Fraude bij sociale woningen

[Solide]

Eén, wie ben jij om te oordelen of iemand voldoende miserie heeft meegemaakt? Op een bepaald punt ben je zelf ook verantwoordelijk voor je eigen miserie en om keuzes te maken die die miserie niet verergeren.

Twee, jij kent mijn situatie ook niet, de afgelopen maand zowel professioneel als privé énorm diep gezeten wegens zware tegenslagen, maar ja, desondanks ook gewoon gaan werken, ondanks dat mijn huisarts gerust bereid was me een paar weken thuis te zetten. Oh, maar zeg het snel: die mensen met burnout hebben het nog erger natuurlijk, je kan het pas weten als je er zelf in zit!

Ik ken, des te meer sinds mijn huidige job, genoeg voorbeelden van bullshit-burnouts, van mensen die alles hebben waar ik jaloers op ben, maar die na een klein tegenslagje eventjes hun woning gaan verbouwen bijvoorbeeld.

Sorry, daar moet de rest van de samenleving niet onbeperkt voor betalen. Ik zou daar een maximumtermijn van 3 maanden ofzo opzetten en dan een plan van aanpak om terug te gaan werken: deeltijds in de huidige job en/of een andere job zoeken (ben daar zelf ook mee bezig, maar het vlot niet omdat ik nu éénmaal niet de meest happy indruk kan geven op sollicitaties momenteel, beetje een vicieuze cirkel).

Ge hebt afgelopen maand enorm diep gezeten en zit blijkbaar nog altijd vrij diep. Maar ge kunt u toch inbeelden dat ge u nog slechter zou kunnen voelen dan nu? Dat ge u zo slecht voelt dat het gewicht van de simpele verantwoordelijkheid van u naar uw werk te begeven en u daar 8 uur lang sterk te moeten houden gewoon té overweldigend aanvoelt.

Doorzettingsvermogen is belangrijk en bewonderingswaardig, maar op een bepaald moment moet ge toch gaan afwegen of het op lange termijn niet beter is om even een break te nemen en te recupereren dan om niet te 'profiteren'.

Mijn vader is iemand die ook altijd zo'n 'blijven doorgaan' mentaliteit had. Want 'Ik kan mijn collega's toch niet in de steek laten?' of 'Ik kan toch nog doorgaan, dus dan ga ik toch door?' etc. Tot hij op een bepaald moment gewoon niet meer kon, compleet crashte en maanden moest thuiszitten want meer als een wandelingske doen was te overweldigend. Dat was iemand die opstond om 6u, thuiskwam om 7-8 en dan nog vaak thuis wat doorwerkte.

Dat er mensen zijn voor wie het wel heel erg gemakkelijk 'te veel' wordt is een feit, maar dat betekent niet dat het in uw situatie niet echt zo kan zijn. Ik heb een beetje het gevoel dat uw trots en afkeer om zo gezien te worden daar in de weg staat? Het feit dat ge zegt dat ge in een vicieuze cirkel zit geeft toch aan dat er iets moet veranderen want ge geraakt er zo niet uit?

Nu, ik heb zelf over de jaren heen ook 2 periodes gehad dat ik dacht dichtbij een crash te zijn. Uiteindelijk ook gewoon tanden gebeten en doorgezet en dat is beter geworden, maar op het moment zelf wist ik dat natuurlijk niet. Soit, om maar aan te geven dat het niet altijd de meest negatieve kant moet uitdraaien. Ik wil niet alarmistisch zijn.

Anyway, ik hoop dat ge snel uit uw dal kunt klimmen. Succes.

 

[Sylverscythe]

Eén, wie ben jij om te oordelen of iemand voldoende miserie heeft meegemaakt? Op een bepaald punt ben je zelf ook verantwoordelijk voor je eigen miserie en om keuzes te maken die die miserie niet verergeren.

Helemaal niemand, echter is dat wel wat verschillende posters in de thread hier gewoon doen, waaronder jij. Jij komt hier zeggen dat anderen zaken gratis krijgen terwijl jij er zo hard voor moet werken hé, en insinueren dat veel mensen die niet kunnen gaan werken dat wel kunnen, want jij doet het ook tegen je zin. Wie is hier dan over iemand anders aan het oordelen eigenlijk?

Twee, jij kent mijn situatie ook niet, de afgelopen maand zowel professioneel als privé énorm diep gezeten wegens zware tegenslagen, maar ja, desondanks ook gewoon gaan werken, ondanks dat mijn huisarts gerust bereid was me een paar weken thuis te zetten. Oh, maar zeg het snel: die mensen met burnout hebben het nog erger natuurlijk, je kan het pas weten als je er zelf in zit!

Ik ken, des te meer sinds mijn huidige job, genoeg voorbeelden van bullshit-burnouts, van mensen die alles hebben waar ik jaloers op ben, maar die na een klein tegenslagje eventjes hun woning gaan verbouwen bijvoorbeeld.

Sorry, daar moet de rest van de samenleving niet onbeperkt voor betalen. Ik zou daar een maximumtermijn van 3 maanden ofzo opzetten en dan een plan van aanpak om terug te gaan werken: deeltijds in de huidige job en/of een andere job zoeken (ben daar zelf ook mee bezig, maar het vlot niet omdat ik nu éénmaal niet de meest happy indruk kan geven op sollicitaties momenteel, beetje een vicieuze cirkel).

En hier doe je dus nog eens wat je mij aansmeert. Het enige wat ik hierop kan zeggen is dat het tussen jou en je dokter/psycholoog is, maar ook voor de maatschappij is het beter tijdig een pauze te pakken voor de complete crash komt. Waar we in Vlaanderen "sterk" in zijn is alles van geestelijke gezondheid zever te vinden, en door te doen want anders gaan familieleden of misschien de buren ons een "profiteur" vinden. Onze hoge zelfmoordcijfers zijn daar misschien ook aan gelinkt.

Op een anoniem forum kan iemand nu wel eens gewoon je op je woorden aanspreken, omdat heel de context niet gekend is, trouwens.

 

[toru]

Woonbonus:
Met de woonbonus af te schaffen heeft men effectief mijn zus en velen van haar generatie ongeveer tot € 17 000 bestolen (inflatie vermindert uiteraard de waarde daarvan)(€ 34 000 als je haar vriend meetelt) Je kan dat virtueel noemen omdat je het nooit niet rechtstreeks in handen krijgt, maar uiteindelijk doet dat er niet toe. Geef me een papier waarop staat dat ik de komende 20 jaar, jaarlijks honderden euro's minder belastingen moet betalen, en ik teken dat meteen, desnoods met bloed, ook al krijg ik dat geld maar met mondjesmaat. Nu ja, voor mij doet dat er misschien niet meer toe, maar toch.

