Maar dat hoeft toch geen probleem te zijn aangezien je ongetwijfeld meer als één bron hebt om je stelling te onderbouwen. Toch?
Vintage pol&actua. Bedenkelijke assumpties mogen passeren zonder vorm van bronvermelding, maar ho maar als je die assumpties betwist, dan moet je wel even een bronnetje geven hoor! Enorm luie manier van discussiëren. Zeer kwalijk.
Nu, bronnen die staven dat het géén medisch probleem is, zijn lastig te vinden, want de bronnen die staven dat het uberhaupt stellen dat het een *medische* diagnose is, zijn amper te vinden, of zelfs onbestaand. Het is daarom ook zeker dat je het retorisch truukje toepast om maar continu bij mij te vragen achter bronnen.
Soit, de context waarbinnen ik zei "het is wat laat voor bronnen" ging specifiek over de ideeën rond het fenomeen burn out zoals we het vandaag definieren en wat de implicaties zijn van die te ruime definitie. Google gerust op de interviews met Christiaan Vinckers, of de input van arbeidsmarktspecialisten als Jan Denys. Of lees dit
rapport over burn out in Vlaanderen.
De definitie die ze hanteren in de gebruikelijk werkdefinitie rond stress en werk. Maar stress (biologisch fenomeen) is al een symptoom voor heel veel andere ziektebeeld. Hoe onderscheidt de stress van een burnout zich dan van die andere "stress", het is gewoon heel moeilijk. In de definitie zelf spreken ze ook over dat burnout deels(!) wordt gecreërd door werkgerelateerde stress. Imo is dat sowieso een lastig deelaspect aangezien je zo "burnout" beperkt tot de fenomen waar er op z'n minst werkgerelateerde stress bij komt kijken. Dan is het in theorie mogelijk om in een diepe depressie te zitten, maar omdat je ook op je werk toevallig stress ervaart, kan je gecategoriseerd worden als "burnout", gaat helemaal nergens over. Of andersom, dat je misschien het fenomeen van een "burnout" hebt, maar doordat je werk je er toevallig door trekt, is het geen burn out. Ook in oplossingstermen spreekt men amper over werk als oplossing. Werk is altijd enkel het probleem in de interviews/getuigenissen van de vele psychologen en ervaringsexperten.
Al helemaal moeilijk wordt het als de "psychische vermoeidheid" of "werkgerelateerde stress" gewoon wordt gemeten op basis van een batterij aan surveyvragen. Dan bestaat gewoon de reele mogelijkheid dat respondenten iets gaan benoemen als werkgerelateerde stress terwijl het in realiteit geen stress is. Bij andere psychische aandoeningen doen ze het ook op basis van vragen, dat weet ik wel, maar voor die aandoeningen is er wél al een gouden standaard ontwikkeld. Voor burn-out is dat nog totaal niet het geval.
Als je de oorzaken in het rapport er op naslaat bv is het ook bijzonder dat het zo sterk gelinkt is aan beroepscategorie. Je zou bijna durven denken dat mensen in de bouw/fabriek geen burnout kunnen hebben. Maar die hebben toch ook veel werkgerelateerde stress? Ik denk niet dat iemand dat betwist. Om maar te zeggen. Het is een beetje een vuilbakterm vandaag voor enorm veel symptomen, die uiteraard bestaan en reel zijn, maar dat maakt nog niet het bestaan van een op een wetenschappelijke manier meetbaar ziektebeeld.
Nuja, volgens jou en anderen blijkbaar wel, want het is blijkbaar een complex medisch probleem... Dat zal me benieuwen, dus ik ben echt énorm benieuwd naar je bron hiervoor. Want dat is exact waar veel medici en psychiaters naar zoeken, dus het is heel handig als jij dat al in je bezit hebt.
Echt heel heel vreemd, dat er maar in één richting kritisch wordt gekeken. Maar het zijn dan ook altijd dezelfde usual suspects.
www.vrt.be
