Zou het niet kunnen dat een aantal onlogische zaken mss wel helpen om de zorgstaat te behouden voor quasi iedereen en eigenlijk een soort van herverdeling inzake kosten in de hand werken? Bijkomend mss zelfs voordelen m.b.t. nieuwe technologie en infrastructuur.
- voorbeeld dat je aanhaalde: te lage vergoeding voor bepaalde dienst VS te hoge vergoeding voor andere zaken (persoonlijk voorbeeld: 60 € betaald aan een plastisch chirurg die letterlijk 30s naar een litteken heeft gekeken om af te ronden met: wacht nog eens 2 maand af)
- veelvuldig en soms onnodig gebruik van analyses, onderzoeken, consultaties ..
- niet in verhouding bijdragen van bepaalde afdelingen binnen een ziekenhuis
- ...
Ik weet niet wat de mogelijke gevolgen zijn als een zekere kritische massa niet meer wordt bereikt om heel het systeem te financieren - dat zou leiden tot een zeer verregaande hervorming van zowat alles. Mogelijks wordt het beter - maar mogelijks ook niet.
Maar ik ken veel te weinig van die wereld - als buitenstaander zou ik bvb. denken dat ziekenhuizen toch wat voordelen bieden, ik zie ook voordelen van een geconventioneerd systeem met aanvaardbare verloning - daarvan afstappen zie ik deels ook als een vorm van fiscale optimalisatie - al zijn er mss/wellicht nog andere redenen. Daarnaast zijn er ook grote investeringen van de overheid in onderwijs, faciliteiten en middelen voor deze sector getuige het gigantische bedrag dat daarvoor gereserveerd wordt - als burger mag je dan toch verwachten dat daar ook één en ander tegenover staat zoals een kwalitatief betaalbaar aanbod.
Of iemand bepaalde zorg nodig heeft, staat volledig los van de vergoeding die daar tegenover staat en dus de kosten voor de overheid/belastingbetaler. Wat je nu krijgt zijn perifere ziekenhuizen die bepaalde zorg richting universitaire ziekenhuizen sturen omdat ze onderzoeken of behandelingen niet doen wegens (zwaar) verlieslatend. Universitaire ziekenhuizen krijgen voor de algemeen hogere zorgcomplexiteit wel een forfaitaire vergoeding, maar dat staat los van innovatie en de aangeboden zorgtrajecten. Je krijgt een systeem waar geld in verdwijnt zonder dat het direct gelinkt wordt aan de geleverde zorg. Als het RIZIV elke prestatie correct vergoedt, dan is die link er en is er geen stoplap nodig.
De transparantie verhogen is één van de zaken die VDB terecht wil aanpakken en staat eigenlijk los van zijn jacht op "geldwolven". Dat hij daarbij de arts als vrij beroep wil afschaffen gaat voorbij aan de aard van het vrij beroep en de wettelijke verankering van de arts-patiëntrelatie, maar dat is al helemaal geen onderwerp voor in dit topic.
Het is allemaal heel gemakkelijk om naar artsen te wijzen, maar de overheid is de bepalende partij en speelt geen eerlijke rol. Er zijn voorbeelden waar de kosten significant gedaald zijn en de vergoeding relatief gigantisch is en het omgekeerde. Een product dat we gebruiken bij borstkanker is x7 gegaan in prijs en de RIZIV-vergoeding is gedaald naar €0. Er zijn gegronde redenen waarom het systeem relatief inert is gemaakt (financiële zekerheid voor alle betrokken partijen: overheid, arts, patiënt), maar ik weet niet of dit nog opweegt tegen hoe krom het systeem op bepaalde plaatsen is geworden. Als de overheid geen eerlijke vergoeding geeft, dan zijn supplementen de enige oplossing, maar daar probeert de minister dan te scoren door dat te proberen verbieden. Je moet geen genie zijn om te zien dat dat niet kan blijven duren.
Het voorbeeld van je consultatie met 30s kijken. Je hebt een afspraak gemaakt, vermoedelijk met een secretariaat die ook betaald moeten worden. Jouw consultatie was kort, maar gemiddeld genomen zal een consultatie toch 15-30 minuten duren. Gaan we een tarief maken voor consultatie van 0-5 minuten, 5-10 minuten, 10-30 minuten en >30 minuten? Dat werkt uiteraard niet.
Hoe kan je weten of bepaalde diensten niet in verhouding bijdragen aan de werking van ziekenhuizen als de structuur voor elk ziekenhuis anders is? Sterker nog, de structuur van elk ziekenhuis is anders. Er zijn ziekenhuizen die enkel administratief bestaan voor het beheer van het gebouw tot ziekenhuizen waarin artsen eigenlijk bedienden zijn. Daartussen bestaat een heel spectrum.
Er is zeker overconsumptie van bepaalde onderzoeken, maar de meeste daarvan zijn op vraag van de patiënt die wilt dat er *iets* gebeurt: genre CT-scan bij lage rugpijn omdat ze te lang op een MR moeten wachten. Gezien de druk op de agenda's voor consultaties, ben ik zeer benieuwd naar het overdreven aantal consultaties. Dat zal dan in privépraktijken zijn en omdat de patiënt er specifiek zelf om vraagt?