Kan je mij even uitleggen hoe da ‘bestolen’ is?
Ze hebben toch (afaik) toch geen bestaande woonbonussen stopgezet? Het voordeel is verminderd voor nieuwe inschrijvingen en zo definitief stopgezet. Maar omdat een bepaald voordeel niet meer bestaat, wil dat toch niet zeggen dat dat ‘bestolen’ is? Je moet toch iets hebben voor je kan spreken van bestolen?

Of ik moet het volledig niet snappen. Ik heb een woonbonus van 2014, en heb daar nog altijd voordeel van. Het enige achterpoortje dat ik weet dat weg is is dat je die vroeger tot bijna oneindig kon laten doorlopen door telkens de looptijd van je lening te verlengen (of zoiets). Maar das niet wat je wil bedoelen zeker?

En over de burn-out kwestie: de ene persoon gaat in het weekend wandelen met een verkoudheid omwille van mindere symptomen. De andere ligt in bed met 40 graden koorts.
Een burn-out is iets wat enorm moeilijk de definiëren valt. En het valt al zeker niet te beoordelen op basis van je eigen ervaringen.

Ik hoop dat je uit je dal geraakt en snel terug de berg op bent.
Als jouw dokter vanuit medisch standpunt het advies geeft om enkele weken rust te nemen om te recupereren, en je gaat tegen dat advies in.. Dan wil ik je nog een vraag stellen. Waarom luister je niet naar je dokter? Trek je de medische expertise van je arts in twijfel? Dan zou ik een andere zoeken waarbij je meer vertrouwen hebt. Of denk je jouw eigen medische situatie beter te kunnen inschatten dan een dokter? Of ga je niet in op het advies om gewoon je punt te maken dat burn-out’s zever zijn?

Ik meen oprecht dat ik hoop dat het snel beter met je gaat.

 

[Ruben666]

Er mag wat mij betreft aan de twee kanten ingegrepen worden:

• Woonrecht? Langs de ene kant begrijpelijk dat sommigen dat als een recht zien, langs de andere kant wraakroepend toch dat sommige mensen een "recht" krijgen, al dan niet quasi gratis (als je een uitkering krijgt en vervolgens nog een sociale woning is dat de facto gratis) of aan een zeer voordelig tarief, waar anderen (kei)hard voor moeten werken, ook vaak niet met volle goesting of zelfs voor slechtere eindresultaten...
  Voor mensen met een handicap of mensen met een tijdelijke noodsituatie? Alle gebrip. Voor mensen die zouden moeten kunnen gaan werken, genre dat Eén programma ("Zorgen voor mama") maar ja, "burnout", werkloos, etc.
  Ach, suck it up denk ik dan, ik ben intussen al bijna een maand zwaar met tegenzin gaan werken, 't gaat ook, moeilijk, maar 't gaat.

No offence, maar ge komt totaal clueless over in deze materie.

Een beetje meewarig doen over burnouts omdat ge ocharme 1 maand diep gezeten hebt (wat me uiteraard wel spijt voor je).

Ik zou zeggen kom nog eens terug als ge u 12 maanden met lood in het gemoed naar uw werk gesleept hebt, of 24, of...

Een burnout heb je, newsflash, namelijk niet van vandaag op morgen.

 

[KnightOfCydonia]

No offence, maar ge komt totaal clueless over in deze materie.

Een beetje meewarig doen over burnouts omdat ge ocharme 1 maand diep gezeten hebt (wat me uiteraard wel spijt voor je).

Ik zou zeggen kom nog eens terug als ge u 12 maanden met lood in het gemoed naar uw werk gesleept hebt, of 24, of...

Een burnout heb je, newsflash, namelijk niet van vandaag op morgen.

Ik sleep me al bijna 2,5 jaar met tegenzin naar m'n werk. De maand dat ik extra diep zat en daar ben ik overigens nog niet uit, is door privéomstandigheden daarbovenop, deels een gevolg overigens van m'n werksituatie (in combinatie met naast een andere job gegrepen te hebben) die terug m'n gemoed beïnvloedde.

Dus bespaar me de naïeve, ironische newsflashes van iemand die schijnbaar even clueless is van de cynische realiteit:

• Mijn vader is bijna pensioengerechtigd en wou 4/5 gaan werken? Ging niet, want zijn werkgever kon hem niet missen, zijn 30 jaar jongere collega zat thuis met een "burnout" zijn huis aan het verbouwen. Een ware schande eigenlijk, mijn vader heeft destijds mijn ouderlijk huis gebouwd in de weekends, met maar 20 dagen verlof op een jaar, en wanneer hij eindelijk de overuren had om zelfs zonder speciaal stelsel de laatste jaren deeltijds te gaan werken, heeft hij dat moeten uitstellen.
  
  
• Collega van mij heeft "alles" om jaloers op te zijn: toffe vrouw, kindjes, mooi huis, job van een hoger niveau (en hoger loon als het mijne), ... maar oh god, het is toch zo zwaar met corona nietwaar... paar maandjes thuis niets doen dan maar. Nu ja, die wil ik niet te hard afkraken, die is vrij snel bewust deeltijds teruggekomen.
  
  
• Op een plaats waar een ander familielid werkt, lopen er zo zelfs meerdere rond.
  Oh, m'n job is te zwaar in combinatie met m'n kinderen en de man is z'n job ook beu en zich aan het herscholen? Burnout.
  Oh, ik wil alleenstaande moeder zijn van een tweeling, maar het is te zwaar? Decompressie.
  ...
  Ik zou zelfs probleemloos met die mensen hun job ruilen, graag zelfs, want die hun jobs zijn leuker dan de mijne.
  Kan je het niet meer aan? Bol het dan af denk ik dan, en beperk de uitkering ook maar van die mensen.

Er zijn ongetwijfeld mensen met zware psychische problemen, maar burnout is tegenwoordig een mantelterm die bol staat van misbruik en die te pas en te onpas gebruikt wordt voor mensen waar je eigenlijk geen medelijden mee zou moeten hebben. Nu ja, ik bekijk dat cynisch vanuit mijn situatie: die het vaak niet erger of zelfs beter hebben dan mij.
Ik heb medelijden met mensen die échte medische diagnoses krijgen, die verlies in de familie te verwerken krijgen, maar niet met "burnouts".

 

[Mulan]

Ik sleep me al bijna 2,5 jaar met tegenzin naar m'n werk. De maand dat ik extra diep zat en daar ben ik overigens nog niet uit, is door privéomstandigheden daarbovenop, deels een gevolg overigens van m'n werksituatie (in combinatie met naast een andere job gegrepen te hebben) die terug m'n gemoed beïnvloedde.

Dus bespaar me de naïeve, ironische newsflashes van iemand die schijnbaar even clueless is van de cynische realiteit:

• Mijn vader is bijna pensioengerechtigd en wou 4/5 gaan werken? Ging niet, want zijn werkgever kon hem niet missen, zijn 30 jaar jongere collega zat thuis met een "burnout" zijn huis aan het verbouwen. Een ware schande eigenlijk, mijn vader heeft destijds mijn ouderlijk huis gebouwd in de weekends, met maar 20 dagen verlof op een jaar, en wanneer hij eindelijk de overuren had om zelfs zonder speciaal stelsel de laatste jaren deeltijds te gaan werken, heeft hij dat moeten uitstellen.
  
