Chelark007
Well-known member
Ook vanaf 3de kleuter?
Bepamperen van kinderen
- Onderwerp starter Rub1con
- Startdatum
Nagel op de kop.
Vanaf een bepaalde leeftijd pas werken met klassementen. Focus ligt op opleiden van spelers. En dat is ook de focus die het zou moeten hebben. Winnen/verliezen is een onderdeel van die opleiding, maar pas op relatief late leeftijd (U15/U16). Van zodra er wordt gesproken van A-lijnen binnen jeugdcategorieën gaat het sowieso over winnen. Dat kan je moeilijker tegenhouden aangezien de interne concurrentie vaak groter is.
Dat heeft dus weinig met bepampering te maken. Daar zijn effectief degelijke studies rond gedaan.
Exact. Is afhankelijk van leeftijd. 3e kleuters laten winnen door de beste te zijn vind ik een fout beeld schetsen.
Een kleuter moet wel leren verliezen/winnen als het gaat om spelregels volgen (kan zowel in sport als in gezelschapspellen oid). Het winnen/verliezen is een gevolg van iets, geen doel op zich.
Tin_Cricket
Active member
Hier een zoon van 7 die bij mij slaapt...
Sliep alleen vanaf zijn 6 maand. Op zijn 5 jaar zijn zijn vader ik uit elkaar gegaan. Toen mijn nieuwe woonst wat vertraging had opgelopen, enkele weken gelogeerd bij mijn ouders waar we een kamer moesten delen. Sindsdien slaapt hij bij mij. In ons nieuwe huis was hij opeens bang alleen. Als ik hem nu zou zeggen dat hij op zijn kamer moet, zou hij het wel doen. Is echter geen must voor mij momenteel. Bij zijn vader slaapt hij ook apart (papa snurkte te luid), als hij es logeert bij zijn ouders ook. Ik vraag hem af en toe es waar hij gaat liggen, nu is het steevast bij 'mama'. Op een gegeven moment zal hij wel op zijn eigen kamer slapen. Moest hij bv niet zelfstandig willen inslapen op deze leeftijd, zou ik dat wel een issue vinden.
Sliep alleen vanaf zijn 6 maand. Op zijn 5 jaar zijn zijn vader ik uit elkaar gegaan. Toen mijn nieuwe woonst wat vertraging had opgelopen, enkele weken gelogeerd bij mijn ouders waar we een kamer moesten delen. Sindsdien slaapt hij bij mij. In ons nieuwe huis was hij opeens bang alleen. Als ik hem nu zou zeggen dat hij op zijn kamer moet, zou hij het wel doen. Is echter geen must voor mij momenteel. Bij zijn vader slaapt hij ook apart (papa snurkte te luid), als hij es logeert bij zijn ouders ook. Ik vraag hem af en toe es waar hij gaat liggen, nu is het steevast bij 'mama'. Op een gegeven moment zal hij wel op zijn eigen kamer slapen. Moest hij bv niet zelfstandig willen inslapen op deze leeftijd, zou ik dat wel een issue vinden.
polar bear
Well-known member
Wat ik nog niet gelezen heb of erover heb gekeken (ik heb de 4 pagina's vlug dwars gelezen) is dat ieder kind ook een ander karakter en individu is en dus best ook een deels andere aanpak krijgt. Wij hebben 2 zonen die zo verschillend zijn niet normaal. De ene moeten we afremmen in alles wat hij wil en doet en is een durfal tot en met en de andere moeten we pushen om eens uit zijn comfortzone te komen en doet weinig moeite om nieuwe dingen buiten zijn bubbel te ontdekken. Ondertussen zijn ze 15 en 13 maar in de eerste jaren hebben mijn vrouw en ik daar toch veel discussies over gehad over de manier van opvoeding. Zij was te beschermend en ik misschien te 'pusherig' naar de kinderen toe.
iamhollywood
Well-known member
Ik heb nooit een boek in de wagen kunnen lezen en zou het vandaag nog steeds niet kunnen. Ik word kotsmisselijk als ik in de wagen lees. En dat geldt eveneens voor de smartphone, ik kan niet typen in de wagen zonder wagenziek te worden. Gameboy in de wagen lukte als kind evenmin. Ik was zo’n kind die iedere schoolreis vooraan bij de chauffeur moest gaan zitten met een kotszakskeNu spreek je jezelf eigenlijk wel flink tegen hé
Je laakt het feit dat kinderen een tablet krijgen om stil te zijn... maar je vindt het dan wel ok om ze tijdens een lange autorit de hele tijd een tablet te geven, omdat... ze stil zouden zijn(terwijl ze in de auto evengoed een boek kunnen lezen bv.)
