Avondland
Well-known member
Ik speel al even met dit idee en ik had enkel maar een duwtje in de rug nodig om ermee van start te gaan. Dank, @PBR Streetgang
Opzet is simpel: in het bedwelmende A la recherche du temps perdu dompelt het alter-ego van Marcel Proust een madeleine-cakeje in zijn thee. De smaak en geur van de combinatie brengen hem onmiddellijk en overweldigend terug naar zijn jeugd in het Normandische dorpje Combray, waar zijn tante hem dit vroeger ook gaf.
Wat geldt voor smaak (de pudding van de bomma!) geldt ook voor muziek. Want, mijn waarde BG'ers, muziek is niet zomaar muziek. Zeker niet voor de mensen die hier vaak vertoeven. Muziek levert een mentale soundscape, geeft ons de mogelijkheid de werkelijkheid te verheffen of net even weg te duiken van die werkelijkheid als het allemaal even teveel wordt. Muziek biedt soelaas én brandstof.
Zo kan muziek je dus ook terugwerpen naar een gebeurtenis of een periode in je leven die je koestert of die je belangrijk vindt. Een nummer dat je heeft geholpen in een moeilijke periode, het nummer dat je onlosmakelijk koppelt aan je lief, of aan een mooie reis of een uniek moment dat je na al die jaren bij blijft.
Ik bijt de spits af met Saturns Children van Electric Wizard, later volgen andere nummers.
Het was een winterse vrijdagochtend en ik moest met de fiets naar mijn studentenjob vertrekken dat in het volgende dorp lag. Het sneeuwde echter hard en er lag al een dik pak op de baan. Niets aan te doen, we moeten erdoor, ik heb geld nodig en ik ga niet flauw doen. Koptelefoon op en dat nummer van Electric Wizard begon te spelen. HARD opgezet uiteraard, want dat nummer is zwaar en meanderend. En dat bleek de perfecte soundtrack voor een winters ploeteravontuur in de sneeuw, een strijd tegen de elementen waar ik de overwinning behaalde. Het was alsof ik elke seconde intens genoot van de fietsrit. Een haast kosmische ervaring, waarbij alles leek te kloppen en ik zo het raadsel van het leven heel even kon 'vatten'.
Opzet is simpel: in het bedwelmende A la recherche du temps perdu dompelt het alter-ego van Marcel Proust een madeleine-cakeje in zijn thee. De smaak en geur van de combinatie brengen hem onmiddellijk en overweldigend terug naar zijn jeugd in het Normandische dorpje Combray, waar zijn tante hem dit vroeger ook gaf.
Wat geldt voor smaak (de pudding van de bomma!) geldt ook voor muziek. Want, mijn waarde BG'ers, muziek is niet zomaar muziek. Zeker niet voor de mensen die hier vaak vertoeven. Muziek levert een mentale soundscape, geeft ons de mogelijkheid de werkelijkheid te verheffen of net even weg te duiken van die werkelijkheid als het allemaal even teveel wordt. Muziek biedt soelaas én brandstof.
Zo kan muziek je dus ook terugwerpen naar een gebeurtenis of een periode in je leven die je koestert of die je belangrijk vindt. Een nummer dat je heeft geholpen in een moeilijke periode, het nummer dat je onlosmakelijk koppelt aan je lief, of aan een mooie reis of een uniek moment dat je na al die jaren bij blijft.
Ik bijt de spits af met Saturns Children van Electric Wizard, later volgen andere nummers.
Het was een winterse vrijdagochtend en ik moest met de fiets naar mijn studentenjob vertrekken dat in het volgende dorp lag. Het sneeuwde echter hard en er lag al een dik pak op de baan. Niets aan te doen, we moeten erdoor, ik heb geld nodig en ik ga niet flauw doen. Koptelefoon op en dat nummer van Electric Wizard begon te spelen. HARD opgezet uiteraard, want dat nummer is zwaar en meanderend. En dat bleek de perfecte soundtrack voor een winters ploeteravontuur in de sneeuw, een strijd tegen de elementen waar ik de overwinning behaalde. Het was alsof ik elke seconde intens genoot van de fietsrit. Een haast kosmische ervaring, waarbij alles leek te kloppen en ik zo het raadsel van het leven heel even kon 'vatten'.