  
• Collega van mij heeft "alles" om jaloers op te zijn: toffe vrouw, kindjes, mooi huis, job van een hoger niveau (en hoger loon als het mijne), ... maar oh god, het is toch zo zwaar met corona nietwaar... paar maandjes thuis niets doen dan maar. Nu ja, die wil ik niet te hard afkraken, die is vrij snel bewust deeltijds teruggekomen.
  
  
• Op een plaats waar een ander familielid werkt, lopen er zo zelfs meerdere rond.
  Oh, m'n job is te zwaar in combinatie met m'n kinderen en de man is z'n job ook beu en zich aan het herscholen? Burnout.
  Oh, ik wil alleenstaande moeder zijn van een tweeling, maar het is te zwaar? Decompressie.
  ...
  Ik zou zelfs probleemloos met die mensen hun job ruilen, graag zelfs, want die hun jobs zijn leuker dan de mijne.
  Kan je het niet meer aan? Bol het dan af denk ik dan, en beperk de uitkering ook maar van die mensen.

Er zijn ongetwijfeld mensen met zware psychische problemen, maar burnout is tegenwoordig een mantelterm die bol staat van misbruik en die te pas en te onpas gebruikt wordt voor mensen waar je eigenlijk geen medelijden mee zou moeten hebben. Nu ja, ik bekijk dat cynisch vanuit mijn situatie: die het vaak niet erger of zelfs beter hebben dan mij.
Ik heb medelijden met mensen die échte medische diagnoses krijgen, die verlies in de familie te verwerken krijgen, maar niet met "burnouts".

En die mensen zullen natuurlijk op de eerste rij staan om jou te vertellen hoe ze zich echt voelen. Jij, die overduidelijk een toonbeeld van empathie bent!
Het komt zelfs niet in je op dat ze evengoed een ganse wereld van ellende (zwaar zorgbehoevende ouder, mishandeling binnen de relatie, medische diagnoses binnen het eigen gezin) angstvallig proberen verborgen te houden of proberen te verwerken. Dat renoveren bvb kan ook puur vluchtgedrag zijn. Maar dat kan natuurlijk niet, JIJ vindt dat ze een goede job hebben dus verliezen ze daarmee ELK recht op eender welke psychiatrische problematiek!

(En echt, whatthafuck?!? Ik WIL een alleenstaande moeder zijn van een tweeling? Heb je het dan op de vrije keuze van hoeveel foetussen ze in haar buik had? Of op het "lolletje" van er alleen voor te staan omdat je relatie niet goed loopt?
Want jij weet natuurlijk als geen ander hoe het is om er alleen voor te staan met 2 kleintjes!)

En back on topic: waarom zouden mensen die oprecht nood hebben aan een sociale woning ook maar de moeite doen om te proberen uitleggen wat ze allemaal op hun boterham hebben, als dat een mogelijke reactie kan zijn.

 

[RidderBauknecht]

Ik heb medelijden met mensen die échte medische diagnoses krijgen, die verlies in de familie te verwerken krijgen, maar niet met "burnouts".

Het is niet omdat iets (nog) niet in de DSM staat dat het niet echt is. Er worden geregeld nieuwe 'echte medische' diagnoses toegevoegd en er is wel degelijk wat aan de gang om ook werkgerelateerde burnout aan die lijst toe te voegen. Ga trouwens maar eens vragen aan huisdokters, psychologen, en psychiaters of die vinden dat burnouts geen echte problemen zijn.

Jij hebt trouwens werkelijk geen zak te zeggen over hoe echt of ingebeeld die mensen hun problemen zijn. Dat er geprofiteerd wordt van het label 'burnout' dat is zeker zo, maar dat is net hetzelfde met vage rugklachten, depressie, en al van dat. Zo kan ik ook op basis van niks komen zeggen dat jij niet moet lullen over je privéleven want dat er mensen zijn die het nog veel erger hebben. Voor alle duidelijkheid: dat doe ik niet (en ik hoop van harte dat het snel beter met je gaat) maar het toont maar aan wat voor zever het is om zo de rekening te maken van iemand die je niet kent, laat staan de rekening te maken van tienduizenden mensen die je niet kent zoals jij doet met je 'dat zijn geen echte problemen'.

Het is trouwens niet de eerste keer dat ik je 'cynisme' zie gebruiken om jouw visie te duiden. Ik ben ook eerder cynisch ingesteld, maar cynisme is niet hetzelfde als gewoon niks willen aannemen en koppig blijven vasthangen aan je eigen (veelal ongeinformeerde) opinie. Dat heeft maar weinig met cynisme te maken en ik vind het maar flauw dat je dat dan inroept om te verbloemen dat je weigert om je eigen gezichtsveld wat te verbreden. Opnieuw: er zullen zeker profiteurs zijn (dat heb je even goed met 'echte' medische problemen trouwens) maar dat je dan gewoon iedereen over dezelfde kam scheert, daar kan mijn verstand echt niet bij.

In ieder geval: walgelijke stellingen zoals wat jij daar op het einde zegt dragen mee bij aan de problematiek. Mensen die met zulke onzin ontvangen worden gaan minder geneigd zijn om hun problemen uit de doeken te doen, en als de meerderheid van de mensen zulke dingen zegt dan blijft de drempel om over 'lichte' psychologische problemen te praten veel te hoog, met alle gevolgen van dien.

Proficiat voor jou dat je blijft doorploeteren wanneer het echt slecht gaat (hoewel ik zou durven stellen dat het ook dom kan zijn; soms is het beter om even twee weken rust te nemen dan om koppig verder te doen om dan te crashen en maanden out te zijn) maar dat mag je niet projecteren op anderen. Niemand is hetzelfde, en iedereen ervaart mentale problemen anders. Jij hebt de rekening van anderen op dat vlak niet te maken. Dat dit nu nog steeds gezegd moet worden vind ik maar droevig eerlijk gezegd.

[Edit] Ik ga er verder niet op reageren (dus bespaar met je reactie met termen als 'naïef' en weet ik veel maar) want zo'n toondove rotzooi, daar valt toch weinig aan te veranderen, maar ik post het maar voor anderen die meelezen. Als iedereen zou denken als jij mag niemand in dit land een depressie hebben of het mentaal minder hebben, want in de armste landen in Afrika, daar hebben ze het pas moeilijk. Pure zever.

 

[KnightOfCydonia]

En die mensen zullen natuurlijk op de eerste rij staan om jou te vertellen hoe ze zich echt voelen. Jij, die overduidelijk een toonbeeld van empathie bent!
Het komt zelfs niet in je op dat ze evengoed een ganse wereld van ellende (zwaar zorgbehoevende ouder, mishandeling binnen de relatie, medische diagnoses binnen het eigen gezin) angstvallig proberen verborgen te houden of proberen te verwerken. Dat renoveren bvb kan ook puur vluchtgedrag zijn. Maar dat kan natuurlijk niet, JIJ vindt dat ze een goede job hebben dus verliezen ze daarmee ELK recht op eender welke psychiatrische problematiek!