Hier krijgen ze geen tablet in de auto/restaurant, om de simpele reden dat we er ook maar één hebben, en dan is het weer ruzie
Maar gewoon thuis wordt de tablet wel vaak genoeg gebruikt.
Zelf geen fan van die restricties (bv. tijdslimiet van 1u). We proberen hier gewoon voldoende aan te zetten tot afwisseling, en dat lukt zeker wel. Tablet of Nintendo zijn ook geen 'pure evil' hé.
. Als ons dochter op mij lijkt zal het bij een lange wagenrit een Nederlandstalige film op de tablet worden, of nee vooral slapen
… ik sliep als kind zodra we de autostrade opreden tot de afrit van onze vakantiebestemming. De dochter slaapt ook goed in de wagen maar ze is natuurlijk nog piepjong. Tot op vandaag rij ik niet graag als we op verre daguitstap of vakantie gaan omdat ik nog steeds te graag slaap in de wagen 
.Goh, mijn zoontje heeft vanaf zijn 3 weken alleen geslapen in zijn kamer. Na de scheiding toen hij 4 jaar was heeft die eigenlijk altijd bij mij geslapen omdat die dat leuk vond en dat tot hij 9 was. De overgang met mijn vriendin (nu vrouw) was ook helemaal geen probleem, die snapte gewoon dat hij dan in zijn bed moest.
Avondland
Well-known member
Kinderen moeten dat inderdaad leren. Ik laat mijn dochter soms wel winnen als het een nieuw en moeilijk spel is, maar er zijn spellen zoals memory waar die echt wel goed in is. Mijn 37-jarig brein is daar te traag voor geworden.
Dat lijkt me dan ook reden nr. 1 te zijn dat het volgens mij heel moeilijk is om als buitenstaander even iemand's manier van opvoeden te gaan evalueren. Zeker aangezien het vaak dan nog momentopnames zijn, genre: "amai gisteren op de trein was daar een kind heel de boel bij elkaar aan het schreeuwen en die moeder had niks van gezag". Voor hetzelfde geld was dat een braaf kind van 2-3 jaar dat slecht had geslapen of ziek aan het worden was, en een crisis kreeg. Dan is het vaak toch een kwestie van het uitzitten en dat kind laten kalmeren, maar daarmee maak je je niet populair bij omstaanders. Vroeger zou zo'n kind misschien de boodschap hebben gekregen dat "als je nu niet zwijgt zal ik je een reden geven om te bleiten", maar ik heb nogal mijn twijfels bij die aanpak.
Zelfs als het over familie of een bevriend koppel gaat, kinderen gedragen zich nu echt niet hetzelfde in elke context.
Plus, er wordt nog altijd van uit gegaan "een stil kind is een flink kind". Hoe vaak ik als ik ergens naartoe ga met mijn kinderen hoor hoe flink en braaf die wel zijn. En dat klopt ook wel, ik heb flinke kinderen. Maar die krijgen die opmerkingen niet omdat ze effectief flink of braaf zijn, maar omdat ze verschrikkelijk timide zijn. Bij de zwemles zetten andere kinderen de kleedkamer op stelten terwijl mijn zoon 10 minuten lang geduldig op mijn schoot wacht op de juf. De andere ouders zeggen dan gewoon luidop dat ze jaloers zijn op mij (ook tof voor hun kinderen) dat ze wouden dat hun kind ook (meer) zo was. Maar ik denk dat voor een stuk dus ook van hun kind, want zo'n timide kind is ook niet alles.
Laatst bewerkt:
Dat is IMO ook zoiets oervlaams. Toen mijn vrouw hier net woonde en werk had in een plaatselijk restaurant was die echt verbaasd hoe er een grote groep kinderen met ouders spaghetti kwamen eten, vroeg op de dag tijdens een schoolvakantie of weekend, en ze daar constant hoorde hoe ouders hun kinderen stil wilden houden. Dat leek haar zo vreemd, want kinderen zijn nu eenmaal luid en enthousiast, en daar leek voor haar niets mis mee. Vooral over de klassieker: "Sssht, doe normaal!!" hoor ik ze nu nog tegen vrienden en familie vertellen om te duiden hoe stil en triestig Vlamingen zijn
Hier is de dochter bij momenten best wel luid, maar al bij al is dat zeker geen lastig kind. Wat we wel geregeld horen is hoe expressief en sociaal ze is. Beter zo denk ik dan, want ik was heel mijn jeugd verlegen en buiten de stempel "flink" win je daar weinig mee.
Same, je wint niks met rustig en bescheiden zijn.
