Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Ik ben vooral fan van de eerste vier albums. Vanaf Sabbath Bloody Sabbath vind ik het nog wel goed, maar niet meer van datzelfde hoge niveau. Mob Rules wil ik een dezer nog wel eens opleggen, als dat niveau gelijkaardig is aan Heaven & Hell zal ik dat wel goed vinden.
Changes is ook niet mijn ding, Solitude is dan weer wel heel sterk.
Ah Black Sabbath, toch wel een van mijn favo bands. De eerste 6 albums zijn allemaal top imo, met de de eerste 3 als echte favorieten.
Ozzy kan inderdaad niet zingen, maar toch vind ik dat zijn stem op een of andere manier toch perfect bij Black Sabbath past, en Black Sabbath zonder Ozzy is geen Black Sabbath meer voor mij.
De Dio albums zijn niet slecht, dat Dio een veel betere zanger is als Ozzy, daar zal niemand over twijfelen denk ik maar toch zet ik deze albums eigenlijk maar zelden nog eens op. Als ik zin heb in Black Sabbath zet ik gewoon 1 van de eerste 6 op ahja.
De Tony Martin albums (en de andere met andere zangers) heb ik ook denk ik nooit of misschien 1 keertje eens beluisterd, die zijn mij ook niet echt bijgebleven.
Ik heb Black Sabbath maar 1 keertje live gezien, graspop 2016 op hun laatste tour was dat, dus de laatste kans om ze eens gezien hebben, ben toch blij dat ik dat gedaan heb.
Het was wel verfrissend om daarna King Diamond te zien, het verschil tussen zangkwaliteiten kon bijna niet groter geweest zijn
Heaven or hell klinkt als een compleet verschillende band dan de eerste paar albums. Niet alleen omwille van de andere zanger, maar ook qua algemene muzikale stijl. Dit klinkt veel meer in lijn met andere bands uit de NWBHM (imo). Ik denk toch dat ik het meer duistere en primitieve van de eerste albums verkies momenteel.
Ik heb daarbij ook weinig problemen met de zang van Ozzy (in de studio). Die draagt toch sterk bij aan het algemene karakter van die albums.
Ik haat Ozzy. Dat is gewoon een beunhaas eerste klas, en geen kat die mij van het tegendeel gaat kunnen overtuigen. Hij kan niets en hij heeft nooit iets gekund.
Ik dacht: “waar loopt ge nu toch weer warm van, man?” ...
Ondanks mijn voornemen om actief mee te doen, had ik geen band voorgesteld voor de poll van de classic artists omdat er maar een beperkt aantal in die poll konden en vond dat de vaste posters meer recht hadden om er eentje voor te stellen. Wist ik veel dat er dan Eminem of Arno ging instaan, maar OK. Ik had ook niet gestemd want er stond eigenlijk maar weinig tussen dat ik zelf zou kiezen of zomaar meer van wou beluisteren. Van zeven opties kende ik de naam niet, en van ongeveer de helft had ik op de keper beschouwd nog nooit iets gehoord.
Black Sabbath was zo een band, en na deze luisterbeurt kende ik voor diezelfde luisterbeurt er uiteindelijk maar vier nummers van (Heaven and Hell, Iron Man, Paranoid, en War Pigs dat ik dan ook nog hoofdzakelijk lijk te kennen via de toch wel meer dan degelijke cover van Faith No More) ... dus met een open geest hierin kunnen duiken. Ik weet niet waarom ik er zo weinig van ken overigens, ik ben nochtans haast uitsluitend een elektrischegitarenman dus ben voor dit geluid en deze muziek zeker te vinden. Ozzy kende ik natuurlijk van zijn reputatie en gestuntel op MTV, maar verder geen idee wat die waard was als muzikant. De rest van de band kende ik evenmin. Laat het me zeker weten als ik hieronder ergens zwaar de boot inga.
Black Sabbath
Top
-
Goed
Behind The Wall Of Sleep, NIB, Warning (maar da’s logisch: Aynsley Dunbar!)