Ik kijk in de eerste plaats naar de feiten, van mensen die héél wat hebben om gelukkig te zijn, véél meer dan mij, dus dan is mijn empathie beperkt ja. Daar kunnen inderdaad extra zaken bij komen kijken die het leven niet makkelijk maken, zoals de voorbeelden die jij geeft. Dat kan, maar dat moet helemaal niet.

Daar ben je overigens weer met het woord "recht"... ik ben vorig jaar ook met een psycholoog gaan babbelen, ik had nergens recht op, zelfs die terugbetaling van € 11 van de mutualiteit niet?
Ik ben ook niet gelukkig in mijn huidige job? Misschien eens stoppen met denken in termen van rechten waarbij andere mensen je iets schuldig zijn, en denken in termen van hoe je zelf je problemen kan aanpakken.

Dat renoveren kan vluchtgedrag zijn, maar intussen brengt dat vluchtgedrag een aardige duit op natuurlijk, als je al die uren had moeten uitbesteden... Kan zijn dat dat inderdaad misschien geen gezonde relatie is, met mishandeling wie weet... ondertussen is daar een kindje bijgekomen, dus ik vermoed/hoop van niet, maar soit. Ondertussen kwam mijn vader op z'n oude dag moe terug van het werk terwijl dat anders had moeten zijn. Solidariteit mag z'n grenzen hebben.

(En echt, whatthafuck?!? Ik WIL een alleenstaande moeder zijn van een tweeling? Heb je het dan op de vrije keuze van hoeveel foetussen ze in haar buik had? Of op het "lolletje" van er alleen voor te staan omdat je relatie niet goed loopt?
Want jij weet natuurlijk als geen ander hoe het is om er alleen voor te staan met 2 kleintjes!)

Context: als je als moeder weigert de vader te erkennen, puur uit wrok omdat de relatie beëindigd werd want daar is geen sprake van misbruik of dergelijke, en daardoor ook geen financiële tussenkomst kan vragen, waardoor die vader weer naar de rechtbank moet als hij ooit z'n kinderen wilt zien... Ja, dan is dat een "keuze", waar de rest van de samenleving mee voor mag betalen.
Ondertussen geniet de mama van het leven op feestjes allerhande als je haar Instagram checkt - en dat is haar gegund overigens, je mag als alleenstaande ouder ook nog van het leven genieten -, maar mag de samenleving haar loon voor 100% blijven uitbetalen, want de rest van het leven is toch oh zo zwaar...

En back on topic: waarom zouden mensen die oprecht nood hebben aan een sociale woning ook maar de moeite doen om te proberen uitleggen wat ze allemaal op hun boterham hebben, als dat een mogelijke reactie kan zijn.

We zullen inderdaad iets meer on topic gaan (voor ik de tijd heb gehad om op je vorige post te reageren):
aan wie gaan die mensen dat in de praktijk eigenlijk wél uitleggen?
De voorwaarden om in aanmerking te komen voor een sociale woning zijn inkomensgerelateerd en taalgerelateerd. Ik vind bijvoorbeeld geen voorwaarde terug om voltijds werk te zoeken of andere plannen (opleiding) om je situatie te verbeteren.

 

[KnightOfCydonia]

Maar niet iedereen heeft de cognitieve of sociale bagage om goede keuzes te KUNNEN maken (vb financiële educatie is nog steeds iets wat je voor 99% uit je opvoeding mee moet krijgen)

Ik heb bepaalde bagage ook niet van thuis uit meegekregen, jammer maar helaas. Niets of niemand die momenteel daar voor mij de gevolgen van compenseert.

Als iemand met blijvende gevolgen van een zware burn-out waardoor ik noch het aantal uren KAN werken dat ik zou willen, noch op het cognitieve niveau dat ik vroeger had, vind ik het enorm kwetsend dat je op basis van ofwel gebrek aan kennis, ofwel op basis van enkele leugenaars/profiteurs dan maar iedereen over dezelfde kam scheert.

Tja, dat vind ik erg voor jou. Je benoemt een belangrijk verschil echter al zelf: jij gaat wél al terug werken.
Tja, ik ken eerlijk gezegd alleen meer profiteurs met burnouts dan iets anders, maar wil gerust aanvaarden dat mijn persoonlijke kennissenkring te beperkt is om van daaruit iedereen te beoordelen. Neemt niet weg dat het systeem allesbehalve waterdicht is, en dat je daar dan gerust vragen bij kan stellen.

Ik betwijfel absoluut niet dat jij even veel of zelfs meer ellende voelt op dit moment in je leven dan sommigen die zich wel thuis laten zetten, laat me daar duidelijk in zijn. Maar dat geeft jou niet het recht anderen hun situaties te beoordelen. Daar heb jij namelijk niet de juiste scholing voor gehad.

And again: jij hebt niet de juiste kennis om te gaan bepalen wanneer anderen wel of niet bekwaam zijn om te gaan werken.
Je hebt ook duidelijk weinig beeld van hoe zo een reïntegratie wordt aangepakt. Wordt er soms VEEL te laks opgetreden? Absoluut. Daar heeft niemand hier al iets anders over gezegd.

Ik heb ongetwijfeld daar de kennis niet voor. Huisartsen ook niet, want anders had een huisarts die mij voor het eerst zag ooit (oude huisarts met pensioen, jonge huisarts genomen in de groepspraktijk) mij al niet meteen een briefje standaard thuis voor 1 à 2 weken aangeboden, met nog wat antidepressiva erbovenop eventueel (toegegeven, vroeger al wel eens genomen), op basis van een gesprekje van nog geen kwartier.

Maar omdat je er geen ervaring mee hebt, baseer je je absoluut nergens op!
Je hebt geen idee van hoeveel ze moeten "laten", van de sociale impact die een stempel van "nietsnut" met zich mee brengt, het stigma van in een sociale woonwijk te wonen,... Opnieuw heb je "een" beeld voor ogen en prop je iedereen maar in datzelfde vakje: mensen die niet vooruit WILLEN gaan.

Nogmaals: dat gaat allemaal in gradaties, ik heb ook relatief veel moeten laten om te geraken waar ik nu geraakt ben, zelfs al is dat maar een pover resultaat op dit moment, en ik heb ook de nodige stempels gehad.

En daar ben ik het helemaal mee eens, rechten horen niet oneindig gegeven te worden, regelmatige evaluaties zouden een prioriteit moeten zijn zelfs.

Een "profiteur" van de sociale zekerheid.

Tof dat we het over iets eens zijn. Wat zien we echter vaak nog in de praktijk? Die regelmatige evaluaties zijn er vaak niet, laat staan dat ze een prioriteit zijn.