Muscleduck
Well-known member
Ik ben ook al afgedroogd in memory door een kleuterKinderen moeten dat inderdaad leren. Ik laat mijn dochter soms wel winnen als het een nieuw en moeilijk spel is, maar er zijn spellen zoals memory waar die echt wel goed in is. Mijn 37-jarig brein is daar te traag voor geworden.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Kinderen zijn daar gewoon beter in dan volwassenen.Ik ben ook al afgedroogd in memory door een kleuter
Visenya
Well-known member
Die van ons speelt gewoon vals.Ik ben ook al afgedroogd in memory door een kleuter
derp
Well-known member
Relatable. Ik denk dat ge dat soort zaken niet echt kiest. Mijn dochter is ook geen ontzettende spring in't veld, moet best lang ontdooien bij mensen die ze niet kent, en ze is heel selectief over wie haar wel/niet mag oppakken. Wel nog heel klein dus we zullen wel zien hoe dat verder evolueert. Ik denk soms ook 'allez patatje, beetje peper in uw gat' en ik probeer haar wel gewoon bij andere mensen te laten, aan te moedigen om met andere kindjes te gaan spelen, maar ik wil haar natuurlijk niet het gevoel geven dat stiller of verlegen zijn een probleem is da verholpen moet worden ook niet.
cege
Well-known member
Hier zelfde probleem. De tweeling is super verlegen bij nieuwe mensen en als ze aangesproken worden is het kop naar de grond en beste geval wat wijzen. En dan is het 50/50 kans. Ofwel kom je uiteindelijk in de 'good bucket' ofwel in de 'bad bucket'. In de good bucket zijn ze na 2-3x gezien te hebben babbel babbel babbel babbel en springen en er rond hangen en weet ik veel wat. Bij de bad bucket blijft het kop in de grond en niet communiceren. Als je ze paar keer te hard pusht, is het helemaal om zeep.
Maar in de zwemles or turnles of op school of de skiles of sportkamp is er natuurlijk geen alternatief, dus daar is het wat pushen, soms met wat tranen en tegenpruttelen. Maar uiteindelijk komt dat wel goed. Enkel op school was er een genie (een vervangjuf) dat ze op 'auti watchlist' gezet had want ze communiceerden weinig met de juf, want alles is een aandoening uiteraard tegenwoordig. De originele juf was terug na haar zwangerschap en de nieuwe juf zat in de 'good bucket'.
Anyway, je moet kinderen niet als snowflakes behandelen. Die kunnen tegen een stootje. De wiegendood in Belgie is zo goed als 0. De weinige gevallen die er zijn, zijn meestal onvermijdelijk. Als je kind een ongekende onderliggende aandoening heeft waardoor het hart het begeeft of ademhaling stopt of whatever, dan zal dat gebeuren. Of ze nu op de kamer van de ouders liggen of ergens anders liggen. Die aandoeningen zijn 99.999% irreversibel en zullen gebeuren. Als je het dan direct merkt (wat al onwaarschijnlijk is), is er niks meer aan te doen. Uiteraard moet je waakzaam zijn bij een kind dat net geboren is. Infecties kunnen snel optreden en je moet ze dicht bij je hebben.
Maar een kind van een half jaar of een jaar, er is geen enkele reden om die bij jou te laten slapen. Integendeel, die worden wakker van het in bed/uit bed kruipen van de ouders, het gewoel, het gebabbel, ...
Dyer Hunt
Well-known member
Maar als je algemeen praat (dus los van specifieke situaties/kinderen), is er eigenlijk ook geen enkele reden om die NIET bij jou te laten slapen. Gezien de geschiedenis van de mensheid is dat eigenlijk zelfs vele malen evidenter. Kinderen worden (gemiddeld genomen) echt niet zomaar wakker van het minste, als ze diep in slaap zijn hoor.
Maar mijn mening is vooral dat elke gezin vooral moet doen wat goed werkt voor hen. En dat wel of niet bij de ouders slapen verder weining tot niks uitmaakt in de ontwikkeling van een kind.
cege
Well-known member
Ik heb er 3. Ik ben redelijk zeker als ik er 3 bij mij leg, dat het heel de nacht feest is. Bewijs: elke Intersoc reis met een familie kamer de voorbije 4y.
De wijsheden van de bomma. "Een kind heeft er meer aan dat zijn ouders bij elkaar blijven dan dat het schuldgevoel van de moeder wordt afgekocht met de baby te bepamperen". Als er ambras in de relatie komt omdat de baby op de kamer slaapt, lijkt het me een pad om te onderzoeken.
Ik zie 0 redenen om een baby die ouder is dan paar maanden niet apart te leggen. Het kan de slaap van ouder en baby maar ten goede komen.