OK, maar misschien ook skippen op een andere dag
Black Sabbath, The Wizzard, Evil Woman, Sleeping Village
Paranoid
Top
War Pigs, Paranoid, Iron Man, Hand Of Doom
Goed
Electric Funeral, Rat Salad
OK, maar misschien ook skippen op een andere dag
Planet Caravan
Master of Reality
Top:
Sweet Leaf, Into The Void
Goed
After Forever, Children of the Grave, Lord of this World, Solitude
OK, maar misschien ook skippen op een andere dag
-
Vol. 4
Top
Wheels of Fortune, Supernaut, Snowblind, Cornucopia, Under the Sun/Everyday Comes and Goes
Goed
Tomorrow’s Dream, St Vitus Dance
Skippen
Changes
Sabbath Bloody Sabbath
Top
Sabbath Bloody Sabbath, A National Acrobat, Killing Yourself To Live,
Goed
Sabbra Cadabra
Ok, maar misschien ook skippen op een andere dag
Spiral Architect
Skippen
Fluff, Who Are You, Looking For Today
Sabotage
Top
Hole In The Sky, Symptom of the Universe, The Thrill of It All
Goed
Megalomania, The Writ
Skippen
Supertzar, Am I Going Insane
Heaven & Hell
Top
Heaven & Hell
Goed
-
Ok, maar misschien ook skippen op een andere dag
Neon Knights, Children Of The Sea, Lady Evil, Wishing Well, Die Young, Walk Away, Lonely Is The Word
Mob Rules
Top
-
Goed
Sign of the Southern Cross, Country Girl, Over and Over (voor het solowerk)
Ok, maar misschien ook skippen op een andere dag
Turn Up The Night, Voodoo, E5150, Mob Rules, Slipping Away
Toen ik met Black Sabbath van Black Sabbath op Black Sabbath begon ergens laat dinsdagavond, moest ik meteen aan Nahrtent zijn post denken. Damn, ik vond die zang vreselijk op dat debuutnummer. Ook een pak trager dan ik dacht dat Black Sabbath muziek altijd zou zijn eerlijk gezegd, en ik denk dat dat na de eerste zes albums te hebben geluisterd nog altijd in zijn geheel zo is. Dat tweede nummer dan met die mondharmonica was ook al niet mijn ding, dus ik begon al te vrezen, maar muzikaal wel al de juiste richting in tenminste. De rest van dat debuut is degelijk maar ik was nu ook niet meteen weggeblazen buiten dan door het te kaderen in de tijdsgeest en hoe vernieuwend dit moet geweest zijn. Dat zijn schokgolven die ik alvast nooit meer zal meemaken, ook al probeert de industrie om de zoveel tijd iets te lanceren als “the next ...”
Gelukkig verandert dat meteen vanaf de tweede plaat. Ook Ozzy vind ik hier minder storend, maar een goede stem kan ik dat nu toch ook moeilijk noemen, lijkt me dat Nahrtent overschot van gelijk heeft dat hij de zwakke schakel van de band is. Ik kreeg een beetje het Cobaingevoel: horen als noob dat er een classic artist tegen zijn limiet zit. Al scheelt dat al minder dan een slok op de borrel als ge zulke schitterende nummers maakt natuurlijk! Belachelijk eigenlijk dat ge Paranoid, War Pigs en Iron Man op één zijde van een plaat kunt uitbrengen, te goed. Spijtig dat die Planet Caravan daartussen zat, maar we kunnen niet alles hebben. Ik vond dat overigens ook voor al die instrumentale stukjes op al die albums, had niet gehoeven, had ik niet echt iets aan. Allicht wel goed voor de sfeer voor de fans zeker?
Master Of Reality en Vol. 4 ook dik in orde, met die laatste als favoriet album (andere producer en opnamelocatie zag ik, misschien daarom), denk ik. Niet iets dat ik 24/7 zal opleggen, maar wel straf dat zoiets al vijftig jaar oud is. En ook straf dat die vier platen allemaal binnen de twee jaar uitgekomen zijn, toch serieuze progressie te merken. Niet alleen als band maar ook als genre dat ze op de kaart zetten. Nu, veel van de dingen die ik onder goed heb geklasseerd, vond ik na verloop van tijd wel op elkaar trekken. Tegen de B-kant van Sabotage begon de vermoeidheid zich wel duidelijk in te zetten. The Writ heb ik bijvoorbeeld bij goed gezet maar hoef ik niet meteen meer opnieuw te horen. Al kan ik niet thuiswijzen of dat door mijn ongetraind metaloor komt, door alles na elkaar te luisteren op drie dagen, of dat het gewoon zo is. Hoe dan ook heb ik plaat zeven en acht hierdoor geskipt, mede omdat de superfans die toch ook al wat minder geniaal vinden. Die twee eerste albums met Dio weer ingepikt, toch een beetje een teleurstelling, ik vond daar buiten een paar nummers precies niets meer aan? Het is beter gezongen en die mannen kunnen uiteraard nog steeds spelen, maar hele andere sfeer en weinig memorabel voor mij. Het is dit soort snelheid dat ik oorspronkelijk verwachtte van Black Sabbath, dat zal ook wel wat verklaren over de wat negatievere beoordeling. Na het beluisteren van die twee albums wordt wel duidelijk hoe goed die eerste vijf/zes zijn, ook al ken ik het genre niet. Black Sabbath is dan toch de originele bezetting met Ozzy, zou ik stellen, daar ga ik direct akkoord mee zoals ook al in deze thread stond.