Dat "profiteur" maak je er zelf van en is niet een woord dat ik gebruikt heb.

 

[Mulan]

Ik kijk in de eerste plaats naar de feiten, van mensen die héél wat hebben om gelukkig te zijn, véél meer dan mij, dus dan is mijn empathie beperkt ja. Daar kunnen inderdaad extra zaken bij komen kijken die het leven niet makkelijk maken, zoals de voorbeelden die jij geeft. Dat kan, maar dat moet helemaal niet.

Daar ben je overigens weer met het woord "recht"... ik ben vorig jaar ook met een psycholoog gaan babbelen, ik had nergens recht op, zelfs die terugbetaling van € 11 van de mutualiteit niet?
Ik ben ook niet gelukkig in mijn huidige job? Misschien eens stoppen met denken in termen van rechten waarbij andere mensen je iets schuldig zijn, en denken in termen van hoe je zelf je problemen kan aanpakken.

Dat renoveren kan vluchtgedrag zijn, maar intussen brengt dat vluchtgedrag een aardige duit op natuurlijk, als je al die uren had moeten uitbesteden... Kan zijn dat dat inderdaad misschien geen gezonde relatie is, met mishandeling wie weet... ondertussen is daar een kindje bijgekomen, dus ik vermoed/hoop van niet, maar soit. Ondertussen kwam mijn vader op z'n oude dag moe terug van het werk terwijl dat anders had moeten zijn. Solidariteit mag z'n grenzen hebben.



Context: als je als moeder weigert de vader te erkennen, puur uit wrok omdat de relatie beëindigd werd want daar is geen sprake van misbruik of dergelijke, en daardoor ook geen financiële tussenkomst kan vragen, waardoor die vader weer naar de rechtbank moet als hij ooit z'n kinderen wilt zien... Ja, dan is dat een "keuze", waar de rest van de samenleving mee voor mag betalen.
Ondertussen geniet de mama van het leven op feestjes allerhande als je haar Instagram checkt - en dat is haar gegund overigens, je mag als alleenstaande ouder ook nog van het leven genieten -, maar mag de samenleving haar loon voor 100% blijven uitbetalen, want de rest van het leven is toch oh zo zwaar...

En ondertussen denkt iemand in jouw omgeving misschien wel: "wat zit die daar eigenlijk te janken? Die heeft een master, een goed loon waarmee hij enkel zichzelf moet onderhouden en kan zich zelfs een recent appartement veroorloven!"

Een ander zijn rekening is het snelst gemaakt!

We zullen inderdaad iets meer on topic gaan (voor ik de tijd heb gehad om op je vorige post te reageren):
aan wie gaan die mensen dat in de praktijk eigenlijk wél uitleggen?
De voorwaarden om in aanmerking te komen voor een sociale woning zijn inkomensgerelateerd en taalgerelateerd. Ik vind bijvoorbeeld geen voorwaarde terug om voltijds werk te zoeken of andere plannen (opleiding) om je situatie te verbeteren.

Omdat dat inderdaad geen vereiste is voor een sociale woning.

Die zullen hun toekomstvisie moeten uitleggen aan:
- niemand in sommige gevallen
- het OCMW in geval van leefloon, waarbij er absoluut geen uniform beleid is. Sommige OCMW's doen niet de minste moeite om mensen met potentieel te begeleiden, andere stellen strenge eisen met sollicitatieplicht bvb waarbij ze maandelijks gepaste vacatures moeten voorleggen en daarop moeten reageren.
- de VDAB in geval van werkeloosheidsuitkering, waar ook hier de ene absoluut niet hetzelfde behandeld wordt als de andere wegens gebrek aan kennis, middelen, visie van die specifieke afdeling,....
- de mutualiteit met hun adviserend geneesheren in geval van langdurige ziekte (en als je daar niet kan bewijzen dat je actief aan herstel werkt, krijg je ook gewoon de boodschap dat je "van de ziekenkas gesmeten zal worden")
En er zullen vast nog instanties bij betrokken zijn waarop ik geen zicht heb.

 

[zarathustra]

Een ander zijn rekening is het snelst gemaakt!

Natuurlijk bij "profiteurs" van de sociale zekerheid zijn het effectief anderen die de rekening moeten betalen dus is het eigenlijk logisch dat die de rekening moeten (of mogen) maken

 

[KnightOfCydonia]

En ondertussen denkt iemand in jouw omgeving misschien wel: "wat zit die daar eigenlijk te janken? Die heeft een master, een goed loon waarmee hij enkel zichzelf moet onderhouden en kan zich zelfs een recent appartement veroorloven!"

Een ander zijn rekening is het snelst gemaakt!

Als je eerlijk bent met jezelf weet je dat de zaken die jij opsomt, zaken zijn die allemaal vergankelijk en van relatief weinig waarde zijn.
Des te meer als ik me de bedenking maak wat ik daar eigenlijk allemaal voor opgeofferd heb (tijd/vakanties/etc.)
Een ander zijn rekening is misschien snel gemaakt, maar bepaalde zaken zijn waardevoller dan anderen en niet eens per se in monetaire waarde uit te drukken, iets wat ik recent des te meer ben gaan beseffen maar soit.

Om enigszins on topic te blijven: ik plaats nog steeds vraagtekens bij mensen die zaken als het woord woonrecht in de mond nemen, wetende dat ik op dit moment ook gelukkiger zou zijn mocht ik in een mooie sociale woning kunnen gaan wonen voor slechts € 500 per maand, in combinatie met een leukere job, waarvoor ik bijvoorbeeld niet naar Brussel moet pendelen. Al helemaal als je ziet dat sommigen, luidop klagen over problemen die andere werken ook hebben (stijgende energieprijzen/levensduurte) maar er bij mij geen sociaal tarief, etc. tegenover staat.

Daar komt dit zijspoor in deze discussie overigens vandaan: sommigen spreken van een woonrecht, wel je kan dat recht ook anders invullen, cfr. die woonkazernes, of strengere eisen stellen aan mensen die je een woning aanbiedt die objectief beter is dan de woning waar anderen voor moeten werken.

Omdat dat inderdaad geen vereiste is voor een sociale woning.

Die zullen hun toekomstvisie moeten uitleggen aan:
- niemand in sommige gevallen
- het OCMW in geval van leefloon, waarbij er absoluut geen uniform beleid is. Sommige OCMW's doen niet de minste moeite om mensen met potentieel te begeleiden, andere stellen strenge eisen met sollicitatieplicht bvb waarbij ze maandelijks gepaste vacatures moeten voorleggen en daarop moeten reageren.
- de VDAB in geval van werkeloosheidsuitkering, waar ook hier de ene absoluut niet hetzelfde behandeld wordt als de andere wegens gebrek aan kennis, middelen, visie van die specifieke afdeling,....
- de mutualiteit met hun adviserend geneesheren in geval van langdurige ziekte (en als je daar niet kan bewijzen dat je actief aan herstel werkt, krijg je ook gewoon de boodschap dat je "van de ziekenkas gesmeten zal worden")
En er zullen vast nog instanties bij betrokken zijn waarop ik geen zicht heb.

