij ook gedaan, toch al 30+ jaar geleden, en ik heb niet de indruk dat ik moeilijk functioneer door "bepampering". Is bepampering misschien niet gewoon zo'n woordje zoals "woke" in politieke discussies, een stok om mee te slaan als je met iets niet akkoord gaat?

 

[Kas de Kalebas]

Mijn conclusie is dan toch dat we vooral met zen allen dringend wat minder opvoedingsboeken moeten lezen.
Want voor elk boek dat zegt dat A de manier is is er een ander boek dat net het tegenovergestelde zegt.
Ondertussen zitten we met een perfectionistische en onzekere generatie ouders die er bij momenten onderdoor gaat omdat ze denken niet goed bezig te zijn omdat wat in de boeken staat niet lukt in de praktijk.
Idem met sommige adviezen van K&G .

We willen enkel het beste (100%) voor onze kinderen. Maar sinds wanneer is gewoon goed niet meer goed genoeg?

Wel, ironisch ga je op dat vlak dan eigenlijk redelijk akkoord met het uitgangspunt van 'jagen, verzamelen, opvoeden', want dat is eigenlijk net waar het over gaat: hoe ouders zich verliezen in allerhande strikte westerse opvoedingsstrategiëen en zo zeer gestresseerd en uitgeput raken terwijl je beter gewoon een aantal vuistregels 'van de goeien ouwen tijd' hanteert. Maar ik snap ook de inherente ironische tegenstrijdigheid dat het zelf natuurlijk ook een nieuw westers opvoedingsboek is.


@Sylverscythe Bepamperen is inderdaad een vervelende term omdat het volgens mij eigenlijk twee vaak tegenstrijdige betekenissen heeft.
Enerzijds; 'mensen behandelen alsof ze baby's zijn', en ten tweede 'mensen in de watten leggen'.
Een kind alles zelf laten kiezen is dan bepampering omdat je hen in de watten legt, een kind niks laten kiezen is bepampering omdat je hen als een baby behandelt.

 

[Leclerc]

Wel, ironisch ga je op dat vlak dan eigenlijk redelijk akkoord met het uitgangspunt van 'jagen, verzamelen, opvoeden', want dat is eigenlijk net waar het over gaat: hoe ouders zich verliezen in allerhande strikte westerse opvoedingsstrategiëen en zo zeer gestresseerd en uitgeput raken terwijl je beter gewoon een aantal vuistregels 'van de goeien ouwen tijd' hanteert. Maar ik snap ook de ironie dat het boek eigenlijk zelf ook gewoon een nieuw westers opvoedingsboek is.

Correct, ik dacht dat dat duidelijk was.

 

[June]

Kinderen op de kamer ben ik ook absoluut tegen. De onze heeft zoals K&G aanraadt een half jaar (of mss iets langer) ca op de kamer geslapen maar nadien op zijn eigen kamer. Net zoals bij je kind blijven liggen tot het op de eigen kamer in slaap valt. Dat kweekt slechte gewoontes waardoor je na enkele dagen vast zit omdat het kind dit gewoon is. Onze zoon heeft de afgelopen weken in het weekend voor zijn dutje 2 keer bij mama mogen slapen. Zo sporadisch of bv bij ziekte zie ik daar weinig graten in, maar systematisch vind ik dat een probleem. Ik ken zelfs een koppel waar de 2 kinderen BIJ HEN IN BED slapen. je kan je al inbeelden hoe die 2e verwekt is met de 1e die er naast ligt. Die kinderen worden ook extreem boertig opgevoed zonder alstublieft en dankuwel of hallo en salut. Ik ben blij dat de onze al wat elementaire beleefdheid heeft.

Ieder voedt zijn kind op zoals hij wilt inderdaad, maar er is toch een zekere standaard die je moet halen vind ik, zoals dus de elementaire beleefdheid.

Oorzaak-gevolg.. het kan ook anders zitten. Bij kinderen met autisme zie je ouders dit ook doen en een kind wordt echt niet autistisch van de ouders.

 

[HUSKE]

Wat voor mij in deze discussie ontbreekt is concreet wat nu eigenlijk "bepampering" is. In de thread waar de discussie niet thuishoorde werd er gesproken over een moeder die hielp bij huiswerk bijvoorbeeld, terwijl dat volgens mij algemeen net als een normaal, positief iets wordt bekeken bij kinderen in de (vroegere jaren van de) lagere school. Mijn moeder heeft dat bij mij ook gedaan, toch al 30+ jaar geleden, en ik heb niet de indruk dat ik moeilijk functioneer door "bepampering". Is bepampering misschien niet gewoon zo'n woordje zoals "woke" in politieke discussies, een stok om mee te slaan als je met iets niet akkoord gaat?

Ik heb nooit hulp gehad van mijn ouders, die zijn daar gewoon niet capabel/slim genoeg voor (Ik heb een STEM bachelor en master diploma btw). Ik help mijn kind wel (uitgebreid) met schoolwerk. Leg desnoods alles nog eens uit, leer (wiskundige) trucjes om makkelijk/snel te rekenen.
Ik vind het mijn plicht om dat als ouder te doen. Ik ga echter niet zijn huiswerk maken, dat moet hij zelfstandig doen en dan verbeteren we dat samen.

Dat is in mijn ogen dan wel ver van bepamperen en toch wel een taak van de ouders.