Nummers als Sweet Leaf heb ik wel bij mijn liked songs gezet om in de wagen te knallen, en Paranoid, Vol. 4 en het eerste deel van Sabotage zal ik als album zeker nog wel eens opleggen. Het was anders, en vooral véél toegankelijker, dan wat ik verwacht had en zeker geslaagd. In vijf uurtjes door acht albums gaan is ook top, het vloog vooruit. Ik heb dan uiteraard wat gegoogled na deze acht platen en gezien dat ik toch min of meer de juiste nummers eruit heb gepikt, al waren er ook een deel waar ik niet echt mee was met de hype zoals Children Of The Grave. Ik heb dat twee keer herbeluisterd, maar ik voel het toch niet. Waarom is dat zo goed? Ik hoor als leek gewoon wat standaard palmmuted riffjes zonder veel afwisseling. Black Sabbath als openingsnummer buiten Ozzy zijn stem wil ik wel opwaarderen bijvoorbeeld, ik zat er toen nog niet in. Misschien op het einde van de twee weken nog eens een paar nummers opzetten die ik onder OK of skippen heb gezet, wie weet ervaar ik dat anders als ik er met een fris trommelvlies naar luister. Goede nominatie van @de Waaslandwolf!
Ik moet wel zeggen dat de sfeer van het eerste album er boenk op zit, die staat hier regelmatig op. Best duister met veel bluesinvloeden. De cover van The Warning, een cover met een uitgerekte jamsessie, heeft een fantastische gitaarsolo die me destijds omver blies. Het titelnummer heeft een machtige, dreigende opbouw. Op de live uitvoering in Parijs 1970 komt die dreiging heel overtuigend over. De horrorinvloed is wel merkbaar, alleen al als je naar de albumcover kijkt. Het feit dat Iommi trager moest spelen en zijn gitaar moest downtunen omwille van het verlies van zijn vingertippen is een zegen geweest voor de typische stijl van Black Sabbath.
Occulte thematiek keert later wel terug in de soloprojecten van o.a. Ozzy, maar een Bark at the moon is héél poppy als je dat met het titelnummer van hun eerste langspeler vergelijkt.
Effe terzijde, maar de tragere Black Sabbath stijl was een enorme invloed op kant B van Black Flag's My War, op zijn beurt weer een album dat als opstapje diende naar allerlei doom en stoner toestanden. Altijd fijn, zo'n muzikaal historische weetjes
Jop!
Absoluut topalbum in het genre. Maar het is wel een ander genre als datgene waarin de band bekend is geworden, waardoor het misschien minder goeie reviews krijgt. Al gok ik wel dat het misschien meer gewaardeerd wordt door liefhebbers van andere muziek dan metal, gezien de meer toegankelijke sound.
Dit had eigenlijk niet onder de naam Black Sabbath uitgebracht moeten worden vind ik maar bon, het zorgt er dan weer wel voor dat ik contrair kan doen en kan zeggen dat BS met Dio veel beter is dan met Ozzy Maar dat is dan misschien gewoon omdat ik het meer voor NWBHM heb dan voor doom metal. En het neemt uiteraard niet weg dat de eerste 4(/6) platen geweldig zijn.
Jop!
Absoluut topalbum in het genre. Maar het is wel een ander genre als datgene waarin de band bekend is geworden, waardoor het misschien minder goeie reviews krijgt. Al gok ik wel dat het misschien meer gewaardeerd wordt door liefhebbers van andere muziek dan metal, gezien de meer toegankelijke sound.
Dit had eigenlijk niet onder de naam Black Sabbath uitgebracht moeten worden vind ik maar bon, het zorgt er dan weer wel voor dat ik contrair kan doen en kan zeggen dat BS met Dio veel beter is dan met Ozzy Maar dat is dan misschien gewoon omdat ik het meer voor NWBHM heb dan voor doom metal. En het neemt uiteraard niet weg dat de eerste 4(/6) platen geweldig zijn.
Bwa, het is ook wat overdreven dat ze het niet onder dezelfde naam moesten uitbrengen. Dat kan je van zo veel bands zeggen dan. Leg het debuut van Iron Maiden naast Somewhere in Time en dat verschil is niet minder opvallend. Of zelfs nog binnen de klassieke line-up van Black Sabbath zelf: Master of Reality naast Never Say Die.
Das gelijk zeggen dat pink floyd hun naam moest veranderen na dat syd barret was buitengezet en dat slaagt ook nergens op. Bands evolueren in sound dat hoort er nu eenmaal bij
Inderdaad, maar voor mij is Sabbath het geluid van de eerste 4 (6) albums. Ik snap de "haat" ook moeilijk voor die specifieke periode, in mijn ogen zijn dat de grondvesten van veel van mijn favoriete huidige genres.
Inderdaad, maar voor mij is Sabbath het geluid van de eerste 4 (6) albums. Ik snap de "haat" ook moeilijk voor die specifieke periode, in mijn ogen zijn dat de grondvesten van veel van mijn favoriete huidige genres.
maar toch zet ik deze albums eigenlijk maar zelden nog eens op. Als ik zin heb in Black Sabbath zet ik gewoon 1 van de eerste 6 op ahja.
Maar dat is dan misschien gewoon omdat ik het meer voor NWBHM heb dan voor doom metal. En het neemt uiteraard niet weg dat de eerste 4(/6) platen geweldig zijn.