Daar moet ik eigenlijk dus niet eens op reageren, je benoemt de problemen zelf: géén uniform beleid, gebrek aan visie, ... adviserende geneesheren van de mutualiteit die je overigens ook pas na enige tijd ziet, een huisarts kan je intussen al enkele maanden thuis gezet hebben, op basis van wat? Een standaardconsultatie of twee van 15 minuten?

 

[Mulan]

Natuurlijk bij "profiteurs" van de sociale zekerheid zijn het effectief anderen die de rekening moeten betalen dus is het eigenlijk logisch dat die de rekening moeten (of mogen) maken

Nee, het is aan mensen met kennis van zaken om die rekening te maken. Zoals de VDAB- consulent die beoordeelt of je inspanningen voldoende zijn. Of aan de adviserend geneesheer om je gezondheidssituatie te bepalen en een plan van aanpak te beoordelen.

Of aan onze eerlijk verkozen politici om een globaal beleid uit te stippelen.

Het is niet aan eender wie om zonder de minste kennis van zaken op te gaan beoordelen wie een profiteur is en wie niet.

 

[zarathustra]

Nee, het is aan mensen met kennis van zaken om die rekening te maken. Zoals de VDAB- consulent die beoordeelt of je inspanningen voldoende zijn. Of aan de adviserend geneesheer om je gezondheidssituatie te bepalen en een plan van aanpak te beoordelen.

Of aan onze eerlijk verkozen politici om een globaal beleid uit te stippelen.

Het is niet aan eender wie om zonder de minste kennis van zaken op te gaan beoordelen wie een profiteur is en wie niet.

En toch doen we dat allemaal collectief wanneer we gaan stemmen. Net zoals iedereen dat hier doet, sommigen in negatieve richting, anderen zoals jij in positieve richting.

En uiteindelijk moet je geen 'kennis van zaken' hebben om een mening te hebben over wat profiteren van uw belastingsgeld is. Je kan perfect bijvoorbeeld vinden dat iemand die een uitkering krijgt niet op vakantie zou mogen gaan. Want als die dat kan dan krijgt die duidelijk te veel. Of iemand kan vinden dat wooncentrales goed genoeg zijn of dat er meer opvolging moet zijn,etc

disclaimer: voorbeelden hierboven reflecteren niet noodzakelijk mijn mening ter zake, maar zeggen enkel iets over ieders recht om te oordelen hoe die zaken gebruikt worden

 

[Mulan]

Als je eerlijk bent met jezelf weet je dat de zaken die jij opsomt, zaken zijn die allemaal vergankelijk en van relatief weinig waarde zijn.
Des te meer als ik me de bedenking maak wat ik daar eigenlijk allemaal voor opgeofferd heb (tijd/vakanties/etc.)
Een ander zijn rekening is misschien snel gemaakt, maar bepaalde zaken zijn waardevoller dan anderen en niet eens per se in monetaire waarde uit te drukken, iets wat ik recent des te meer ben gaan beseffen maar soit.

Om enigszins on topic te blijven: ik plaats nog steeds vraagtekens bij mensen die zaken als het woord woonrecht in de mond nemen, wetende dat ik op dit moment ook gelukkiger zou zijn mocht ik in een mooie sociale woning kunnen gaan wonen voor slechts € 500 per maand, in combinatie met een leukere job, waarvoor ik bijvoorbeeld niet naar Brussel moet pendelen. Al helemaal als je ziet dat sommigen, luidop klagen over problemen die andere werken ook hebben (stijgende energieprijzen/levensduurte) maar er bij mij geen sociaal tarief, etc. tegenover staat.

Ik verdien letterlijk 400 euro per jaar te veel voor dat sociaal tarief. Ik zou op meerdere vlakken financieel erop vooruitgaan als ik stop met werken, enkel van mijn uitkering ga leven, mijn huis verkoop en op de wachtlijst van een sociale woning ga staan.
Toch doe ik dat niet.
Toch doe jij dat ook niet.
Dat zijn keuzes die we bewust maken omdat de nadelen ons toch nog groter lijken dan de voordelen. Want het is wel degelijk een keuze die jij OOK kan maken.

Daar komt dit zijspoor in deze discussie overigens vandaan: sommigen spreken van een woonrecht, wel je kan dat recht ook anders invullen, cfr. die woonkazernes, of strengere eisen stellen aan mensen die je een woning aanbiedt die objectief beter is dan de woning waar anderen voor moeten werken.

En die 2de categorie heeft wél mogen kiezen welk huis ze wilden hebben.
Als je erop rekent om per se een nieuwbouw als sociale woning te hebben, kan je evengoed een lotje voor de loterij kopen want je weet niet vooraf wat ze je gaan aanbieden en je mag ook niet oneindig weigeren.

Daar moet ik eigenlijk dus niet eens op reageren, je benoemt de problemen zelf: géén uniform beleid, gebrek aan visie, ... adviserende geneesheren van de mutualiteit die je overigens ook pas na enige tijd ziet, een huisarts kan je intussen al enkele maanden thuis gezet hebben, op basis van wat? Een standaardconsultatie of twee van 15 minuten?

Dan heb je dus geen vertrouwen in een correcte, ethische beoordeling van huisartsen of specialisten. Een goede huisarts verwijst op tijd door, schrijft maar per 2 weken of maximaal een maand afwezigheid voor zodat de patiënt regelmatig wordt opgevolgd,...
Dat vertrouwen krijgen ze dus. En pas na 10 weken wordt er idd voor het eerst aan de patiënt zijn mouw getrokken. En afhankelijk van de diagnose én het plan van aanpak, zal de adviserend geneesheer beslissen hoe vaak iemand gecontroleerd moet worden.

 

[Mulan]

En toch doen we dat allemaal collectief wanneer we gaan stemmen. Net zoals iedereen dat hier doet, sommigen in negatieve richting, anderen zoals jij in positieve richting.

En uiteindelijk moet je geen 'kennis van zaken' hebben om een mening te hebben over wat profiteren van uw belastingsgeld is. Je kan perfect bijvoorbeeld vinden dat iemand die een uitkering krijgt niet op vakantie zou mogen gaan. Want als die dat kan dan krijgt die duidelijk te veel. Of iemand kan vinden dat wooncentrales goed genoeg zijn of dat er meer opvolging moet zijn,etc

disclaimer: voorbeelden hierboven reflecteren niet noodzakelijk mijn mening ter zake, maar zeggen enkel iets over ieders recht om te oordelen hoe die zaken gebruikt worden

Goh, je kan EEN bepaald iets gaan veroordelen. Zoals we hier idd - unaniem denk ik zelfs? - Veroordelen dat sociale woningen al lang een "levenslang recht" blijken te zijn.
Of dat sociale koopwoningen een correcte marktwaarde zouden moeten hebben, of zelfs dat kopen voor een beperkte looptijd een optie moet zijn.
Maar ik vind niet dat een individu op basis van beperkte informatie moet gaan beslissen wie volgens hem wel of niet aan de regels beantwoordt.
Ik vind bvb dat iedereen die zich bewust inzet om vooruit te komen in het leven, die kans moet krijgen (wat niet gelijk staat aan een win for life!) Maar mijn buurman kan evengoed van mening zijn dat "al die bruine apen terug naar hun land moeten. Tenzij ze perfect Nederland spreken, hooggeschoold zijn en geen enkel teken van hun religie tonen. Dan zijn het goeie. Misschien. Want je kan ze maar beter niet achter de kassa zetten!"

 

[KnightOfCydonia]

Nee, het is aan mensen met kennis van zaken om die rekening te maken. Zoals de VDAB- consulent die beoordeelt of je inspanningen voldoende zijn. Of aan de adviserend geneesheer om je gezondheidssituatie te bepalen en een plan van aanpak te beoordelen.

Of aan onze eerlijk verkozen politici om een globaal beleid uit te stippelen.

Het is niet aan eender wie om zonder de minste kennis van zaken op te gaan beoordelen wie een profiteur is en wie niet.

• Merk op dat het woord profiteur één is dat ik niet in de mond genomen heb. Al snap ik hoe je dat uit mijn visie op de zaak kan destilleren.
  
  
• Ik heb een hard feit benoemd: voor dat "recht" gaan velen, inclusief mezelf, gewoonweg werken, en besteden er een aanzienlijk deel van hun inkomen aan. Ruwweg 34% van mijn inkomen gaat naar mijn woonlening, en als er dit jaar geen recordinflatie was geweest, was het nog meer. Dan leid ik volgens sommige organisaties ook aan "woonarmoede".
  Ik heb daarbij gezegd dat ik begrip heb dat sommige mensen zaken als woonkazernes als een alternatieve oplossing zien voor dat recht te garanderen, ik ben er zelf niet de grootste fan van.
  
  
• Net zoals onze politici niet voldoende sociale woningen voorzien, voorzien ze eveneens niet in een systeem van voldoende opvolging en controle.
  
  
• Het is natuurlijk zeer gemakkelijk om altijd maar te zeggen dat je niet mag oordelen over andere mensen, dat je misschien hun diepste geheimen niet kent.
  Met die logica zou ik eigenlijk eens terug moeten gaan naar die huisarts waar ik recent geweest ben, tijd voor een paar weekjes depressie/burnout-verlof, als 2 weken blijkbaar toch probleemloos gegeven worden, kon het wel gebruiken, wou het uit principe niet.
  

Ik verdien letterlijk 400 euro per jaar te veel voor dat sociaal tarief. Ik zou op meerdere vlakken financieel erop vooruitgaan als ik stop met werken, enkel van mijn uitkering ga leven, mijn huis verkoop en op de wachtlijst van een sociale woning ga staan.
Toch doe ik dat niet.
Toch doe jij dat ook niet.
Dat zijn keuzes die we bewust maken omdat de nadelen ons toch nog groter lijken dan de voordelen. Want het is wel degelijk een keuze die jij OOK kan maken.

Waarmee je andermaal een falen van de overheid aantoont, je zou perfect dat sociale tarief op een curve kunnen geven, of minstens iedereen zoals vroeger X aantal kWh gratis elektricteit en Y aantal m³ gas en water geven, maar in de praktijk ben je als lage middenklasser het meest gekloot.

En die 2de categorie heeft wél mogen kiezen welk huis ze wilden hebben.
Als je erop rekent om per se een nieuwbouw als sociale woning te hebben, kan je evengoed een lotje voor de loterij kopen want je weet niet vooraf wat ze je gaan aanbieden en je mag ook niet oneindig weigeren.

Dat is terechte kritiek, je kan ook in een hopeloos verouderde sociale woning terechtkomen. Maar je kan eveneens de lotto winnen, en dat kan niet de bedoeling zijn voor de rest van je leven op kosten van de overheid.

Dan heb je dus geen vertrouwen in een correcte, ethische beoordeling van huisartsen of specialisten. Een goede huisarts verwijst op tijd door, schrijft maar per 2 weken of maximaal een maand afwezigheid voor zodat de patiënt regelmatig wordt opgevolgd,...
Dat vertrouwen krijgen ze dus. En pas na 10 weken wordt er idd voor het eerst aan de patiënt zijn mouw getrokken. En afhankelijk van de diagnose én het plan van aanpak, zal de adviserend geneesheer beslissen hoe vaak iemand gecontroleerd moet worden.

Ik heb inderdaad weinig vertrouwen in huisartsen. Niet onterecht gegeven mijn familiegeschiedenis.
De oplossing voor mentale problemen ligt overigens niet bij pillen, maar dat is mijn mening, als er mensen zijn die zich kapot willen drogeren om zich gelukkig te voelen... ze doen maar, maar ik niet.

 

[Mulan]

• Merk op dat het woord profiteur één is dat ik niet in de mond genomen heb. Al snap ik hoe je dat uit mijn visie op de zaak kan destilleren.

Niemand ontkent dat er misbruik is en gesjoemeld wordt. Dat zijn profiteurs, dat woord mogen we gerust gebruiken en die mogen (moeten zelfs liefst!) aangepakt worden. Op eender welk vlak!
Maar dan wel volgens duidelijk vastgelegde criteria en door experten. Niet op basis van buikgevoel, gebrekkige informatie of een vermoeden.
Zelf heb ik bvb geen enkel moreel bezwaar tegen de "kliklijn".

• Ik heb een hard feit benoemd: voor dat "recht" gaan velen, inclusief mezelf, gewoonweg werken, en besteden er een aanzienlijk deel van hun inkomen aan. Ruwweg 34% van mijn inkomen gaat naar mijn woonlening, en als er dit jaar geen recordinflatie was geweest, was het nog meer. Dan leid ik volgens sommige organisaties ook aan "woonarmoede".
  Ik heb daarbij gezegd dat ik begrip heb dat sommige mensen zaken als woonkazernes als een alternatieve oplossing zien voor dat recht te garanderen, ik ben er zelf niet de grootste fan van.

Die 1/3de regel is eerder standaard dan uitzondering. Ook voor mensen met een sociale woning wordt de "huur" bepaald aan de hand van hun inkomen.
Het is dus niet zo dat ik, mocht ik er toch eentje willen, slechts 130 euro ga betalen voor een 2-slaapkamerappartement die in 2020 werd gezet. Gemiddeld betalen ze 22% van hun inkomen, tegenover wij met onze 1/3de regel. Dat maakt financieel zeker een verschil. Maar ze hebben minder "te kiezen" dan wij.

Wonen in Vlaanderen

Welkom in Wonen in Vlaanderen, een thuis voor iedereen. Ons overheidsagentschap wil samen met zijn partners kwaliteitsvol, toegankelijk, woonzeker en betaalbaar wonen mogelijk maken voor alle inwoners van Vlaanderen.

www.wonenvlaanderen.be

• Net zoals onze politici niet voldoende sociale woningen voorzien, voorzien ze eveneens niet in een systeem van voldoende opvolging en controle.

Mochten ze EINDELIJK de regels eens veranderen en jaarlijks de inkomsten bekijken en iedereen met een gezinsinkomen van (ik gooi er maar een bedrag op waarvan ik denk dat je netjes kan huren op de private markt) meer dan 36k/jaar (12x een huur van 1000 euro is dan nog steeds maar 1/3de van de inkomsten dan) een opzeg van een half jaar geven, zouden de wachtlijsten al inkorten en de nood aan "meer" sociale woningen al afnemen. Verplicht mensen ook te verhuizen naar kleinere appartementen als ze geen inwonende kinderen meer hebben.
Ik hoorde recent een familielid (60plus) ook nog foeteren dat ze wel een tweeslaapkamerappartement MOEST hebben, voor als de kleinkinderen blijven slapen. Nou, als jij dat essentieel vindt, zorg er dan zelf voor. De maatschappij moet idd niet opdraaien om een extra slaapkamer te voorzien die 5 tot 20 dagen per jaar een mens zal onderbrengen.

• Het is natuurlijk zeer gemakkelijk om altijd maar te zeggen dat je niet mag oordelen over andere mensen, dat je misschien hun diepste geheimen niet kent.
  Met die logica zou ik eigenlijk eens terug moeten gaan naar die huisarts waar ik recent geweest ben, tijd voor een paar weekjes depressie/burnout-verlof, als 2 weken blijkbaar toch probleemloos gegeven worden, kon het wel gebruiken, wou het uit principe niet.

Dat neemt niet weg dat zijn behandelplan wél correct kan zijn. Maar als het enkel je thuiszetten is en vol pillen steken, zou ik er ook geen vertrouwen in hebben.

Waarmee je andermaal een falen van de overheid aantoont, je zou perfect dat sociale tarief op een curve kunnen geven, of minstens iedereen zoals vroeger X aantal kWh gratis elektricteit en Y aantal m³ gas en water geven, maar in de praktijk ben je als lage middenklasser het meest gekloot.

Ja en neen. Met de juiste beslissingen kan je al ver komen. Maar je kan als lage middenklasser inderdaad niet én een eigen woning hebben én een middenklasse wagen op je naam én een vakantiebudget van 3k en....
Er zullen altijd mensen net buiten een bepaalde categorie vallen. En dat is vloeken, maar die grenzen zijn doorgaans ook niet lukraak gekozen.

Dat is terechte kritiek, je kan ook in een hopeloos verouderde sociale woning terechtkomen. Maar je kan eveneens de lotto winnen, en dat kan niet de bedoeling zijn voor de rest van je leven op kosten van de overheid.

En niemand hier spreekt dat tegen!
Het zou enorm bevrijdend zijn mocht de regering eens beslissen om enorm hard in te zetten op preventie en begeleiding. Om kansen te geven, maar daar inderdaad ook resultaatsverwachtingen aan te koppelen. Op sommige vlakken doen ze dat, op andere is er nog een HEEL lange weg te gaan.

Ik heb inderdaad weinig vertrouwen in huisartsen. Niet onterecht gegeven mijn familiegeschiedenis.

Dat is jammer om te horen.

De oplossing voor mentale problemen ligt overigens niet bij pillen,

Dat is afhankelijk van de oorzaak van die problemen. Maar de algemene tendens is gelukkig wel therapie EN medicatie waarbij therapie de eerste keuze is.
In praktijk zijn er te weinig betaalbare psychologen (dit valt wat mij betreft zeker onder "preventief beleid" waar de overheid zou moeten durven op inzetten), bestaan er wachtlijsten bij zowel de betaalbare als minder betaalbare, haken mensen af van therapie omdat het te confronterend is,...
Dan snap ik dat huisartsen snel voorschrijven vanuit het idee dat de patiënt daar tenminste snel mee geholpen kan zijn.

maar dat is mijn mening, als er mensen zijn die zich kapot willen drogeren om zich gelukkig te voelen... ze doen maar, maar ik niet.

Er is een hemelsbreed verschil tussen een antidepressivum aan lage dosis voorschrijven en "je kapot drogeren" natuurlijk.

 

[nestorius]

Jezus, zijn we nu echt al begonnen met te strijden tegen sociale woningen omdat we zelf wat tegenslagen hebben in het leven en we daardoor wat verbittert zijn tegenover mensen die wel geholpen worden?
Anders, ik heb een kind verloren, wat is mijn prijs?

 

[Patj]

Jezus, zijn we nu echt al begonnen met te strijden tegen sociale woningen omdat we zelf wat tegenslagen hebben in het leven en we daardoor wat verbittert zijn tegenover mensen die wel geholpen worden?
Anders, ik heb een kind verloren, wat is mijn prijs?

Dat is anders nochtans een terechte opmerking.

Veel mensen ondervinden (tijdelijke) tegenslagen en zij zien hun plaatsen ingenomen door een groep mensen die zo gepokt en gemazeld in het systeem is. Als ik -die jarenlang bijgedragen heb aan het systeem- in de shit zou geraken, zal ik ergens vanachter op eender welke lijst eindigen. Ik mag dan wachten op hulp/steun omdat er een groep is die zich lekker gewenteld heeft in het systeem.

Als mijn woning morgen in brand zou vliegen, en ik eindig op straat. Dan heeft het gros van de gemeenten geen noodwoning voor mij klaar hoor. Terwijl dat juist de bedoeling van sociale woningen moet zijn. Ondertussen staat familie X heel de dag niets te doen in sociale woning 1, weigeren ze Nederlands te leren of werk te zoeken. Familie Y heeft ondertussen sociale woning 2 met een fikse korting kunnen kopen en is nu ondertussen een goed verdienend middenklasse gezin met een BMW. Maar voor mij is er dan geen plaats. Ik mag dan ergens op de zetel bij familie of vrienden gaan wonen. Zoiets werkt wraakroepend. Het systeem van sociale woningen is te groot en veeeeeeeeeeeeeeeeeel te breed. Er mag door sommigen ook amper iets van controle zijn, want ja 'je gaat die mensen toch niet lopen te ambeteren, want wie zijn wij om te bepalen wat problemen zijn?' En trek je het systeem in twijfel, dan ben je één of andere asociale, jaloerse zak. Het systeem werkt niet, is fraudegevoelig en kost de maatschappij veel te veel, tijd om het grondig te veranderen.

@nestorius als dat gebeurd is, is dat verschrikkelijk op persoonlijk niveau. Mijn medeleven, maar de vergelijking gaat hier niet echt op. Buiten een goede omkadering om om te gaan met dat verdriet kan men voor jou weinig doen. In het geval van een woonprobleem kan men veel meer doen.